ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο παλιός είναι αλλιώς

Μ’ αρέσει ο Παναγιώτης Σπύρου, ο καρδιοχειρουργός. Μ’ αρέσει γιατί, εκτός από
σπουδαίος επιστήμονας που είναι, είναι και άνθρωπος κανονικός. Όχι σπασίκλας
και σπαστικός: αυτός και τα νυστέρια του ο κόσμος όλος.

Και τις βόλτες του στα ουζάδικα της Θεσσαλονίκης τις κάνει και τις γυροβολιές
του στα νυχτερινά καλλιτεχνικά καταστήματα ψυχαγωγίας τις ρίχνει και αθλητικά
ενδιαφέροντα έχει και το σπουδαιότερο, άμα του τη δώσει κάτι στο δόξα πατρί,
δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ανοίγει το στόμα του και όποιον πάρει ο χάρος.

Έχει δηλαδή τούτος ο άνθρωπος όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που τον κάνουν ­
θέλοντας και μη ­ σταρ. Και σαν σταρ μαγνητίζει τα φώτα της δημοσιότητας,
τραβάει πάνω του τους προβολείς.

Έτσι, λοιπόν, την περασμένη εβδομάδα έγινε είδηση μεγάλη σε ραδιόφωνα και
εφημερίδες, ότι ο Σπύρου φεύγει από το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και θα
μείνει μόνον στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, με βάση ένα νόμο που λέει ότι οι
πανεπιστημιακοί γιατροί πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στο να παραμείνουν
διευθυντές σε κλινικές του ΕΣΥ ή στην πανεπιστημιακή τους θέση.

Μα πριν από τον συμπαθέστατο κ. Σπύρου έκαναν το ίδιο πράγμα τουλάχιστον καμιά
πενηνταριά συνάδελφοί του και δεν ακούστηκε κουβέντα. Ήταν, άραγε, οι γιατροί
αυτοί λιγότερο καλοί στη δουλειά τους από τον συνάδελφό τους ή ο τελευταίος
για λόγους ταμπεραμέντου είναι περισσότερος γνωστός, οπότε ήρθε το θέμα στην
επιφάνεια, με αποτέλεσμα να επικεντρωθεί το όλον ζήτημα στο πρόσωπο ­ στην
προκειμένη περίπτωση του κ. Σπύρου ­ και όχι στην ουσία; Γιατί, κατά την
ταπεινή μου γνώμη, η ουσία ελάχιστα αφορά ­ χωρίς προς Θεού να θέλω να μειώσω
την αξία τους ­ τον άλφα ή τον βήτα επιστήμονα, ενώ κάτι περισσότερο από πολύ
αφορά την Πολιτεία και τον τρόπο με τον οποίον (καλώς κατ’ εμέ, κακώς κατ’
άλλους) έχει επιλέξει ­ προς το παρόν τουλάχιστον ­ να χειριστεί το
επιστημονικό δυναμικό τού τόπου, που πλέον είναι και πολύ και φρέσκο και καλό.
Και ναι μεν ο παλιός (γιατρός ή οτιδήποτε άλλο, τέλος πάντων) είναι αλλιώς,
αλλά και ο νέος είν’ ωραίος. Αλλά τι να σου κάνει ο νέος, αν και ωραίος, όταν
ο παλιός έχει πιάσει και δυο και τρεις και τέσσερις θέσεις και δεν λέει να τις
αφήσει, μέχρι που ­ λέει ο λόγος ­ να αποδημήσει;