ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μillennium μαζί με τη μνήμη

Το σκέφτηκα πολύ ­ όχι πως θα μπορούσε κανείς να το αποφύγει με τόση
διαφήμιση. Για την αλλαγή της χιλιετίας λέω.

Γιορτές, πανάκριβα ταξίδια στην άκρη της γης, το μεγαλύτερο δένδρο της
Ευρώπης, ορχήστρες και φαντασμαγορικά σόου. Ξοδεύει, σου λέει, ο άλλος μια
περιουσία για να δει το ξημέρωμα στο Χονγκ Κονγκ ή αλλού.

Κι εγώ, το ανθρωπάκι που έχει την τύχη να ζει σ’ αυτό τον πλανήτη τη
συγκεκριμένη χρονική στιγμή, τι θέλω να κάνω την παραμονή αυτής της
Πρωτοχρονιάς, τότε που αλλάζει ο χρόνος και μαζί ο αιώνας και η χιλιετία;

Λοιπόν, εγώ δεν θέλω ούτε παράτες ούτε ταρατατζούμ. Θέλω μόνο να είμαι με τους
ανθρώπους που αγαπώ και μ’ αγαπούν. Να αγκαλιαστούμε και να φιληθούμε
ανταλλάσσοντας ευχές, τη στιγμή που θα σβήσουμε τα φώτα. Να τσουγκρίσουμε τα
ποτήρια μας τραγουδώντας, όπως αμέτρητες φορές πριν, εκείνο το συνηθισμένο
«πάει ο παλιός ο χρόνος» κι άλλα παρόμοια. Και θέλω να θυμηθώ όλους αυτούς που
αγάπησα και πλέον δεν υπάρχουν στη ζωή μου, αλλά τους κουβαλάω μέσα μου ­ σαν
εικόνες, σαν μυρωδιές, σαν αγγίγματα, σαν ένα ζεστό ποτάμι που πλημμυρίζει την
ψυχή μου και την κάνει να καρπίζει.

Αυτούς που είναι το παρόν και το μέλλον ­ όσο μας ανήκει ­ αλλά και όσους
είναι το πολύτιμο παρελθόν που με κάνει αυτό που είμαι σήμερα. Γιατί, πια,
ξέρω ότι η μνήμη μου τρέφεται από την αγάπη που πήρα και η μνήμη των άλλων από
την αγάπη που τους έδωσα. Και μ’ αυτά τα πανιά θέλω να αρμενίσω στον
καινούργιο χρόνο, τον καινούργιο αιώνα, την καινούργια χιλιετία.