Ο Στρατός των ΗΠΑ υπόλογος για σφαγές

Αμερικανικός στρατός. Κατηγορίες για σφαγή μαύρων στρατιωτών

Ανασύνθεση αρχείων προσωπικού ηλικίας 50 ετών για περίπου 4.000 στρατιώτες,
«εκταφή» εκθέσεων από τις μυστικές υπηρεσίες, χρήση κομπιούτερ για τη βελτίωση
παλιών αεροφωτογραφιών: είναι μερικές μόνο ενέργειες στις οποίες έχει επιδοθεί
τους τελευταίους 16 μήνες ο αμερικανικός Στρατός προσπαθώντας να αντικρούσει
τις κατηγορίες που θέλουν 1.200 μαύρους στρατιώτες να έχουν σφαγιαστεί στη
διάρκεια φυλετικών ταραχών σε ένα στρατόπεδο του Μισισιπή κατά τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κανένα αδιάσειστο στοιχείο για τη σφαγή, για την οποία πρωτοέγινε αναφορά στο
βιβλίο που εξέδωσε πέρυσι ένας τραπεζίτης από τον Μισισιπή, δεν είδε ποτέ το
φως της δημοσιότητας. Σήμερα, με την ανασύνθεση των αρχείων προσωπικού, ο
Στρατός εμφανίζεται υπόλογος για κάθε άνδρα που υπηρετούσε στη μονάδα και
φέρεται να υπήρξε θύμα της θηριωδίας, που συντελέστηκε στο 364ο Τάγμα Πεζικού,
το οποίο στάθμευε το 1943 στο Στρατόπεδο Βαν Ντορν του Νότιου Μισισιπή.

Μέχρι στιγμής πάντως, κάθε επίσημη προσπάθεια για αντίκρουση των κατηγοριών
έχει αποτύχει. Αυτήν την εβδομάδα, η Εθνική Ένωση για την Προώθηση των
Έγχρωμων (NAACP), που αρχικά άσκησε πιέσεις για εξηγήσεις από τον Στρατό,
ζήτησε τη συνδρομή της υπουργού Δικαιοσύνης Τζάνετ Ρίνο, προκειμένου να
διεξαχθεί ανεξάρτητη έρευνα για τις διφορούμενες δολοφονίες καθώς και την
ενδεχόμενη κάλυψη αυτών, που θα ήταν αναγκαία για να μην αποκαλυφθούν εδώ και
50 χρόνια.

«Σοβαρές κατηγορίες»

«Απλώς νιώθουμε ότι αυτές οι κατηγορίες είναι πολύ σοβαρές για να πούμε
“Περίφημα, ο Στρατός έχει δίκιο. Ας πάμε παρακάτω”» δήλωσε ο Τζον Γουάιτ,
εκπρόσωπος της NAACP. Η συνεχιζόμενη διαμάχη για τις υποτιθέμενες δολοφονίες
στο Βαν Ντορν απειλεί να πλήξει τις χρόνιες προσπάθειες του Στρατού να
δημιουργήσει τη φήμη ενός θεσμού, όπου οι Αφροαμερικανοί και άλλες μειονότητες
μπορούν να ευημερούν. Και προσφέρει πεδίο μελέτης για το πώς το κληροδότημα
του διαχωρισμού και των διακρίσεων μπορεί να προβάλει δυσκολίες σε μια
υπηρεσία, όπως το Πεντάγωνο, να αντικρούσει ζημιογόνες κατηγορίες για
παρελθοντικές δραστηριότητες.

Ακόμη και αν η NAACP δεν διαθέτει την ανεξάρτητη βάση για να πιστέψουμε ότι
συνέβησαν μαζικές δολοφονίες, ο κ. Γουάιτ αναφέρθηκε σε άλλες εκθέσεις για την
κακομεταχείριση μαύρων στρατιωτών που στηρίζονται καλά. «… Νομίζουμε ότι ο
Στρατός ίσως να οφείλει μια συγγνώμη σε μερικούς στρατιώτες που υπήρξαν θύματα
ρατσισμού στους κόλπους του».

