Ελληνικό υπερθέαμα στις οθόνες όλου του πλανήτη

Σκεφτείτε τώρα το εξής: όλο αυτό με τα βεγγαλικά, την Ακρόπολη στις φλόγες,
και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο Ζάππειο να ήταν απλώς η πρόβα τζενεράλε.
Για να γιορτάσουμε του χρόνου το μαθηματικώς διασφαλισμένο Μιλένιουμ,
Πρωτοχρονιά του 2001.

Το φως έλουσε την Ακρόπολη όταν η ώρα πήγε 12. Το αρχαίο μνημείο ήταν το επίκεντρο για την υποδοχή της νέας χιλιετίας στην Αθήνα

Χρόνια πολλά, ευτυχισμένη χιλιετία και τα λοιπά εορταστικά. Αλλά του χρόνου.
Γι’ αυτό άλλωστε και δεν φορούσαμε τα κοστούμια. Αυτά τα ωραία του ρεβεγιόν.
Αλλά φορούσαμε μπότες, κασκόλ και μπουφάν με επένδυση για τα χιόνια.

Μου είπαν όμως να το «κόψω» και να μπω στο πνεύμα της γιορτής. Οι άνθρωποι, η
κ. Παπαζώη και ο κ. Αβραμόπουλος είχαν ξοδευτεί για να παρουσιάσουν υπερθέαμα.
Ο δε κ. Σαββόπουλος έκανε ολόκληρο ταξίδι για να είναι εδώ. Έως και ολόκληρο
τραγούδι είχε γράψει για την περίσταση. Αν συνέχιζα, μου είπε η παρέα μου, θα
με άφηναν εκεί που ήμασταν, στο Φιξ, να κάνω Πρωτοχρονιά με τους Mezzo Mezzo.
Σταμάτησα ­ τι να κάνω; ­ και συνέχισα μαζί με τους άλλους για Ακρόπολη, για
να δούμε εκεί το Μιλένιουμ, που εγώ βέβαια από το πρωί το είχα ήδη δει
κάμποσες φορές και στην Ανταρκτική και στο Σίδνεϊ και στο Τόκιο και τις πρόβες
στο Λονδίνο που δεν τους έκατσε καλά ο τροχός ­ τσάμπα τις πρόβες και τα
προκαταρκτικά. Φανταστείτε, είπα στους φίλους μου, να κολλήσει και το ρολόι
στον Πύργο του Άιφελ. Ήταν εορταστικό τώρα αυτό;

Στου Μακρυγιάννη ­ κάτι από αυτό το πνεύμα της γιορτής άρχισε να κάνει την
εμφάνισή του. Χάρη στη διπλανή παρέα, που είχε χάσει την άλλη μισή.

Η άλλη μισή δεν είχε ακριβώς χαθεί. Είχε πάει στο Διόνυσο. Όχι τον απέναντι
απ’ την Ακρόπολη, τον Διόνυσο των βορείων προαστίων γιατί κανείς δεν τους το
διευκρίνισε και φαντάστηκαν οι άνθρωποι πως από εκεί θα φαίνονταν ωραία τα
πυροτεχνήματα ­ πώς γίνεται από Λυκαβηττό που βλέπεις πιάτο την Αθήνα; Έτσι.
Άρχισα να ανεβαίνω.

Δεν σας το ‘λεγα εγώ να καθόμαστε στη Βουλιαγμένη; Θα βλέπαμε τα βεγγαλικά του
Αστέρα. Ενώ εδώ θα δεις Λουδοβίκο των Ανωγείων, 7 η ώρα το πρωί. Επειδή λένε
δηλαδή πως μόνο Σφακιανάκης και Άντζελα το ξημερώνουν. Αν είναι έτσι…

Την ώρα της αλλαγής δεν είπα κουβέντα. Το θέαμα ήταν υπεράνω. Στέλναμε την
Ακρόπολη on fire στις οθόνες του πλανήτη και υποχρεώναμε τους υπόλοιπους σε
μάταιες προσπάθειες εντυπωσιασμού. Αν είναι έτσι το Μιλένιουμ, ας το
γιορτάζουμε και ένα χρόνο πριν.

