ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα παιχνίδι, η ζωή…

Κάτι τέτοιες παράξενες στιγμούλες το μυαλό σταματάει. Μένει να απορεί μπροστά
στο μεγαλείο της ζωής, στην εκπληκτική ιστορία που πλέκει ακατάπαυστα η κάθε
ημέρα που περνάει, η κάθε ώρα, το κάθε δευτερόλεπτο. Μια κουβέντα στο
τηλέφωνο, ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή από κάποια γνώριμη φωνή, ένα βλέμμα που
κάτι σου θυμίζει, αναφορές σε πρόσωπα του χθες που νόμιζες πως βρίσκονται πολύ
μακριά για να συνειδητοποιήσεις πως τελικά είναι ακόμη δίπλα σου, όλα αυτά
μπερδεύονται παράξενα, σε ένα θεατρικό παιχνίδι με άγνωστη και απρόβλεπτη
εξέλιξη, στο παιχνίδι της ζωής.

Συμπτώσεις; Μπορεί. Τυχαίες ή ανόητες; Μάλλον όχι. Κομμάτι – κομμάτι, χρόνο με
χρόνο, βήμα με βήμα συμπληρώνεται ένα παζλ. Όχι αρκετά για να ολοκληρωθεί η
εικόνα ούτε όμως και ανεπαίσθητα για να περάσει απαρατήρητο το ξάφνιασμα, για
να μην αφήσει τα ίχνη του στη σκέψη. Παράξενο; Πολύ. Και όμως, τόσο
εντυπωσιακό. Όλα αυτά που νομίζεις πως έχεις αφήσει πίσω ξαναβρίσκονται
μπροστά σου, σε άλλη διάσταση, με τελείως διαφορετική όψη, σου ζητούν να τα
δεις με άλλη λογική. Να ξεπεράσεις το «παιδικό» βλέμμα, που θέλει τις
αναμνήσεις να τακτοποιούνται αυτόματα, ύστερα από λίγο καιρό, στα «κουτάκια»
τους και να ψάξεις να βρεις τη δυναμική τους, την προβολή τους προς το σήμερα
και προς το αύριο. Δεν είναι εύκολο να ασχοληθείς με όλα αυτά τα «παράξενα».
Θα υπάρξουν πολλά «πρέπει» και «αλλά» που θα προσπαθήσουν να διώξουν το
ξάφνιασμα, να το κρύψουν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού. Μπορεί στιγμιαία να
τα καταφέρουν, η «λήθη» όμως δεν θα διαρκέσει για πολύ. Οι «παράξενες στιγμές»
θα ξανάρθουν, νέα πρόσωπα θα αναλάβουν νέους ρόλους και να που η εικόνα θ’
αρχίσει να διαφαίνεται και πάλι. Δεν ξέρω αν ποτέ θα ολοκληρωθεί και αν θα
προλάβω να δω το έργο επί σκηνής, να τελειώνει. Είμαι όμως σίγουρη πως μέχρι
και την τελευταία της πινελιά, η εικόνα θα είναι μαγευτική, μοναδική και υπέροχη.