Το 364ο Τάγμα υπέφερε το δικό του μερίδιο στο κεφάλαιο «κακομεταχείριση»,
σύμφωνα με την επίσημη ιστορία του Στρατού για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η
έκθεση αντικρούει τις κατηγορίες για μαζική δολοφονία, με βάση τα στοιχεία που
έφτασαν στην «Ουάσιγκτον Ποστ», λίγες ημέρες πριν δοθούν και τυπικά στη
δημοσιότητα. Σύμφωνα με τα αρχεία, υπήρξαν ακατάλληλη στέγαση, εκπαίδευση και
χώροι ψυχαγωγίας, ενώ αναφέρθηκαν δύο πυροβολισμοί στρατιωτών, ο ένας βαρύνει
έναν σερίφη της περιοχής του Μισισιπή και ο άλλος έναν αστυνομικό του Στρατού.
Τα δύο τελευταία περιστατικά προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και ταραχές εκ
μέρους των μαύρων στρατιωτών. Η ιστορία για την υποτιθέμενη σφαγή του Βαν
Ντορν είδε το φως της δημοσιότητας πέρυσι στο βιβλίο «Η Σφαγή: Μια αμερικανική
θηριωδία», του Κάρολ Κέις, που εργάστηκε ως τραπεζίτης, καλλιτέχνης και
συγγραφέας στο ΜακΚομπ του Μισισιπή.

Ο κ. Κέις, 59 ετών και λευκός, έγραψε ότι καθώς μεγάλωνε στο νότιο τμήμα της
πολιτείας, άκουγε «διάφορες φήμες» για μαζική σφαγή μαύρων στρατιωτών. Το
1985, ένας άντρας που τον γνώρισε μέσω της τραπέζης στην οποία ήταν πρόεδρος,
του μίλησε για το Βαν Ντορν, όπου είχε υπηρετήσει. Εκτός από μερικά στοιχεία,
γνωστά για το 364ο, ο Γουίλιαμ Μάρτζελ, περιέγραψε μια νύχτα του φθινοπώρου
του 1943. Όπως είπε, οπλισμένοι λευκοί στρατιώτες και άνδρες της Στρατονομίας,
περικύκλωσαν τους στρατώνες του 364ου Τάγματος. Επικαλούμενος τον κ. Μάρτζελ ο
Κέις γράφει: «Αποκλείσαμε ολόκληρη τη γύρω περιοχή. Ήταν σα να πυροβολείς ένα
ψάρι μέσα σε βαρέλι. Ανοίξαμε πυρ σε κάθε τι που εκινείτο, πυροβολούσαμε στους
στρατώνες, τους πυροβολούσαμε στα δέντρα, όπου κάποιοι σκαρφάλωναν,
προσπαθώντας να κρυφτούν».

Τα πτώματα θάφτηκαν σε χαντάκια που καλύφθηκαν από λίμνη

Ο κ. Κέις ισχυρίζεται ότι περίπου 1.227 στρατιώτες σκοτώθηκαν εκείνη τη νύχτα,
σχεδόν το ένα τρίτο των ανδρών του τάγματος. Τα πτώματά τους, λέει, φορτώθηκαν
σε τρένα και θάφτηκαν γύρω από το στρατόπεδο σε χαντάκια, περιοχή η οποία
αργότερα καλύφθηκε από λίμνη. Η έκθεση του Στρατού συνοδεύεται από
αεροφωτογραφίες του στρατοπέδου και της γύρω περιοχής του 1943, οι οποίες δεν
δείχνουν καμία λίμνη ή κάποιο άλλο στοιχείο για μαζικό τάφο.

Το αρχείο υπηρεσίας του κ. Μάρτζελ δείχνει ότι δεν ήταν τοποθετημένος στο Βαν
Ντορν, την εποχή που ισχυρίζεται ότι έγινε μάρτυρας κάποιων από τα περιστατικά
τα οποία περιγράφει. Ο κ. Κέις δεν εξηγεί πού στόχευαν οι δολοφονίες, δεν
δίνει ακριβή ημερομηνία για το γεγονός ούτε τα ονόματα άλλων συμμετεχόντων ή
θυμάτων.

Αν και ο συγγραφέας καταθέτει περιγραφές τουλάχιστον δύο άλλων περιοίκων που
ισχυρίζονται ότι υπήρξαν μάρτυρες των δολοφονιών, στα 15 χρόνια που
ακολούθησαν την «αποκάλυψη» του Μάρτζελ, δεν βρήκε ένα μέλος του 364ου
Τάγματος ή κάποιον από τους άλλους 30.000 στρατιώτες του στρατοπέδου της ίδιας
περιόδου που να θυμάται την υποτιθέμενη θηριωδία.

Ο Στρατός, μέχρι στιγμής, έχει έρθει σε επαφή με περίπου 20 μέλη τού 364ου
Τάγματος της εποχής, εν ζωή ακόμη, οι οποίοι αρνούνται ότι έγινε σφαγή. «Είναι
αδύνατο να συνέβη κάτι τέτοιο στη μονάδα μου χωρίς να το ξέρω.

Είναι αδύνατο», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Ντάγκλας, ιδιωτικός υπάλληλος στις
εγκαταστάσεις του τάγματος την εποχή εκείνη.