ΔΡΟΜΟΙ

Ο Νικ…

… είναι ένα οκτάχρονο Αμερικανόπουλο που κάποτε έπαιζε πιάνο, έβλεπε
τηλεόραση και σιχαινόταν τα Ποκεμόν, ώσπου μια μέρα ο καλύτερός του φίλος ήρθε
στο σπίτι για να παίξουν μαζί. Κουβαλούσε μαζί του ένα ντοσιέ γεμάτο με κάρτες
των Ποκεμόν. Όταν πια έφυγε, ο Νικ είχε υποκύψει και αυτός στη μανία που έχει
κυριέψει τα παιδιά της Αμερικής. Κατέβασε από την πόρτα του την επιγραφή που
έγραφε «Σιχαίνομαι τα Ποκεμόν» και έβαλε στη θέση της μια άλλη που γράφει
«Τρελαίνομαι για τα Ποκεμόν». Για όσους δεν μιλούν τη γλώσσα της εταιρείας
Νιντέντο, Ποκεμόν θα πει «pocket monster», δηλαδή τέρας τσέπης. Όλα μαζί είναι
εκατόν πενήντα ένα. Τέρατα ποιητικά, με χρώματα φανταχτερά. Τα ονόματά τους
φανερώνουν μια γλωσσική παγκοσμιοποίηση: Τσαρμελέων, Ματζικάρπ,
Μπουλμπάσαυρος, Αεροδάκτυλος. Η κυριότερη αρετή των Ποκεμόν είναι πως είναι
μεταλλάξιμα. Εξελίσσονται.

Οι ψυχολόγοι…

… σε αυτό ακριβώς αποδίδουν τη μεγάλη επιτυχία που έχει το νέο παιχνίδι της
ιαπωνικής εταιρείας Νιντέντο στα παιδιά της προεφηβικής ηλικίας. Όντας τα ίδια
σε μια ηλικία μεγάλων αλλαγών, τα παιδιά από οκτώ έως δώδεκα ετών αισθάνονται
όμορφα να κρατούν στα χέρια τους το «κλειδί» γι’ αυτές τις αλλαγές, έστω και
αν πρόκειται για αλλαγές φανταστικές. Στο βίντεο γκέιμ, το παιδί γίνεται ο
«εκπαιδευτής» του τέρατός του. Το βοηθάει να μεγαλώνει, να παλεύει, να νικάει.
Μα εκεί που το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται κοινωνικό φαινόμενο είναι στις
κάρτες με τα Ποκεμόν. Οι παιδαγωγοί μιλούν για την κλασική μανία των παιδιών
να κάνουν συλλογές (δεν έχει σημασία από τι). Άλλοι πάλι συγκρίνουν τη
φρενίτιδα για τις κάρτες των Ποκεμόν με τη Γουώλ Στρητ: «Σήμερα τα Ποκεμόν,
αύριο το χρηματιστήριο».

Πρέπει να φοβάται…

… κανείς τα Ποκεμόν; Αυτό το ερώτημα απασχολεί την Αμερική παραμονές των
Χριστουγέννων, λέει ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Λε Μοντ» στη Νέα Υόρκη.
Πολλοί γονείς τρομάζουν από την απληστία που δείχνουν τα παιδιά τους για τις
κάρτες Ποκεμόν. Τις κλέβουν από τους φίλους τους ή ξοδεύουν όλο τους το
χαρτζιλίκι σε αυτές. Κάποιοι γονείς καταγγέλλουν πως η Νιντέντο φροντίζει να
υπάρχει έλλειψη σε ορισμένες κάρτες, έτσι ώστε να προκαλεί ψυχολογική
εξάρτηση. Πενήντα εκατομμύρια κάρτες των Ποκεμόν έχουν ήδη πουληθεί στην
αμερικανική αγορά. Η διάθεσή τους συνδυάστηκε επιδέξια με την πρεμιέρα της
ταινίας, στις 10 Νοεμβρίου. Οι κοπάνες από τα σχολεία έχουν παραγίνει, τόσο
που οι δάσκαλοι να μιλούν για «γρίπη του Ποκεμόν». Σαν να μην έφταναν όλα
αυτά, υπάρχει και μία τηλεοπτική σειρά, τρία βίντεο γκέιμ και το Ίντερνετ.

Οι γονείς…

… είναι σαστισμένοι. Έχουν χάσει άραγε τα παιδιά τους κάθε ελπίδα; Από τη
μια μεριά τα βλέπουν να τακτοποιούν επιμελώς τις κάρτες με τα Ποκεμόν στα
άλμπουμ τους και από την άλλη μοιάζουν να υποφέρουν από κενά μνήμης όταν τους
ζητούν την προπαίδεια. Ωστόσο, δείχνουν ικανά να λύνουν προβλήματα με 150
μεταβλητές, που μάλιστα καθεμιά τους υφίσταται δύο και τρεις μεταλλάξεις.
Όπως, ας πούμε: «Μπορεί ένα Πικατσού να νικήσει ένα Ραϊτσού που έχει
μεταλλαχτεί;». Ίσως το πράγμα να έχει και την καλή του πλευρά. Γιατί, όπως
λέει ο αρθρογράφος του ηλεκτρονικού περιοδικού «Σλέιτ» Ντέιβιντ Πλοτζ, με
αρκετή ειρωνεία ­ τόσο για τα Ποκεμόν όσο και για τον Δαρβίνο ­ «μπορεί τα
Ποκεμόν να είναι ο μοναδικός τρόπος για να μάθουν οι μαθητές την εξελικτική θεωρία».