[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το πρώτο βήμα γι’ αυτή την ομόνοια έγινε. Όπως και να το δεις δηλαδή το
πράγμα, η στροφή της Νέας Δημοκρατίας στο θέμα της προεδρικής εκλογής και η
βέβαιη επανεκλογή στις 8 Φεβρουαρίου του Κων. Στεφανόπουλου στο αξίωμα του
Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι μια συμβολή στην πολυπόθητη ομόνοια. Βεβαίως,
η κυβέρνηση και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να εκμεταλλευθούν κατά τον
πλέον… βάρβαρο τρόπο την στροφή της Νέας Δημοκρατίας και του Κ. Καραμανλή.
Όπως το ίδιο θα έκανε και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Το έκανε για
παράδειγμα πολύ πρόσφατα με τη στροφή του Πρωθυπουργού στο θέμα του
βιντεολόττο, όταν το απέσυρε, μετά την κριτική που ασκήθηκε ­ στον ίδιο και
την κυβέρνησή του ­ για τον τζόγο. Αλλά η ουσία μας ενδιαφέρει, και αυτή είναι
ότι τα δύο μεγάλα κόμματα τουλάχιστον, που αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 80% του
ελληνικού λαού, ομονόησαν και θα αναδείξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας αυτόν που
απολαμβάνει τη μεγάλη εκτίμηση της κοινωνίας.

Η αποστρατεία

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απολαμβάνει την εκτίμηση της ελληνικής κοινωνίας, ο
πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν απολαμβάνει πλέον
καμιά εκτίμηση από το μητσοτακέικο, γενικώς. Διότι το μεγάλο παρεπόμενο από
την απόφασή του να υποστηρίξει τον Κ. Στεφανόπουλο για την Προεδρία της
Δημοκρατίας είναι η ακούσια αποστρατεία από το πολιτικό προσκήνιο του Κων.
Μητσοτάκη. Ο επίτιμος ανέμενε, και δικαίως, ότι μετά την άρνηση Καραμανλή να
στηρίξει Στεφανόπουλο, αυτός θα ήταν η επιλογή τού κόμματος για το ανώτατο
αξίωμα της Πολιτείας. Έτσι ώστε μετά τις εκλογές και εφ’ όσον η Ν.Δ. τις
κέρδιζε (υποθέσεις εργασίας είναι όλα αυτά, αλλά πρέπει να γίνονται), θα
αναδεικνυόταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας με 151 ψήφους. Τώρα; Τώρα ο μόνος ρόλος
που του απομένει είναι να κάνει τον σύμβουλο της Ντόρας (Μπακογιάννη). ΄Η
όποιου, τέλος πάντων, θέλει την άποψή του. Και μην κάνετε το λάθος να τους
περιορίζετε εντός της Νέας Δημοκρατίας αυτούς που επιζητούν τη συμβουλή του…

Σε κλειστό κύκλο

Ποιος συμβουλεύει τον Κώστα Καραμανλή; Ιδού η απορία. Οι εφημερίδες που τον
στηρίζουν, πάντως, του λεγόμενου συντηρητικού χώρου, έχουν μεγάλα παράπονα
μαζί του. Και δεν τα κρατούν για τον εαυτό τους. Τον κατηγορούν ότι έχει
απομονωθεί με έναν κλειστό κύκλο συνεργατών και δεν ακούει κανέναν. Η εικόνα,
άλλωστε, που εμφανίζουν οι εφημερίδες της παράταξης, είναι εξαιρετικά
αποκαλυτπική. Θα πει κανείς, και δικαίως: ζητάει την άποψη άλλων; Όχι, διότι
τον διακρίνει προφανώς μια αυτάρκεια. Μόνο για το θέμα του Προέδρου της
Δημοκρατίας κάλεσε ένα βράδυ, πριν από καμιά 15αριά ημέρες στο εξοχικό του στη
Ραφήνα, τον Γ. Βαρβιτσιώτη, τον Γ. Κεφαλογιάννη, τον Δ. Σιούφα κ.ά, συνομίλησε
τηλεφωνικώς και με τον Μ. Έβερτ, άκουσε, αλλά δεν είπε τίποτε, και τελικά
αποφάσισε μόνος τι να κάνει. Και πήρε τη σωστή απόφαση, εδώ που τα λέμε…

Τον… πάτησε το τρένο

Και φυσικά σωστή ήταν η απόφαση του Κ. Καραμανλή για τον Πρόεδρο. Είχε άλλη
επιλογή; Δεν είχε. Αν πήγαινε σε πρόωρες εκλογές, θα τις έχανε από χέρι ­ το
λένε οι σύγχρονοι χρησμοί, που είναι οι δημοσκοπήσεις. Άρα ήθελε χρόνο. Και
για να τον κερδίσει, αποφάσισε να πράξει το αυτονόητο. Το λάθος του όμως, που
θα του κοστίσει μακροπρόθεσμα, είναι ότι δεν εμφάνισε καλά αντανακλαστικά. Δεν
επέδειξε ρεφλέξ τερματοφύλακα τη στιγμή του πέναλτι. Την ημέρα δηλαδή που ο
Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης δήλωσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσει για Πρόεδρο τον Κ.
Στεφανόπουλο, δεν είχε την ετοιμότητα να πει «ναι, το ίδιο θα κάνουμε κι
εμείς». Αντίθετα, το τρέναρε, το τρέναρε, μέχρι που τον… πάτησε το τρένο του
χρόνου! Και είπε το «ναί». Αυτό είναι όλο. Τα υπόλοιπα, κάτι ηρωικά περί
«είναι δικός μας ο Πρόεδρος και δεν σας τον χαρίζουμε», πρέπει να ειδωθούν με
το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας!…

