«Η γραβάτα είναι πιο βρώμικη»

Καλυμμένα πρόσωπα. Οι σωματοφύλακες βρίσκονται συνήθως στο μάτι του κυκλώνα, έπειτα από μια συμπλοκή με στόχο τους μεγαλοπαράγοντες που προστατεύουν

Οι πρόσφατοι πυροβολισμοί στο members club του σταδίου «Νίκος Γκούμας» από τον
οδηγό του προέδρου της ΕΠΑΕ, κ. Βίκτωρα Μητρόπουλου, θύμισαν σε όλους μας την
παρουσία ένοπλων συνοδών των προέδρων των ΠΑΕ στα γήπεδα. Ακόμη και αν δεν
είχαμε φτάσει ποτέ στο σημείο να πέσουν σφαίρες μέσα σε αθλητικούς χώρους,
ωστόσο πολλά περιστατικά είχαν σημειωθεί και στο παρελθόν.

Οι ποδοσφαιρικοί μεγαλοπαράγοντες στα αλήθεια κινδυνεύουν και έχουν την ανάγκη
μπράβων ή οι προκλητικοί υπάλληλοί τους είναι εκείνοι που τους εκθέτουν
περισσότερο στον κίνδυνο; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι για όλους η ίδια,
καθώς υπάρχουν πρόεδροι ΠΑΕ που είναι εξέχοντες επιχειρηματίες και πιθανοί
στόχοι τρομοκρατών, όπως και ιδιοκτήτες ομάδων που δεν επιζητούν την προστασία
ενός ένοπλου συνοδού, αλλά θέλουν να είναι μέσα στη μόδα και να περνούν το
μήνυμα ότι είναι ισχυροί.

Ένας από αυτούς τους μπράβους, που διετέλεσε σωματοφύλακας σε πρόεδρο ΠΑΕ Α’
Εθνικής, ο οποίος για ευνοήτους λόγους μας ζήτησε να μην δημοσιεύσουμε τα
στοιχεία του, εξηγεί στην «ΟΜΑΔΑ» πώς στρατολογήθηκε, ποια ήταν τα καθήκοντά
του, πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι αυτή η δουλειά και πώς οι ένοπλοι
υπάλληλοι προσπαθούν να υπηρετήσουν το αφεντικό που τους πληρώνει για να του
παρέχουν προστασία και όχι μόνο.

«Ό,τι και αν πιστεύει ο κόσμος για μας, δεν είμαστε κακούργοι. Δεν κρατάμε το
πιστόλι για να σκοτώσουμε ή να τραυματίσουμε κάποιον, αλλά γιατί εμείς
κινδυνεύουμε περισσότερο από τον εργοδότη μας. Είμαστε απλοί άνθρωποι, που η
σωματική μας διάπλαση και το γεγονός ότι γυμναζόμαστε μας δίνουν τη δυνατότητα
να κάνουμε αυτή τη δουλειά, η οποία σχετικά χωρίς κόπο μας προσφέρει χρήματα
που δεν θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε. Ειδικά εμείς που επιδιώξαμε να γίνουμε
σωματοφύλακες ιδιοκτητών ποδοσφαιρικών ομάδων, το κάναμε γιατί ο αθλητικός
χώρος είναι πιο καθαρός από τον κόσμο της νύχτας, που θα ήταν μοιραία η άλλη
μας επιλογή. Όπως διαπιστώνουμε όμως, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πολύ
επικίνδυνα και στα γήπεδα», εξομολογείται ο κύριος Μ. (έτσι θα τον αποκαλούμε
σε αυτό το ρεπορτάζ).

«Ο λόγος που η δουλειά κοντά σε έναν επιχειρηματία ιδιοκτήτη ομάδας είναι πιο
ελκυστική, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί, που κατέχουν και άλλες επιχειρήσεις
εκτός ποδοσφαίρου, εμφανίζουν τους σωματοφύλακές τους ως υπαλλήλους κάποιας
από τις εταιρείες τους με όλα τα προνόμια που έχει ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος
σε αυτές. Οι αμοιβές είναι μεγάλες, υπάρχει ασφάλεια, μεγάλα bonus και όλα τα
δικαιώματα που έχει ένας κανονικός εργαζόμενος. Θυμάμαι για παράδειγμα ότι ο
Κοσκωτάς είχε κάνει τους σωματοφύλακές του υπαλλήλους της Τράπεζας Κρήτης.
Αντίθετα στη νύχτα πληρώνεσαι από το αφεντικό προσωπικά, δεν έχεις ασφάλιση,
και πολλές φορές τα λεφτά δίδονται μέσω τρίτων και δεν φτάνουν όλα σε σένα.
Έπειτα, οι συμμορίες της νύχτας είναι πολύ πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι απ’ όσο
οι πιο φανατικοί χούλιγκαν σε ένα γήπεδο. Στη νύχτα οι σφαίρες πέφτουν σαν το
χαλάζι και εμείς είμαστε στη μέση του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που γίνεται
συχνά, ενώ στα γήπεδα το πολύ-πολύ να φάμε καμιά πέτρα στο κεφάλι για να μην
τη φάει το αφεντικό μας. Δεν θυμάμαι πάνω από τρεις-τέσσερις περιπτώσεις
σοβαρών επεισοδίων σε αθλητικούς χώρους με πρωταγωνιστές τους σωματοφύλακες
των προέδρων, ενώ στις άλλες δουλειές δεν μπορείς να είσαι ήσυχος ούτε μια
στιγμή».

