Γύρισε πίσω Ντιέγκο

Ζωή σαν παραμύθι που όμως το τέλος δεν φαίνεται να ‘ναι καλό. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δοξάστηκε, πάτησε στην κορυφή του κόσμου, χρυσώθηκε και μετά άρχισε ο κατήφορος. Σήμερα συγκινεί η περιπέτειά του, αλλά και διδάσκει αυτούς που πιστεύουν ότι η δόξα είναι το ελιξίριο της ζωής

«Μάνα κουράγιο». Με τον τίτλο αυτό κυκλοφόρησε η εφημερίδα της Αργεντινής
«ΕΤΣΟ» όταν έμαθε ότι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα μίλησε με τη μητέρα του, που
πνιγμένη στα δάκρυα και την αγωνία τον ρώτησε αν έπρεπε να βρίσκεται κοντά
του, στις δύσκολες στιγμές που περνά.

Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ δεν άφηνε περιθώρια για άλλες σκέψεις. Ο μεγάλος άσος
του ποδοσφαίρου περνά, ίσως, τις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής του. Περιπέτεια
που μόνο μια μάνα μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθός της.

Για πολλούς φίλους του και στενούς συγγενείς, ο Μαραντόνα δεν πρόκειται να
ξεπεράσει το κρίσιμο αυτό στάδιο, όσο οι γνωστές «παρέες» του δεν
απομακρύνονται από το σπίτι και τα κέντρα που σύχναζε μέχρι σήμερα.

Ο διάλογος του Μαραντόνα με τη μητέρα του, όπως τον αναφέρει η εφημερίδα, ήταν
συγκλονιστικός. Το ξέσπασμα τού άλλοτε άσου ήταν έντονο όταν άκουσε τη μητέρα
του να του μιλάει με λυγμούς και με φωνή έντονα συγκινημένη να του λέει «παιδί
μου η ζωή είναι ωραία. Ξαναγύρνα στην οικογένειά σου, βοήθησε τον εαυτό σου.
Μόνο εσύ μπορείς να τα καταφέρεις. Είμαι δίπλα σου και όταν με χρειαστείς, εγώ
ποτέ δεν πρόκειται να σου αρνηθώ τίποτα. Όμως, εσύ μπορείς να ξαναγυρίσεις
κοντά σ’ αυτούς που σε αγαπούν…».

Ο Μαραντόνα περνά τώρα πια στιγμές που ασφαλώς ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι θα
τον ακουμπούσαν. Μελαγχολία, μετάνοια, αντίδραση, χωρίς όμως δύναμη να
ξαναγυρίσει εκεί απ’ που ξεκίνησε.

Στην Μπόκα, το «κουαρτιέρ ντε λα ποβερτού». Τη συνοικία των φτωχών…

Η Νάπολι ήταν η πόλη που τον αγκάλιασε με πάθος. Του χάρισε στιγμές μοναδικές.
Όπως την εποχή της Μπόκα Τζούνιορς, της «Σελεσάο», της Εθνικής Αργεντινής, του
Μεξικού. Κι όμως, ήταν αυτή η πόλη απ’ όπου ξεκίνησαν όλα τα δεινά…

Μετά τον πρώτο τίτλο με τη Νάπολι και το Κύπελλο Ευρώπης, ο Ντιέγκο δεν ήταν
απλώς το ίνδαλμα των φιλάθλων, ήταν ο βασιλιάς. Ο ηγέτης της πόλης του
Βεζούβιου.

Τα πρώτα συμπτώματα της δόξας και της παρεκτροπής δεν άργησαν να φανούν καθώς
στο όνομα του Μαραντόνα, οι Ναπολιτάνοι έπαιρναν όρκο με κλειστά μάτια. Κι ενώ
τα ξεφαντώματα στα κλαμπ, οι ωραίες γυναίκες και το ποτό πήραν τη θέση του
ποδοσφαιριστή, η πτώση του και η αντίστοιχη πτώση της ομάδας δεν ήταν παρά η
αρχή του τέλους.

Ο Κορνάντο Φερλαΐνο, ο πρόεδρος του πρωταθλήματος της Νάπολι, ήταν ένας
αληθινός πατέρας για τον Μαραντόνα. Ήταν μεταξύ αυτών που πρώτος έτρεξε στην
Ουρουγουάη για να μάθει από πρώτο χέρι την κατάσταση του παιδιού του. Και ήταν
εκείνο που πρώτος είπε: «Δολοφονούν τον Ντιέγκο».

Παράνομοι έρωτες, ποτά και ναρκωτικά, όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα. Όλα μαζί
κι ένα παιδί του παράνομου έρωτά του με μια Ναπολιτάνα, που μετέπειτα
αναγνώρισε τόσο η πολιτεία όσο και ο Μαραντόνα. Άλλωστε, όπως ομολογήθηκε,
«του έμοιαζε σαν μια σταγόνα νερού».

Μια σύγκρουσή του ένα βράδυ, με τη Φεράρι που οδηγούσε μεθυσμένος, άνοιξε το
δρόμο της έρευνας σε κάποια σπίτια όπου περνούσε τις νύχτες.

Κάποιες φωτογραφίες στο κρεβάτι με γυναίκες και σε άθλια κατάσταση ήταν η αρχή
του τέλους.

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1990 στην Ιταλία ήταν το τέλος της κυριαρχίας του
Μαραντόνα. Κι αυτό, όταν σε δηλώσεις του επιτέθηκε στην ποδοσφαιρική Ιταλία,
την εθνική ομάδα και φυσικά τη ΦΙΦΑ. Ιδιαίτερα, μετά τον τελικό με τη
Γερμανία, το γκολ από πέναλτι του Μπρέμε, που χάρισε τον τίτλο στην ομάδα του
Μπεκενμπάουερ.