Τότε ήταν που κατάλαβα τον ιό. Τα κομπιούτερ, όπως ενημερώθηκα τηλεφωνικώς,
δούλευαν θαυμάσια, ο ιός όμως εμφανίστηκε σαν γαργάλημα στο λαιμό, σαν
φτέρνισμα και εορταστικός βήχας ­ ήταν αυτός ο ιός που δεν του κάνουν τίποτε
τα αντιβιοτικά. Happy Millennium, μου είπε. Μήπως έχεις κανένα χάπι μαζί σου;
του είπα εγώ. Καμιά ασπιρίνη, γιατί το βλέπω να κάνει και πυρετό και δεν το
θέλω τέτοια ώρα κάτι τέτοιο.

Συνεχίσαμε. Γιατί έτσι είμαστε εμείς: «τι θα κάνουμε μετά;». Στο μεταξύ είχαμε
βρεθεί με φίλους, γνωστούς, την κυρία στην τράπεζα που πληρώνω την κάρτα, τα
παιδιά από το σινεμά, φιλάθλους της θύρας 13 και μία ξαδέλφη μου που νόμιζα
ότι ήταν στο εξωτερικό αλλά είχε γυρίσει. Μερικά πράγματα, πάντως, δεν
αλλάζουν με τίποτε. Αιώνιες αξίες που κανένα Μιλένιουμ δεν θα αλλοιώσει. Εκεί
στη σκηνή του Ζαππείου, γήινη, σταθερή και ακλόνητη δύναμη ­ Βασίλης
Παπακωνσταντίνου παρακαλώ ­ έλεγε το «Χρόνια Πολλά» ­ ποιο «Μιλένιουμ» μου λες
εσύ!

Έξω, πάντως, κρύο. Εκείνο το αεράκι από τα δέντρα του Εθνικού Κήπου έκανε ένα
παγωμένο εφέ πάνω σε Τσακνή – Μαχαιρίτσα, άλλο πράγμα. Ο Πορτοκάλογλου
εξοπλισμένος άριστα.

Παλικάρια παιδιά αυτά, τι να φοβηθούν. Είχαν και τα φώτα με το μέρος τους.
Τραγουδούσαν τις μπαλάντες και οι από κάτω τις χόρευαν λάτιν για να ζεσταθούν.
Αλλά η σαμπάνια, παγωμένη. Σαν να είχε βγει από το ψυγείο. Κι εκείνη κι εμείς.
Viva Millennium.

Ωραία όλα αυτά ­ δεν λέω. Αλλά κάτι σε Live Aid το έχει, δεν το έχει; Τόσοι
καλλιτέχνες μαζί, όλοι για ένα σκοπό. Γι’ αυτό το 2000 με μουσική, με
αισιοδοξία, με οράματα, σχέδια, ελπίδες, για ένα καλύτερο αύριο. Τον Φιλ
Κόλινς τον γλιτώσαμε. Κάποιος εκεί κοντά όμως διέδιδε πως είχε έρθει και ο Φιλ
Κόλινς. Και μετά πως θα έβγαινε και η Σερ και πως η έκπληξη του Αβραμόπουλου
ήταν ο Ρίκι Μάρτιν. Και μετά έλεγαν πως εγώ είχα τον πυρετό.

Βρήκα ένα παγκάκι σε κάποια στιγμή. Ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσαν να μου
κάνουν. Και να μου έδιναν κάτι άλλο, όχι θα ‘λεγα ­ το παγκάκι. «Έπρεπε ­ μου
είπαν ­ να σε είχαμε αφήσει σπίτι να δεις Ρούλα. Ρούλα μια χαρά, γιατί όχι
δηλαδή; Απ’ όλα θα είχε η κοπέλα, είχα δει εγώ τα τρέιλερ. Αλλά μας τραβάει το
φαντασμαγορικό βλέπετε.

Μια πόλη μαγική

Η οδός Αποστόλου Παύλου στο Θησείο και η συνέχειά της προς την Ακρόπολη και το
Ηρώδειο, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, είναι κλειστές για τα αυτοκίνητα περίπου από
τις 8 το βράδυ της Παραμονής. Πολλοί είναι στον δρόμο για την Ακρόπολη ενώ
αρκετοί είναι ήδη συγκεντρωμένοι εκεί μπροστά από τη θερμαινόμενη εξέδρα όπου
η Ορχήστρα των Χρωμάτων πραγματοποιεί τις τελευταίες πρόβες. Ακριβώς απέναντι,
ο Ιερός Βράχος είναι λουσμένος στο φως, σαν να είναι μέρα, λες και στην
Ακρόπολη έχει ήδη ξημερώσει ο νέος αιώνας. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί
στον φωτισμό της. Όλοι στρέφουν το βλέμμα ψηλά και θαυμάζουν, ενώ από μακριά
ακούγονται οι τελευταίες οδηγίες για το πού θα στέκονται τα μέλη των χορωδιών.
Οι φωνές τους θα πλημμυρίσουν τον χώρο μόλις το ρολόι χτυπήσει δώδεκα. “Με το
αριστερό χέρι κρατάμε το πυροτέχνημα”. Η φωνή διακόπτει την πρόβα της
Ορχήστρας για να ρυθμίσει τις τελευταίες λεπτομέρειες για το υπερθέαμα που θα
ξεκινήσει λίγα λεπτά μετά την είσοδο στην καινούργια χρονιά και στην
καινούργια χιλιετία.