Η ελπίδα πεθαίνει…

Ελαφρυντικά αναζητούν τα κυβερνητικά στελέχη που έριξαν τον περασμένο
Σεπτέμβριο το Χρηματιστήριο στο βάθος του γκρεμού και έκτοτε εκείνο δεν είδε
άσπρη μέρα. Θυμάστε εκείνες τις προειδοποιήσεις, σχεδόν οδηγίες προς
ναυτιλλομένους «προσέξτε εσείς που παίζετε στο Χρηματιστήριο, διότι
κυκλοφορούν φούσκες»; Αυτό ακριβώς. Τώρα που το Χρηματιστήριο πέφτε, πέφτει
και σταματημό δεν έχει, τα ίδια κυεβρνητικά στελέχη, μηδέ διαφόρων διοικητών
Τραπεζών ­ κρατικών βεβαίως ­ εξαιρουμένων, προσπαθούν να κάνουν ενέσεις
αισιοδοξίας στους επενδυτές, που κλαίνε χριστουγεννιάτικα τα λεφτά τους. Θα
ανέβει, υποστηρίζουν, μετά τις γιορτές, πάλι. Θα ανέβει, ε; Εύκολο είναι με το
κλίμα που έχει διαμορφωθεί; Πάντως, επειδή η ελπίδα πεθαίνει, όπως λένε, πάντα
τελευταία, με αυτή θα περάσουν οι γιορτές. Μετά, αλίμονο αν δεν επαληθευθεί η
αισιοδοξία των κυβερνητικών στελεχών…

Κόκκινο… μαύρο

Αλίμονο για την κυβέρνηση δηλαδή, που στηρίχθηκε όσο καμιά άλλη τα τελευταία
χρόνια στην άνοδο του Χρηματιστηρίου. Τόσο που δημιουργήθηκε και το λεγόμενο,
πανίσχυρο, όπως δείχνει ο αριθμός των επενδυτών, κόμμα του Χρηματιστηρίου, το
οποίο μπορεί να ανεβάσει ή να κατεβάσει κυβέρνηση. Είναι κοινό μυστικό τι
σημαίνει να μην πάει καλά το Χρηματιστήριο, και πώς θα εκφραστεί το κόκκινο
του δείκτη στις εκλογές. Όπως επίσης είναι γνωστό ότι έτσι όπως είναι σήμερα
τα πράγματα στην οδό Σοφοκλέους λίγες είναι οι κινήσεις που μπορεί να κάνει η
κυβέρνηση για να το ελέγξει. Τόσο λίγες, που είναι αμφίβολο πια αν είναι και
αποτελεσματικές…

Περιμένουν την τύχη

Το Χρηματιστήριο είναι ίσως το μόνο πράγμα σήμερα που χαλάει την ευφορία της
κυβέρνησης ­ ευφορία που ξεκίνησε από τις δημοσκοπήσεις και συνεχίσθηκε με
νίκη επί της Νέας Δημοκρατίας στην υπόθεση της προεδρικής εκλογής. Από την
άλλη πλευρά στη Ρηγίλλης, που προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ με την
προεδρική εκλογή, όλο και περισσότερα στελέχη κοιτάζουν προς την οδό
Σοφοκλέους, με τη λαχτάρα του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά του. Το
άλλο που κρατάει ζωντανή την ελπίδα στη Ρηγίλλης είναι το περίφημο «τυχαίο»,
ένα τυχαίο γεγονός δηλαδή, που η κυβέρνηση θα σταθεί αδύνατον να αντιμετωπίσει
και θα προκαλέσει την οργή της κοινής γνώμης. Ένας Οτζαλάν ας πούμε ή ένας
Αλβανός με ομήρους. Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι η
κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόσει τη γνωστή παροιμία που λέει «μεγάλη μπουκιά
τρώγε, μεγάλη κουβέντα μη λες»…

Ετοιμάστε βιβλιάρια

Άλλοι πάλι δεν συμμερίζονται καθόλου τις παροιμίες και έχουν δει πολύ
πατριωτικά το θέμα, προτείνοντας στον Κώστα Σημίτη «εκλογές εδώ και τώρα» στη
λογική να προκηρυχθούν εκλογές όσο πιο νωρίς γίνεται για να ξεκαθαριστεί η
κατάσταση με τη Ν.Δ., που βρίσκεται στα κάτω της. Μέχρι τώρα ο Πρωθυπουργός
φαίνεται να κρατάει άμυνα απέναντι σε όλες αυτές τις εισηγήσεις. Αλλά για
πόσο; Χθες που ρωτήθηκε, όχι μόνο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών,
όχι μόνο δεν επέμεινε στο χρονοδιάγραμμά του, που έχει εξαγγείλει δημοσίως,
αλλά μίλησε για εκλογές «από τώρα έως τον Οκτώβριο». Εσείς καλού κακού
ετοιμάστε τα βιβλιάρια, αρχές Απριλίου…