3η ΚΑΡΤΑ Κάτι ξέχασε ο πρόεδρος

Αν ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς ήταν προπονητής λίγων μηνών στον Ολυμπιακό, ίσως ο
πρόεδρος της ΠΑΕ Σωκράτης Κόκκαλης να μην αστοχούσε υποστηρίζοντας ότι οι
ποδοσφαιριστές της ομάδας δεν είχαν καλή ψυχολογία στην αρχή της αγωνιστικής
περιόδου και παρουσίαζαν ατονία και έλλειψη μαχητικότητας που άγγιξε τα όρια
της αδιαφορίας.

Διέφυγε από τον κ. Κόκκαλη το γεγονός ότι ο Μπάγιεβιτς ήταν ο προπονητής
που οδήγησε τα τρία τελευταία χρόνια τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση τριών τίτλων
στο πρωτάθλημα και ενός Κυπέλλου. Αυτές οι επιτυχίες έγιναν ερήμην του
Μπάγιεβιτς; Έγιναν με ποδοσφαιριστές που είχαν χαμηλό δείκτη ψυχολογίας,
άτονους και ελάχιστα μαχητικούς, που άγγιξαν τα όρια της αδιαφορίας;

Αν όχι, τότε γιατί αποσιωπώνται οι μεγάλες επιτυχίες του Μπάγιεβιτς, για
τις οποίες καμαρώνουν οι φίλοι του Ολυμπιακού; Αν όμως έχει δίκιο ο κ.
Κόκκαλης για την ανικανότητα του Μπάγιεβιτς να εμπνεύσει τους ποδοσφαιριστές
του, τότε πώς πρέπει να ερμηνευθούν οι επιτυχίες του Ολυμπιακού; Επί τρία
χρόνια ο Ολυμπιακός βάδιζε στα τυφλά και οι επιτυχίες του ήταν συμπτωματικές;

Μήπως τα τρία πρώτα χρόνια στον Πειραιά ο Μπάγιεβιτς ήταν σπουδαίος
προπονητής και μετά το καλοκαίρι του 1999 έπαθε αμνησία; Πώς μπορεί να
εξηγηθεί ο προ-πονητής των τίτλων ξαφνικά να παρουσιάζει κάθετη πτώση στον
τομέα ποιότητας δουλειάς του και από ιδιαίτερα επιτυχημένος να χαρακτηρίζεται
ανίκανος να δώσει ψυχή στην ομάδα του;

Το ότι ο Ολυμπιακός έκανε μεγάλο οικονομικό άνοιγμα στην αρχή της
αγωνιστικής περιόδου, αγοράζοντας δύο λαμπερά αστέρια, τον Τζιοβάνι και τον
Ζάχοβιτς, και δεν κατάφερε να φθάσει υψηλότερα, δεν σημαίνει ότι ο Μπάγιεβιτς
σταμάτησε να εργάζεται σωστά, στο επίπεδο των προηγούμενων τριών χρόνων. Αν
όποια ομάδα αγόραζε φημισμένους ποδοσφαιριστές γινόταν αχτύπητη ή οπωσδήποτε
καλύτερη, τότε η συνταγή αυτή θα λειτουργούσε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και θα
ήταν εύκολο σε κάποιον Κροίσο να κατακτά για όσο χρονικό διάστημα ήθελε τους
τίτλους στις κορυφαίες ευρωπαϊκές ή και παγκόσμιες διοργανώσεις.