Οι θρησκείες, απειλή για το Κ.Κ. της Κίνας

Η πρόσφατη αντιπαράθεση της κινεζικής κυβέρνησης με θρησκευτικές ομάδες
δείχνει ότι η θρησκεία ­ περισσότερο απ’ ό,τι οι παραδοσιακές μορφές πολιτικής
διαφωνίας ­ εμφανίζεται στα μάτια του Κομμουνιστικού Κόμματος ως μία από τις
πιο σοβαρές απειλές του μονοπωλίου της εξουσίας του.

Θρησκευτικός ηγέτης. Στη σκλήρυνση των κινεζικών αρχών απέναντι στη θρησκεία απέδωσε η εξόριστη κυβέρνηση του Δαλάι Λάμα την απόδραση του 14χρονου Κουρμάπα Λάμα

Ο 14χρονος Καρμάπα Λάμα, ο έφηβος βουδιστής ηγέτης, τη λατρεία του οποίου
επιχείρησε να καλλιεργήσει η Κίνα, διέφυγε από το Θιβέτ στην Ινδία, διανύοντας
ακόμα και με τα πόδια 1.400 χιλιόμετρα στις βουνοκορφές των χιονισμένων
Ιμαλαΐων. Η απόδραση του έφηβου θρησκευτικού ηγέτη ­ του τρίτου στην ιεραρχία
των βουδιστών του Θιβέτ, του οποίου την εξουσία αναγνωρίζει τόσο το Πεκίνο όσο
και ο εξόριστος στην Ινδία Δαλάι Λάμα ­ έφερε σε δεινή θέση την κινεζική
κυβέρνηση. Γιατί, η φυγή του Καρμάπα Λάμα είναι η πιο σημαντική απόδραση από
το Θιβέτ από το 1959, όταν ο Δαλάι Λάμα και δεκάδες χιλιάδες Θιβετιανοί
εγκατέλειψαν τη χώρα τους, ύστερα από μια αποτυχημένη εξέγερση κατά της
κινεζικής κυριαρχίας.

Η εξόριστη κυβέρνηση του Δαλάι Λάμα επέρριψε την ευθύνη για την απόδραση του
νεαρού θρησκευτικού ηγέτη «στις σκληρές συνθήκες για τη θρησκεία, τις
συλλήψεις μοναχών, τις σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την
αδιάφορη στάση των Κινέζων απέναντι στον Καρμάπα Λάμα τα τελευταία χρόνια».

Η υπόθεση Καρμάπα Λάμα είναι το τελευταίο και πιο σοβαρό επεισόδιο στον πόλεμο
που έχει εξαπολύσει τον τελευταίο καιρό η Κίνα εναντίον θρησκευτικών ομάδων.
Τα έβαλε ακόμα και με το Βατικανό και διόρισε πέντε καθολικούς επίσκοπους,
αψηφώντας και τον Πάπα. Και συνεχίζοντας τις διώξεις εναντίον της θρησκευτικής
αίρεσης Φαλουν Γκονγκ, ο πρόεδρος Ζιάνγκ Ζεμίν ανακοίνωσε ότι η εναντίον της
εκστρατεία αποτελεί μία από τις «τρεις κύριες πολιτικές μάχες του 1999. Είναι
η πρώτη φορά από την επικράτηση της κομμουνιστικής επανάστασης, το 1949, που η
εξόντωση μιας απολιτικής θρησκευτικής οργάνωσης αποτελεί επίσημη προτεραιότητα
για το κόμμα.

Δυτικοί διπλωμάτες και ανθρωπιστικές οργανώσεις αναφέρουν ότι οι διώξεις
επεκτείνονται στο δίκτυο των «οικιακών εκκλησιών», όπου 30-40 εκατομμύρια
καθολικοί και προτεστάντες εκτελούν παράνομα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.
Από τον περασμένο Δεκέμβριο, το Πεκίνο χρησιμοποίησε τον νόμο με τον οποίο
απαγόρευσε την οργάνωση Φαλουν Γκονγκ, για να χαρακτηρίσει 10 χριστιανικές
αιρέσεις ως παράνομες λατρείες. Σύμφωνα με τον Φρανκ Λου, επικεφαλής του
Κέντρου Πληροφόρησης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Δημοκρατικό Κίνημα
στην Κίνα, που έχει έδρα το Χονγκ Κονγκ, συνελήφθησαν περισσότεροι από 100
χριστιανοί ηγέτες. «Αν και η Κίνα εξακολουθεί να ρίχνει στις φυλακές όποιον
ζητεί δημοκρατικές ελευθερίες, τον τελευταίο καιρό οι κομμουνιστές
ενδιαφέρονται περισσότερο για τις θρησκείες», υποστηρίζει ο Φρανκ Λου.
«Συνειδητοποίησαν ότι υπάρχει ένα πνευματικό κενό στην Κίνα. Γνωρίζουν ότι ο
κόσμος δυσπιστεί απέναντι στην πολιτική, και επομένως δεν θα ακολουθήσει όσους
ζητούν δημοκρατία. Θα ακολουθήσει έναν νέο μεσσία».

Πράγματι, στο κατώφλι της νέας χιλιετίας, η Κίνα ζει αυτό που ακόμη και οι
κρατικές εφημερίδες αποκαλούν «χρυσή εποχή» για τη θρησκεία. Η κυβέρνηση
αναγνωρίζει επίσημα πέντε θρησκείες: τον βουδισμό, με 100 εκατομμύρια πιστούς,
τον ισλαμισμό, με 18 εκατομμύρια, τον προτεσταντισμό, με 15 εκατομμύρια, τον
καθολικισμό με 4 εκατομμύρια, και τον ταοϊσμό με πολύ λιγότερους πιστούς. Αλλά
οι μη εγκεκριμένες αιρέσεις ανθούν ­ από τη λατρεία των προγόνων στη νότια
Κίνα μέχρι τις «οικιακές εκκλησίες» στην καρδιά της αγροτικής Κίνας. Σε πολλές
περιπτώσεις, η κυβέρνηση ανέχθηκε αυτή την θρησκευτική αναβίωση, ενώ ορισμένοι
κυβερνητικοί αξιωματούχοι και μέλη του κόμματος αγνόησαν τις διαταγές της
κυβέρνησης, και στράφηκαν και οι ίδιοι ανοιχτά στη θρησκεία.