ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένα άχαρο παιχνίδι

Η μεγαλύτερη κατάρα για έναν πρωθυπουργό: να παραιτείται και το γεγονός να
περνά σχεδόν απαρατήρητο.

Μάσιμο Ντ’ Αλέμα: ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας, συνειδητοποίησε ότι είναι ένας απλός διαχειριστής

Ο Ντ’ Αλέμα που μίλησε το Σάββατο το βράδυ στο κοινοβούλιο και στη συνέχεια
επισκέφθηκε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του υποβάλει την παραίτησή του
δεν είχε καμιά σχέση με τον πρωθυπουργό που όλη την προηγούμενη εβδομάδα
κτυπούσε το χέρι του στο τραπέζι, κραύγαζε, προειδοποιούσε και απειλούσε. Δεν
ήταν ο Ντ’ Αλέμα που έχουν συνηθίσει εδώ κι ένα χρόνο οι Ιταλοί, είρων,
καυστικός, έτοιμος να κεραυνοβολήσει όποιον τολμήσει να τον αμφισβητήσει. Και
φυσικά δεν είχε καμιά σχέση με τον ηγέτη που λίγες εβδομάδες νωρίτερα
συζητούσε στη Φλωρεντία για το μέλλον της παγκόσμιας Αριστεράς μαζί με τον
Κλίντον, τον Σρέντερ, τον Μπλαιρ και τον Ζοσπέν.

Ο πρωθυπουργός που απευθύνθηκε προς τους βουλευτές, γράφει σε πρωτοσέλιδο
σχόλιό της η «Στάμπα», είχε έναν αέρα παραίτησης, σαν να αντιλαμβανόταν τη
δυσαρέσκεια που διακατείχε το ακροατήριό του και, επιπλέον, να τη θεωρούσε
δικαιολογημένη. Έμοιαζε περισσότερο με τον διοικητή μιας επιχείρησης που
εξηγεί στους μετόχους ότι η χρονιά ήταν δύσκολη κι εκείνος έκανε ό,τι
μπορούσε. Παρουσίασε νούμερα, στατιστικές, τάσεις και ποσοστά, για να
συμπεράνει ότι ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και ότι αυτό που θα μετρήσει στο
μέλλον δεν είναι οι καλές ιδέες, αλλά η ποιότητα των υπηρεσιών και η
αποτελεσματικότητα της γραφειοκρατίας.

Όποιος γνωρίζει καλά τον χαρακτήρα και την πολιτική πορεία του Μάσιμο Ντ’
Αλέμα έχει ξαφνιαστεί ασφαλώς από αυτό το χάσμα ανάμεσα στις φιλοδοξίες και τα
αποτελέσματα, τη στρατηγική και τη διαχείριση, τους στόχους και τους
συμβιβασμούς. Ύστατη ενσάρκωση του εκσυγχρονιστή ηγέτη που η Ιταλία έχει ζήσει
(και απορρίψει) πολλές φορές, θέλησε να κάνει ό,τι επιδίωξαν ο Φανφάνι τη
δεκαετία του ’50, ο Μόρο και ο Λα Μάλφα τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, ο
Κράξι και ο Ντε Μίτα τη δεκαετία του ’80. Προσέκρουσε στα ίδια εμπόδια.
Παλιές, αμαρτωλές εποχές θυμίζουν άλλωστε και οι πρόσφατες καταγγελίες
βουλευτών ότι τους προσφέρθηκαν μεγάλα χρηματικά ποσά για να πουλήσουν την
ψήφο τους. Κάνοντας έτσι τον απολογισμό ενός χρόνου «νταλεμισμού», ο Ιταλός
πρωθυπουργός συμπέρανε ότι η προϊούσα απομάκρυνση των πολιτών από την πολιτική
καθιστά τα μεγάλα οράματα περιττά. Με μικρομπαλώματα, ο κόσμος είναι
ευχαριστημένος. Αρκεί να πηγαίνει καλά το χρηματιστήριο και να μην είναι
προκλητικές οι τιμές των χριστουγεννιάτικων προϊόντων. Αν χρειαστεί, τον
ταΐζουμε και με κανένα παραμύθι τύπου μιλένιουμ.

Κάπως έτσι παραιτήθηκε ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα. Όχι από την κυβέρνηση: τις
προσεχείς ημέρες θα σχηματίσει νέα, με ελαφρώς διαφορετική σύνθεση, αφού η
πρόσφατη κρίση είναι περισσότερο τακτική παρά πραγματική. Τα μεγάλα λόγια
εγκατέλειψε, και τις υποσχέσεις ότι θα αλλάξει τη χώρα. Συνειδητοποίησε ότι
δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαχειριστής. Επειδή όμως του αρέσει να
βγαίνει κάθε τόσο στην τηλεόραση, είπε να συνεχίσει να παίζει για λίγο καιρό
ακόμη αυτό το άχαρο παιχνίδι.