«Το ποδόσφαιρο διοικείται από τη Μαφία». Ήταν τα λόγια του Μαραντόνα που δεν
χαιρέτισε τον Χαβελάνζ στην απονομή στο Ολύμπικο της Ρώμης.

Ο Μαραντόνα, από τότε, είχε μπει στο στόχαστρο και της ΦΙΦΑ. Περισσότερο όμως,
των Ιταλών φιλάθλων, που δεν συγχώρεσαν ποτέ τις φράσεις, τις χειρονομίες και
φυσικά τον αποκλεισμό της «Σκουάντρα Ατζούρα» από την Αργεντινή, στους
τελικούς του ’90.

Από την εποχή εκείνη, ο Ντιέγκο δεν έβρισκε άλλοθι για να προστατευθεί από τα
σχόλια των εφημερίδων. Κανείς δεν τον κάλυπτε. Κι όταν τον κατηγόρησαν για
φοροδιαφυγή και ναρκωτικά, υποχρεώθηκε να φύγει από την Ιταλία.

Δεν μπόρεσε

Στη Σεβίγια, που προσπάθησε να βρει καταφύγιο, δεν έγινε αποδεκτός. Προσπάθησε
να πείσει τους πάντες ότι «κάτι είχε αλλάξει στη συμπεριφορά του και το μυαλό
του».

Δεν τα κατάφερε. Έτσι, η πατρίδα του έμενε ως μοναδικός τόπος σωτηρίας και
κατανόησης.

Το παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1994 στις ΗΠΑ ήταν ο μεγάλος στόχος. Και ο
Μαραντόνα παίζοντας με τα χρώματα της Μπόκα πέτυχε αυτό τον στόχο. Με τη
φανέλα της Εθνικής έπαιξε σε δύο αγώνες. Ανάμεσά τους και εναντίον της
Ελλάδας. Τότε, μετά την επιτυχία του γκολ, όλοι σίγουρα ενθυμούνται την
γκριμάτσα απευθείας στον φακό της κάμερας της TV. Τα γουρλωμένα μάτια γεμάτα
ένταση και παράξενη γεύση… Λίγο αργότερα, με τη Νιγηρία, το ντόπινγκ κοντρόλ
ήταν η ταφόπλακα του άσου και αρχηγού της Εθνικής Αργεντινής.

Τα σχόλια μετά την αποκάλυψη και τον αποκλεισμό του, φωτιά και ατσάλι. «Είστε
μαφία… θέλετε να μ’ εξοντώσετε… Δεν θα πετύχετε να με στείλετε στον τάφο.
Θα σας εκδικηθώ…».

Ο Μαραντόνα εκείνη τη στιγμή έδινε τέλος και στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Η
ΦΙΦΑ τού απαγόρευσε το ποδόσφαιρο. Φιλικά ή επίσημα παιγνίδια. Το 1990 δεν
απείχε παρά μόλις τέσσερα χρόνια από τις ΗΠΑ και το 1994.

Όλα όσα έγιναν μετά τις ΗΠΑ, είναι λίγο πολύ γνωστά στον κόσμο.

Οι πιστολιές εναντίον των δημοσιογράφων και οι μηνύσεις εναντίον του. Οι
στενοί συνεργάτες του, που σιγά σιγά απομακρύνονταν. Έμεναν λίγοι. Και ανάμεσά
τους ο Γκιγέρμο Κόπολα, μάνατζέρ του και απόλυτος κυρίαρχος σε όλη του τη
ζωή… Είναι μεταξύ εκείνων που η αστυνομία της Ουρουγουάης κατηγόρησε ως
«προμηθευτή ναρκωτικών στον άλλοτε παίκτη». Και γι’ αυτό το λόγο κατέθεσε στον
ανακριτή του Μπουένος Άιρες.

Οι αναλαμπές μετά από θεραπεία απεξάρτησης ήταν προσωρινές. Ο Μαραντόνα δεν
μπόρεσε να αποβάλει τον κακό εαυτό του και τις συνήθειές του. Οι προσπάθειες
δεν καρποφόρησαν. Ήταν υπεράνω δυνάμεων.

Μια καλοκαιρινή ξέγνοιαστη εβδομάδα, στην Πούντα ντελ Έστε της Ουρουγουάης,
ήταν αρκετή για να μεταφέρει το παλιό πρόβλημα στην επιφάνεια.

Η δόση αυτή τη φορά ήταν μεγαλύτερη. Πιο έντονη και πιο ανεξέλεγκτη. Ο
άνθρωπος που τον «προμήθευσε» δεν υπολόγιζε ή δεν μπόρεσε να σταθμίσει τις
επιπτώσεις της δόσης. Έτσι, ο μεγάλος αυτός ποδοσφαιριστής έφθασε στο χείλος
του γκρεμού και μόνο η αστραπιαία επέμβαση ενός νεαρού ασκούμενου γιατρού, που
βρέθηκε τυχαία στο σημείο εκείνο, απεσόβησε το μοιραίο.

«Δρόμος χωρίς επιστροφή» ισχυρίζονται οι φανατικοί εχθροί του Μαραντόνα. Ο
ίδιος δεν θέλει να υποκύψει.

«Έχω, μητέρα, τη θέληση να ξαναγυρίσω στη ζωή… Θα το προσπαθήσω… Σου το
υπόσχομαι… Σ’ αγαπώ». Ήταν τα λόγια του Ντιέγκο Μαραντόνα, όπως τα
καταγράφουν στο Μπουένος Άιρες, στη συνομιλία με τη μητέρα του.

«Μάνα κουράγιο»… «Παιδί μου κουράγιο…».