Μέσα σε μία ώρα ο δρόμος έχει γεμίσει από παρέες μικρών και μεγάλων. Πολλοί
ήρθαν εδώ με τις οικογένειές τους για να αλλάξουν τη χρονιά κάτω από την
Ακρόπολη. Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν πάρει τις θέσεις τους στα γύρω
δέντρα, για καλύτερη θέα. Τα μικρά παιδιά ­ οι γονείς τα σηκώνουν ψηλά για να
βλέπουν ­ κοιτάζουν εκστατικά την Ακρόπολη. Στις συζητήσεις κυριαρχεί η νέα
χιλιετία που ήδη έχει ανατείλει σε άλλα σημεία του πλανήτη. Ξαφνικά, γύρω στις
10, επικρατεί σιωπή και τα περισσότερα βλέμματα στρέφονται στην εξέδρα. Οι
μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι γεμίζουν την ατμόσφαιρα και όλοι εκείνη τη στιγμή
νιώθουν πως βρίσκονται σε “μια πόλη μαγική”. Κάποιοι, λιγότερο τυχεροί, δεν
κατάφεραν να έρθουν νωρίς και να έχουν ικανοποιητική θέα στην εξέδρα. Έτσι,
στρέφουν τα αυτιά τους προς τα εκεί και τα μάτια τους προς τις γιγαντοοθόνες
που έχουν στηθεί κατά μήκος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα ο κόσμος συνεχίζει να συγκεντρώνεται κάτω από τον
Ιερό Βράχο για να απολαύσει ιδίοις όμμασι τα πυροτεχνήματα που συνθέτουν ένα
μοναδικό υπερθέαμα.

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΛΑΟΥ

Το όνειρο ήρθε κι έμεινε μέχρι το ξημέρωμα…

“Ας κρατήσουν οι χοροί” προέτρεπε ο Διονύσης Σαββόπουλος το βράδυ της Πρωτοχρονιάς κάτω από την Ακρόπολη

Νύχτα Παρασκευής και δύο ώρες προτού η Αθήνα αποχαιρετήσει το 1999 όλα είναι
έτοιμα για τη μεγάλη γιορτή. Η κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης είναι σχετικά
άνετη και τίποτε δεν προδίδει τι θα επακολουθήσει. Ή μάλλον, σχεδόν τίποτε,
αφού τα βαγόνια του Ηλεκτρικού είναι τόσο γεμάτα που οι πόρτες κλείνουν με
δυσκολία.

Όλοι έχουν βάλει τα καλά τους, οι κυρίες τις γούνες και τα πιο αστραφτερά τους
κοσμήματα και χαμόγελα, οι κύριοι το κασμιρένιο τους παλτό και κατευθύνονται
προς το κέντρο.

Γύρω στις 23.30 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Θησείο και την Ακρόπολη. Ίσως
γι΄αυτό δεν έχει τιμήσει πολύς κόσμος το Σύνταγμα, παρά μόνο κάποιοι αλλοδαποί
και μερικές οικογένειες που φωτογραφίζουν αλλήλους.

Όσο πλησιάζει κάποιος προς το Θησείο και την Αποστόλου Παύλου αισθάνεται τον
παλμό και την αγωνία της πόλης για την έλευση του 2000. Όλα είναι έτοιμα.

Λίγο μετά το «μη παρακαλώ σας, μη / λησμονάτε τη χώρα μου», ο χρόνος μετρά
αντίστροφα: πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα, και ξαφνικά σαν να έχουν αλλάξει
τα πάντα. Σαν να έχουν ξεχαστεί όλα.

Η Ακρόπολη γίνεται πρώτα μπλε κι ύστερα κόκκινη.

