ΜΑΤΙΕΣ Χριστούγεννα

Πρώτη φορά μού συμβαίνει να είναι Πέμπτη και να γράφω για ένα φύλλο που
καλύπτει Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή! Και μάλιστα, φύλλο που αναφέρεται
συγχρόνως στα προεόρτια ­ παραμονή Χριστουγέννων, κάλαντα, «ρεβεγιόν» κ.λπ. ­
στην ίδια τη γιορτή ­ Χριστούγεννα ­ και στα μεθεόρτια! Αυτό δεν είναι
χρονογράφημα, όπως έλεγα στον Γιώργο Παπαχρήστο, αλλά σταυρόλεξο. Τι να γίνει,
όμως; Αργία ­ όχι με την έννοια της τεμπελιάς ­ μήτηρ πάσης… συσκευασίας:
«δύο σε ένα», «τρία σε ένα» και βλέπουμε…

Μίλησα για κάλαντα: το 1997, θυμάμαι, εδώ, στην Ακρόπολη, κανένα παιδί δεν μού
χτύπησε την πόρτα για «να μου τα πει» και, φυσικά, με είχε πιάσει μαύρη
απελπισία! Πέρυσι, όμως, χάλασε ο κόσμος! Κάθε τέταρτο περίπου εμφανιζόταν και
μια… «κομπανία»! Τρία πιτσιρίκια, συνήθως, με ένα όργανο ­ τρίγωνο ­ και δύο
φωνές. Που, κατά κανόνα, σου δίνανε μια και σε ρίχνανε κάτω, από το φάλτσο!

Δεν πειράζει. Ας βγαίνουν τα παιδιά στους δρόμους, ας τα λένε, κι ας μας
τρελαίνουν… στα φάλτσα! Στο κάτω κάτω, το έθιμο κρατάνε ­ δεν πάνε για
τραγουδιστές. Και είναι ανάγκη να κρατηθεί το έθιμο, που έχει βαθιές ρίζες
(Βυζάντιο). Ιδίως τώρα, που τα πάντα σφυρίζουν το μοτίβο της παγκοσμιοποίησης
και όλοι κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και πού πάμε…

Με χαρά διάβασα ότι η αγορά, που αρχικά ήταν μεν γεμάτη από κόσμο αλλά πολύ…
χλωμή από δουλειά, κινήθηκε τελικά σε πολύ ζωηρούς ρυθμούς. «Το
Σαββατοκύριακο», όπως σημείωνε το «Βήμα», εύκολα «θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί
Σαββατοκύριακο των διακοσίων δισεκατομμυρίων, αφού τόσος εκτιμάται, σύμφωνα με
τους πρώτους υπολογισμούς, ο τζίρος των καταστημάτων στο κέντρο και τα
προάστια της Αθήνας».

Έγραφε προ ημερών η ­ που τόσο την αγαπώ ­ Λίνα Αλεξίου: «Μην ξοδεύεσαι παιδί
μου, μου λέει η μητέρα μου, αλλά δεν μου πάει η καρδιά. Θέλω να… ξοδευτώ!
Δεν με νοιάζει να ξοδευτώ. Κι όχι γιατί μου περισσεύουν, αλλά γιατί έτσι, μια
φορά το χρόνο, μου αρέσει να αδειάζει η τσέπη μου, αν πρόκειται να δώσω χαρά
σε αγαπημένους. Έτσι κι αλλιώς εγώ παίρνω χαρά με χίλιους τρόπους, ακόμη και
από ένα τηλεφώνημα φίλων…».

Ξοδεύω, ξοδεύεις, ξοδεύει… Όλοι, ανάλογα με τις δυνατότητές του ο καθένας,
ψωνίζουν και προσφέρουν, νιώθοντας διπλή ικανοποίηση από κείνους που δέχονται
τα δώρα. Και τα περισσότερα χρήματα τα βγάζουν από τα πορτοφόλια τους και τα
σκορπίζουν στην αγορά, εκείνοι που έζησαν δύσκολα στην παιδική και εφηβική
τους ηλικία. Όπως ο μακαρίτης ο Γιάννης Παπαδόπουλος, ο έξοχος Πόντιος φίλος
μου, που «ξέσκιζε» τα εκατόμαρκά του στο Αμβούργο και τη Φρανκφούρτη, για να
περιποιείται τους φίλους του και «ξεσκίζοντάς» τα φώναζε θριαμβευτικά:
«Εκδικούμαι τη φτώχεια των παιδικών μου χρόνων!».

Χρόνια πολλά.