ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Να εύχεσαι να ‘ναι μακρύς ο δρόμος…»

Αυτήν τη φορά δεν θα υποκύψω στον πειρασμό. Δεν θα διαλέξω ούτε ένα από τα
βιβλία με τα εντυπωσιακά εξώφυλλα, τα υποσχόμενα μοναδικές αποκαλύψεις. Θα
προσπεράσω τους σημαντικούς ειδικούς, τους συγγραφείς διηγημάτων επιστημονικής
φαντασίας και ας βγουν σε λίγα χρόνια αληθινοί. Δεν θα αφήσω καμία νέα
επιστημονική θεωρία για την αρχή και το τέλος του Σύμπαντος να με συνεπάρει,
δεν θα δώσω σημασία σε κανέναν δημιουργό-αναλυτή της ψυχολογίας της ευτυχίας,
σε κανέναν «μεταφραστή» των συναισθημάτων.

Θα γυρίσω πίσω, πολύ πίσω… Πιο πίσω και από τον Ιούλιο Βερν. Χιλιάδες χρόνια
πίσω. Θα αφήσω στην άκρη τα, γεμάτα με όρους φυσικής, άρθρα των επιστημόνων
της NASA για τη «Μεγάλη Έκρηξη» και θα φθάσω μέχρι τον Ησίοδο, ζητώντας από
τον δικό του μύθο να καταλάβω πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος. Μήπως, τελικά, το
συμπέρασμα θα είναι το ίδιο;

Θα γνωρίσω το Χάος, τη Γη και τον Έρωτα. Θα σταθώ να δω πώς από το Χάος
γεννήθηκε η Νύχτα και το Έρεβος, πώς η Νύχτα γέννησε την Ημέρα και τον Αιθέρα
αλλά, μαζί, τον Ύπνο και τον Θάνατο. Θα κρυφοκοιτάξω τη συνάντηση της Γης με
τον Ουρανό και θα θαυμάσω τα «μικρά» τους, μα πιο πολύ τον Ωκεανό, τη Θέμιδα,
τον Βρόντη και τον Άργη. Θα ξαναδώ με προσοχή τα κόλπα και τους έρωτες του
Δία, θα κοιτάξω πίσω από τις μεταμορφώσεις και τις εκπλήξεις του, τους θυμούς
και τα πάθη του, την πολυτάραχη οικογενειακή του ζωή με την Ήρα. Θα περιμένω
να συναντήσω τη φτερωτή Ίδιρα, που ακολουθεί το ουράνιο τόξο για να μεταφέρει
τα μηνύματα των θεών και να συνοδεύσει τους νεκρούς στον Κάτω Κόσμο. Και ίσως
εκεί, στα πέρατα του Ωκεανού, ίσως να αισθανθώ τη μυρωδιά από τις σπονδές. Και
αν είμαι τυχερή μπορεί να ακούσω τους ψιθύρους από τη συνομιλία του Τειρεσία
με τον Οδυσσέα. Ίσως κάτι περισσότερο να μάθω από αυτόν τον «ταξιδευτή», τον
άνθρωπο που γνώρισε τον Αίολο, την Κίρκη, αλλά και τους Λαιστρυγόνες, που
άκουσε το τραγούδι των Σειρήνων, έζησε την οργή τού Ποσειδώνα και του Ήλιου,
για να φθάσει μέχρι την Καλυψώ και, ώριμος πια, να γυρίσει στην Ιθάκη.
Συγγνώμη, κύριε Χόκινγκ, αλλά το καινούριο σας βιβλίο δεν θα το διαβάσω… Για
τους πρώτους μήνες του 2000, θα προτιμήσω την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Σε
μετάφραση Κακριδή – Καζαντζάκη, με το αρχαίο κείμενο εκεί, στην απέναντι
σελίδα, να σε ταξιδεύει, όταν το έχεις ανάγκη.