Και τα πυροτεχνήματα που σχίζουν τον αττικό ουρανό αφήνουν άφωνο και τον πιο
δύσπιστο θεατή. Ακόμη και τον οδηγό ταξί που παραπονιέται λίγα λεπτά προτού
μπει ο καινούργιος χρόνος: «Κι αυτή τη γιορτή εμείς θα την πληρώσουμε».

Όσοι είδαν ένα μικρό παιδί να τους κλείνει πονηρά το μάτι και να τους πιάνει
από το χέρι, δεν έκαναν λάθος ­ ναι, ήταν το όνειρο που ήρθε και έμεινε εκεί
μέχρι το ξημέρωμα.

Στην εξέδρα του Λαϊκού Πάλκου, το δεύτερο τραγούδι του προγράμματος είναι σαν
να διαβάζει τη σκέψη όσων βρίσκονται εκεί: «Αχ, πώς ξεχνιούνται τα περασμένα /
σαν μαραμένα μοιάζουν ρόδα σε κρύα νυχτιά».

Κι εκεί, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Ακρόπολης, τα ρεμπέτικα, οι πολίτικες
και σμυρναίικες μελωδίες ενώνονται για να θυμίσουν στο συγκεντρωμένο πλήθος
ότι η λάμψη της παλαιάς Ελλάδας δεν έχει χαθεί.

Ο μεγάλος Έλληνας μουσικός, Μίκης Θεοδωράκης, ήταν στην εξέδρα κάτω από την Ακρόπολη λίγο πριν από την είσοδο του 2000, για να διευθύνει την Ορχήστρα των Χρωμάτων στο «Της δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» από τον Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη

Μικροί και μεγάλοι, οικογένειες, ζευγαράκια, αλλά και μοναχικοί άνθρωποι δεν
πτοούνται από το τσουχτερό κρύο και την ορθοστασία, και τις πρώτες πρωινές
ώρες πλησιάζουν στην εξέδρα για να πιουν λίγο κρασί και να δοκιμάσουν τις
επιδόσεις τους στον ζεϊμπέκικο. Έχουν προηγηθεί οι γνήσιοι χορευτές από τον
Μεσότοπο της Λέσβου για να δείξουν τι θα πει να χορεύει κανείς με την ψυχή
του.

Ευχάριστη… νότα στη βραδιά δίνει το video wall με τις εικόνες της κρατικής
τηλεόρασης. Οι εορτασμοί όλου του κόσμου μεταδίδονται ζωντανά: Παρίσι,
Λονδίνο, Πράγα, Ρώμη.

Κανένας δεν κουνιέται από τη θέση του. Μερικοί ανεβαίνουν μέχρι τη Διονυσίου
Αρεοπαγίτου για να δουν τι γίνεται και πιο πάνω. Από τα μεγάφωνα η φωνή του
Διονύση Σαββόπουλου προστάζει «ας αρχίσουν οι χοροί» και οι πιο θερμοί κάνουν
τον στίχο πραγματικότητα. (Φαίνεται πως οι σαμπάνιες κάθε ποιότητας που
κυκλοφορούσαν σε γυναικείες και ανδρικές τσάντες όλο το βράδυ έκαναν τη
δουλειά τους).

Από την εξέδρα του Θησείου παρελαύνουν οι πιο γνήσιοι εκπρόσωποι του
ρεμπέτικου και σμυρναίικου τραγουδιού. Και επικρατεί σιγή όταν στη σκηνή
εμφανίζεται ένας αυθεντικός ρεμπέτης. Ο Γιώργης Παπάζογλου, γιος του μεγάλου
Βαγγέλη Παπάζογλου, κουρδίζει το μπουζούκι του λέγοντας «οι παλιοί
παιχνιδιατόροι έλεγαν ότι το καλό κούρδισμα είναι πιο σημαντικό και από το
ίδιο το παίξιμο».

Και η φιγούρα του συμπληρώνει το σκηνικό και θυμίζει παλιές στιγμές. Στιγμές
της Παλιάς Αγοράς, που ήταν τόπος συνάθροισης των Αθηναίων και που είδε κάτι
από την παλιά της αίγλη να έρχεται και να φεύγει μέσα σε μια νύχτα.

Οι άνθρωποι αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν και άρχισαν να εγκαταλείπουν την περιοχή
λίγο πριν τις 4.00 τα ξημερώματα με βλέμμα ζαλισμένο και
διάθεση…«millennium». Η μιζέρια έγινε λέξη άγνωστη… Κι ας ήταν για ένα
βράδυ μόνο…