ΠΡΟΣΩΠΑ Ο θάνατος της πάει πολύ

Κάθυ Σουλτς. «Ο θάνατος δεν είναι κακός, συμβαίνει σε όλους μας»

Το ενδιαφέρον της Κάθυ Σουλτς για τον θάνατο κάθε άλλο παρά υγιές είναι. Θα
έλεγε ίσως κανείς πως της έχει γίνει έμμονη ιδέα. Αλληλογραφεί με σήριαλ
κίλερς. Κάνει συλλογή φωτογραφιών από νεκροψίες θυμάτων αυτοκινητικών
δυστυχημάτων. Το κατοικίδιό της είναι ένας Αφγανός ­ πρόκειται για σκυλί και
είναι, φυσικά, βαλσαμωμένο. Και, μαζί με τον καλλιτέχνη σύζυγό της Τζ. Ντ.
Χήλυ ­ και οι δύο βρίσκονται στην τέταρτη δεκαετία της ζωής τους ­, η Κάθυ
Σουλτς δημιούργησε σ’ ένα πρώην νεκροτομείο του Σαν Ντιέγκο το Μουσείο του Θανάτου.

Στον δυσοίωνο αυτό χώρο, ο οποίος λειτουργεί εδώ και τρία χρόνια, βρίσκει
κανείς εργαλεία παλιών εργολάβων κηδειών, το μπαστούνι του μπέηζμπωλ του
Τσαρλς Μάνσον, μια ηλεκτρική καρέκλα, ένα κολάζ με χρωματιστούς σάκους
πτωμάτων, αλλά και παραμορφωμένα ζώα, ζωντανά και νεκρά, όπως ένα γουρουνάκι
με οκτώ πόδια και μια δικέφαλη χελώνα που τη φωνάζουν Χεκλ και Τζεκλ. «Το
ζήτημα είναι να κάνεις τους ανθρώπους να χαίρονται που είναι ζωντανοί», λέει η
Σουλτς, η οποία πρόσφατα διαπραγματευόταν την αγορά μιας Βίβλου που ανήκε στον
γκέυ σίριαλ κίλερ Άντριου Κιουνάναν, που το 1997 δολοφόνησε τον Τζάνι Βερζάτσε.

Όταν όμως η Σουλτς αποκάλυψε στους δημοσιογράφους ότι θέλει να αγοράσει κάποια
από τα 19 κρεβάτια στα οποία αυτοκτόνησαν με υπερβολική δόση βαρβιτουρικών τα
39 μέλη της αίρεσης «Πύλη του Παραδείσου» (πίστευαν ότι θα τους έπαιρνε μαζί
του ο κομήτης Χέηλ-Μποπ), η είδηση έφτασε στ’ αυτιά των ιδιοκτητών του κτιρίου
που στεγάζει το μουσείο. Και κατάλαβαν ότι η ύπαρξη του Μουσείου του Θανάτου
στην ιδιοκτησία τους, κάθε άλλο παρά ανάρπαστα θα έκανε τα υπόλοιπα διαμερίσματα.

Η έξωση ήταν το επόμενο βήμα και ο Θάνατος έμεινε χωρίς Μουσείο. Όχι όμως για
πολύ. Ο επόμενος χώρος που θα το στεγάσει είναι, όπως θα μπορούσε κανείς να
περιμένει, το λαμπερό Χόλλυγουντ. Την 1η Ιανουαρίου του 2000, σ’ ένα χώρο που
ήταν παλιότερα μεξικάνικο εστιατόριο, το Μουσείο του Θανάτου θα αναβιώσει ­
μεγαλύτερο και καλύτερα εξοπλισμένο.

Το ζευγάρι, μολονότι νεαρό ακόμη, έχει ήδη κάνει τα σχέδιά του για την
αποδημία του. Η Σουλτς θέλει να την ταριχεύσουν και να εκθέσουν τη μούμια της
στο Μουσείο. Ο Χήλυ θέλει να διατηρήσουν το πτώμα του μέσα σ’ ένα δοχείο
φορμόλης. Ό,τι και να πιστεύει κανείς για την αισθητική αυτού του μακάβριου
ζεύγους, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με τη Σουλτς: «Ο θάνατος δεν είναι
κακός. Συμβαίνει σε όλους μας».