[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν και το αυτοκίνητο θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του αιώνα που
σε λίγες ημέρες τελειώνει, στη χώρα μας ουδέποτε αντιμετωπίστηκε με τη
σοβαρότητα και την προσοχή που επιβάλλει η καταλυτική παρουσία του στην
καθημερινή ζωή και δράση των πολιτών.

Αντίθετα στην Ελλάδα το επίσημο κράτος έβλεπε σχεδόν πάντοτε το αυτοκίνητο σαν
ένα είδος πολυτελείας, σαν πηγή είσπραξης δημοσίων εσόδων και σαν ένα αναγκαίο
κακό του οποίου η παρουσία δεν έπρεπε να διευκολύνεται αλλά να αποθαρρύνεται.

Αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης είναι η υπερβολική φορολογία που, ακόμη και
σήμερα, επιβάλλεται στα αυτοκίνητα κάθε χρήσεως, η έλλειψη σωστού οδικού
δικτύου, η απουσία συγκεκριμένων πολιτικών στον τομέα οι οποίες θα ρυθμίζουν
τα σχετικά με το αυτοκίνητο θέματα με τη δέουσα σοβαρότητα και προσοχή.

Αυτή η μη πολιτική απέναντι στο αυτοκίνητο άρχισε τα τελευταία χρόνια να
μεταβάλλεται κάπως λόγω των υποχρεώσεών μας ως κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, αλλά και πάλι προσπαθούμε με ημίμετρα και μίζερες αποφάσεις όχι να
δώσουμε οριστικές λύσεις αλλά να γλιτώσουμε τα πρόστιμα και τις ποινές με τις
οποίες μας απειλεί η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τελευταία περιπέτεια με την απόφαση για κατάργηση
της σούπερ βενζίνης: επί τρία και πλέον χρόνια το θέμα ήταν γνωστό και όμως
κανένα μέτρο, καμία πρόβλεψη, καμία πρωτοβουλία για να αντιμετωπιστούν οι
συνέπειες που θα προέκυπταν από την κατάργηση του συγκεκριμένου τύπου
βενζίνης. Φθάσαμε έτσι μόλις οκτώ ημέρες πριν από την ισχύ της να αγωνιούμε
για το αν θα δοθεί ή όχι παράταση μήπως και μπορέσουμε να προσαρμοστούμε ως
χώρα στα νέα δεδομένα. Και τώρα πανηγυρίζουμε που δόθηκε παράταση δύο χρόνων.
Γιατί άραγε; Υπάρχει περίπτωση μέσα στα δύο αυτά χρόνια να γίνει κάτι, να
παρθούν εκείνα τα μέτρα με τα οποία θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και να
αποκτήσουμε επιτέλους εθνική πολιτική αυτοκινήτου; Από δύσκολο μέχρι απίθανο
θεωρούν κάτι τέτοιο οι περισσότεροι. Η πείρα του παρελθόντος διδάσκει ότι πάλι
την τελευταία στιγμή θα τρέχουμε και θα παρακαλούμε την Κομισιόν να μας δώσει
νέα παράταση, επικαλούμενοι απίστευτες δικαιολογίες, όπως συμβαίνει χρόνια τώρα.

Έτσι χαραμίζουμε την επιρροή και τις δυνατότητές μας στα όργανα της Ε.Ε.,
επιρροή που για άλλα, περισσότερο σημαντικά και πολύπλοκα προβλήματα θα έπρεπε
να χρησιμοποιούμε…