[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ακούγεται ίσως πολύ μακρινό, αλλά ο κ. Κ. Σημίτης εξελέγη Πρωθυπουργός πριν
από τέσσερα χρόνια, ως εκπρόσωπος του κομματιού εκείνου του ΠΑΣΟΚ που
επαγγελλόταν τον «εκσυγχρονισμό» της χώρας.

Σήμερα, μόνον κακόπιστοι μπορούν να υποστηρίξουν ότι η διακυβέρνηση της χώρας
από τον κ. Σημίτη δεν συνέβαλε σε αυτό που τότε ακουγόταν ως ακόμη ένα σύνθημα
­ στον «εκσυγχρονισμό». Η πορεία προς την ΟΝΕ, τα μεγάλα έργα υποδομής, η
αίσθηση ότι για πρώτη φορά λειτουργεί, έστω και στοιχειωδώς, ο κρατικός
μηχανισμός, είναι πειστικά παραδείγματα ως προς αυτό. Ωστόσο, ο εκσυγχρονισμός
ή θα είναι συνολικός ή θα είναι απλώς συγκυριακός…

Σε ό,τι αφορά το κομματικό σύστημα, πολύ δύσκολα κάποιος ­ καλόπιστος, αυτή τη
φορά ­ θα έβλεπε κάποια θετική συμβολή του κ. Κ. Σημίτη και των
«εκσυγχρονιστών». Μια κοινωνία όπως η ελληνική, που ετοιμάζεται να κάνει το
μεγάλο άλμα της ένταξης αλλά και της παραμονής στο εντονότατα ανταγωνιστικό
περιβάλλον της ΟΝΕ, σίγουρα θα είχε να ωφεληθεί από τη λειτουργία μεγάλων,
ισχυρών, δημοκρατικών κομμάτων. Αντί αυτού, η Ελλάδα διαθέτει μεν δύο μεγάλα
κόμματα, αλλά με προέδρους που πιστεύουν ότι είναι ­ κατά την έκφραση του κ.
Γ. Λούλη ­ οι άφθαρτοι ηγέτες φθαρμένων Οργανισμών…

Και στη μεν Ν.Δ., υπάρχει ο κ. Λούλης που λέει τα πράγματα με το όνομα που
τους δίνει η ηγεσία. Στο ΠΑΣΟΚ, ουδείς λέει τέτοιο πράγμα ­ απλώς, ο κ. Κ.
Σημίτης φροντίζει να το εκφράζει με τη στάση του. Τελευταίο παράδειγμα, οι
κινήσεις για την περίφημη «αμφίπλευρη διεύρυνση» ­ η οποία, προς το παρόν
τουλάχιστον, μοιάζει… δεξιοβαρής. Ο Πρωθυπουργός προτίμησε να συναντήσει τον
κ. Β. Κοντογιαννόπουλο βράδυ, σε τραπέζι στο οποίο παρακάθησαν φίλοι και
σύμβουλοί του.

Ήταν για να μην… τρομάξει ο πρώην υπουργός από την πρώτη επαφή; Μα, δεν ήταν
η πρώτη…

Για όποιο λόγο κι αν κινήθηκε έτσι, αγνοώντας το κόμμα του, ο κ. Κ. Σημίτης
εμφανίζεται να ασπάζεται ­ για άλλη μία φορά, έστω και σε συμβολικό επίπεδο,
τώρα που οι δημοσκοπήσεις είναι ευνοϊκές ­ τη θεωρία ότι «ο κόσμος δεν ψηφίζει
ΠΑΣΟΚ, ψηφίζει Σημίτη». Κάπως έτσι δεν τα έλεγαν και τη δεκαετία του ’50;