Στο ματς ΑΕΚ – Ολυμπιακού γράφτηκε μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι πυροβολισμοί που ακούστηκαν στη λέσχη της ΑΕΚ έστειλαν το άθλημα στην ανυποληψία

Ο κ. Μ. εξηγεί πώς στρατολογούνται οι σωματοφύλακες των προέδρων: «Ακριβώς
όπως συμβαίνει με όλους τους σωματοφύλακες. Μας βρίσκουν στα γυμναστήρια ή
στις προηγούμενες δουλειές μας, συνήθως στα μπαρ και στα νυχτερινά κέντρα.
Πριν να μας προσλάβουν δεν έχουμε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο και τη
συγκεκριμένη ομάδα. Πολλές φορές μάλιστα οι σωματοφύλακες υποστηρίζουν άλλη
ομάδα από εκείνη του αφεντικού τους. Ο Κόκκαλης έχει έναν ΑΕΚτζή στη φρουρά
του και παλαιότερα ο Κοσκωτάς είχε πολλούς “παναθηναϊκούς”. Δεν ανήκουμε στους
οργανωμένους οπαδούς κάποιας ομάδας και δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς ή
άλλους παράγοντες. Πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο για την καριέρα μας να
δουλεύουμε για λογαριασμό ενός ευυπόληπτου επιχειρηματία, παρά για τους
ιδιοκτήτες νυκτερινών κέντρων και άλλους νονούς που έχουν ύποπτες
δραστηριότητες. Το ίδιο κάνουν και τα αφεντικά μας. Όταν μας θέλουν για το
γήπεδο φροντίζουν να έχουμε καλύτερο επίπεδο, να είμαστε πιο προσεκτικοί, να
μην προκαλούμε και να κάνουμε τη δουλειά μας όσο γίνεται πιο διακριτικά. Καμιά
φορά όμως έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο να προστατεύσεις τον εργοδότη σου και
να χρησιμοποιήσεις τη σωματική σου δύναμη, τον τσαμπουκά ή και το όπλο. Αν η
προστασία μας δεν είναι αποτελεσματική, κανένας δεν θα μας πει μπράβο που δεν
προκαλέσαμε. Απλώς θα χάσουμε τη δουλειά μας».

«Μέσα στα καθήκοντά μας», συνεχίζει ο κ. Μ., «είναι και η εχεμύθεια. Μπροστά
στα μάτια μας κλείνουν δουλειές που δεν μπορείτε να φανταστείτε και βέβαια δεν
είναι όλες με τον σταυρό στο χέρι. Εσείς δεν ξέρετε τι ακούνε τα αυτιά μας.
Για μεταγραφές, δωροδοκίες διαιτητών, στημένα παιχνίδια, εξαγορές ανθρώπων,
απειλές, πράγματα που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι εμείς κάνουμε πολύ πιο
έντιμα τη δουλειά μας, από άλλους με κοστούμι και γραβάτα που συναλλάσσονται
με το αφεντικό.

«Δεν είμαστε κακούργοι» ισχυρίζονται οι σωματοφύλακες ισχυρών προσώπων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτοί είναι όμως που συνήθως λογοδοτούν στη δικαιοσύνη

Εμείς έχουμε βγάλει κακό όνομα επειδή έχουμε μπράτσα και οπλοφορούμε. Μας
αδικούνε όμως. Η πραγματική βρωμιά βρίσκεται αλλού, σε αξιοσέβαστους κυρίους
που μετά κατηγορούν εμάς επειδή κάνουμε ακριβώς αυτό που μας ζητάνε. Νομίζετε
ότι εμείς θέλουμε να μπλέξουμε με τον νόμο, την Αστυνομία ή με τους
συναδέλφους άλλων αφεντικών; Η κακιά στιγμή τα φέρνει όλα και βέβαια όταν
απειληθούμε δεν μπορούμε να κάτσουμε να μας ανοίξουν το κεφάλι».

Ο κ. Μ δεν δουλεύει τώρα στον χώρο του ποδοσφαίρου. Το αφεντικό του ήταν πολύ
ικανοποιημένο από τη δουλειά του, αλλά έπρεπε να τον διώξει. Οι άνθρωποι
αυτοί, που γίνονται σκιά των επιχειρηματιών, δεν πρέπει να γνωρίζουν πολλά από
αυτά που δεν πρέπει για εκείνους και κάθε τόσο αντικαθίστανται με άλλους.
Φυσικά είναι πολύ δύσκολο να ξαναδουλέψουν στο ποδόσφαιρο. Γιατί ποιος θα
προσλάβει για σωματοφύλακα έναν που υπήρξε υπάλληλος του αντιπάλου του και που
πιθανόν να μην κρατήσει το στόμα του κλειστό όταν θα φύγει και από αυτόν, για
να υπηρετήσει έναν τρίτο πρόεδρο η παράγοντα.