ΠΡΟΣΩΠΑ Όλη η εξουσία στους κρετίνους!

Ένας κρετίνος μπορεί άραγε να γίνει Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών;

Γκορ-Μπους. Οι γκάφες τους προκάλεσαν συζήτηση περί της ευφυΐας των προεδρικών υποψηφίων

Το ασεβές ως και προσβλητικό ερώτημα θέτουν, με πιο διπλωματικούς όρους, οι
μεγαλύτερες εφημερίδες των ΗΠΑ. Όχι ότι θεωρούν βλάκες όλους τους υποψηφίους
για τον Λευκό Οίκο. Ο πρώην γερουσιαστής και πρώην πρωταθλητής του μπάσκετ
Μπιλ Μπράντλεϋ, για παράδειγμα, έχει ανεπίληπτα πνευματικά διαπιστευτήρια.
Είναι όμως κοινή πεποίθηση ότι η φετινή προεδρική προεκλογική εκστρατεία δεν
λάμπει από τα πνευματικά χαρίσματα των πρωταγωνιστών της. «Είναι υποψήφιοι
φτιαγμένοι από την TV», έγραψαν με θλίψη οι «Νιού Γιόρκ Τάιμς». «Πολύ
αμβλύνοες για να γίνουν Πρόεδροι;», αναρωτήθηκε η «Ουάσινγκτον Ποστ»” «Μα πότε
οι πρόεδροί μας έπρεπε να είναι έξυπνοι;», κατέληξαν οι «Λος Άντζελες Τάιμς».

Τη συζήτηση περί της ευφυΐας των προεδρικών υποψηφίων προκάλεσαν οι γκάφες των
φαβορί, του δημοκρατικού αντιπροέδρου Αλ Γκορ και του ρεπουμπλικάνου κυβερνήτη
τού Τέξας Τζορτζ Μπους. Ο πρώτος υποστήριξε πως εφηύρε το Ίντερνετ. («Ναι, κι
εγώ ανακάλυψα τη ρόδα», απάντησε ο Μπράντλεϋ), ο δεύτερος δεν ήξερε ότι
Σλοβακία και Σλοβενία είναι διαφορετικές χώρες. Οι δριμύτεροι επικριτές τους
τούς συνέκριναν με τον Νταν Κουέηλ, τον αντιπρόεδρο (1988-1992) που δεν ήξερε
να συλλαβίσει τη λέξη «πατάτα». Άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν τους λείπει η
ευφυΐα, απλώς δεν έχουν δική τους ταυτότητα. Και το συμπέρασμα της συζήτησης
είναι ότι… δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιοφυΐα για να γίνει πρόεδρος των
ΗΠΑ!. «Στη δεκαετία του ’20 έφτασε στον Λευκό Οίκο ακόμη και ο Ουώρρεν
Χάρντινγκ, ο οποίος εθεωρείτο ηλίθιος», λέει ο Ρος Μπέηκερ, καθηγητής
πολιτικών επιστημών του πανεπιστημίου Ράτζερς. Και, σαν για να παρηγορήσει
τους φετινούς υποψηφίους, εξέδωσε ένα δοκίμιο με τίτλο «Δεν ήταν όλοι οι
ηγέτες μας πνευματικοί ογκόλιθοι».

Ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον, γράφει στο δοκίμιο αυτό, περνούσε τον χρόνο του με
κυνήγι, χορούς, δεξιώσεις, κοκορομαχίες, κηπουρική και χαρτοπαιξία. Ο Φράνκλιν
Ντελάνο Ρούζβελτ είχε χαρακτηριστεί από τον τότε επικεφαλής του Ανωτάτου
Δικαστηρίου Όλιβερ Ουέντελ Χολμς «μυαλό δεύτερης κατηγορίας, αλλά ταμπεραμέντο
πρώτης». Ακόμη και ο Τζων Φ. Κέννεντυ χρειάσθηκε τους συμβούλους του, τον
δικηγόρο Τεντ Σόρενσεν και τον ιστορικό Άρθουρ Σλέσιντζερ, για να γράφουν τους
λόγους που έδωσαν επική διάσταση στην προεδρία του ­ τους αποκαλούσε «η
πνευματική μου τράπεζα αίματος». Όσο για τον Ρόναλντ Ρήγκαν, ελάχιστα είχε
διαβάσει και ανύπαρκτες ήταν οι ιδέες του.

Το σίγουρο είναι πως, όταν ο Γκορ ή ο Μπους φτάσει στην προεδρία, όλη αυτή η
συζήτηση θα σταματήσει. Άλλωστε η ευφυΐα δεν είναι πάντα προσόν στον Λευκό
Οίκο. Όπως επισημαίνει ο πολιτειολόγος Στήβεν Χες, «ο Τζίμμυ Κάρτερ είχε
πολλή, αλλά δεν υπήρξε από τους καλύτερους προέδρους μας».