ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Κι εκείνος εκάγχασε

Εμείς γιορτάζουμε το μιλένιουμ κι εκείνοι, διακριτικά, σιωπηρά, έστησαν
μπροστά στα μάτια μας άλλο ένα «σιδηρούν παραπέτασμα».

Βλαντίμιρ Πούτιν: ο αυριανός πρόεδρος της Ρωσίας;

Νομίζαμε ότι η εποχή των συγκρούσεων και των ψυχροπολεμικών κωδίκων είχε
παρέλθει οριστικά. Ότι το μέλλον θα περιλαμβάνει αποκλειστικά λέξεις όπως
«οικονομία» και «παγκοσμιοποίηση». Ότι άλλο οι ηθικοί πόλεμοι κι άλλο οι
στρατηγικές διενέξεις. Κι ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι η ηθική και η στρατηγική,
τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα συμφέροντα, μπορεί μερικές φορές να
συνυπάρχουν. Ότι είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να έχει στα σύνορά της μια
δύναμη που δεν θα διεξάγει αποικιοκρατικούς πολέμους και δεν θα καταφεύγει σε
εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ότι είναι στρατηγικής σημασίας να βρεθεί ο
τρόπος, όπως την εποχή του Μπρέζνιεφ, να πειστεί το Κρεμλίνο να κάνει
παραχωρήσεις και να συνεργαστεί. Κι αφού τα ανακαλύψαμε όλα αυτά, δηλώνουμε αδυναμία.

Όταν ο πρόεδρος Γιέλτσιν υπενθύμισε, από το Πεκίνο, στον αμερικανό ομόλογό του
ότι η Ρωσία διαθέτει πυρηνικά όπλα ­ απειλή που λίγη ώρα αργότερα ο ίδιος ο
πρωθυπουργός του έσπευσε να αποσύρει ­ ο πλανητάρχης αρκέστηκε να καγχάσει. Η
Δύση, ντροπιασμένη ίσως από τον πόλεμο του Κοσόβου, προτίμησε να επιστρέψει
στην απραξία της διπολικής εποχής. Κι όμως, επισημαίνει η Μπάρμπαρα Σπινέλλι
στη «Στάμπα». Ο Μπιλ Κλίντον, αντί να καγχάσει, μπορούσε να απαντήσει στον
θλιβερό ρώσο πρόεδρο και στην πολιτικοστρατιωτική ελίτ που κρύβεται πίσω του
ότι υπάρχουν και στην Ευρώπη πυρηνικά όπλα και ότι χάρις σ’ αυτά τα όπλα και
τη θεωρία της αποτροπής εξασφαλίστηκε η ειρήνη στη διάρκεια του Ψυχρού
Πολέμου. Η Δύση, αντί να αδιαφορήσει, μπορούσε να προβεί σε πολύ συγκεκριμένες
ενέργειες. Όχι βέβαια να βομβαρδίσει τη Μόσχα. Αλλά να διακόψει σταδιακά κάθε
βοήθεια προς τους Ρώσους. Να υποστηρίξει τη Γεωργία, που φοβάται ότι θα
εμπλακεί στον πόλεμο του Καυκάσου. Να δώσει διαβεβαιώσεις στις χώρες της
Βαλτικής, που παρακολουθούν τρομοκρατημένες τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους του
Κρεμλίνου. Να κάνει τους ανθρώπους του Πούτιν να καταλάβουν ότι η Μόσχα
κινδυνεύει να εκδιωχθεί από την Ομάδα των Επτά και από το Συμβούλιο της
Ευρώπης. Να προειδοποιήσει τις αραβικές χώρες ότι η αύξηση της τιμής του
πετρελαίου βοηθά τους Ρώσους να χρηματοδοτούν έναν πόλεμο εναντίον ενός
μουσουλμανικού έθνους. Να ζητήσει να μάθει τι γίνεται πραγματικά στο εσωτερικό
της Ρωσίας, αντί να αρκείται στις στημένες δημοσκοπήσεις: κάποιες άλλες
δημοσκοπήσεις που δεν γίνονται γνωστές δείχνουν ότι οι περισσότεροι Ρώσοι
θέλουν διαπραγματεύσεις με την τσετσενική ηγεσία και δεν επιθυμούν τη
διχοτόμηση της Τσετσενίας.

Δεν έγινε τίποτα απ’ αυτά. Η υπερήφανη Ευρώπη και η πανίσχυρη Αμερική
συνεχίζουν να ανέχονται τις εικόνες των ηλικιωμένων γυναικών που σέρνονται
στους δρόμους του ερειπωμένου Γκρόζνι κρατώντας σκισμένες λευκές σημαίες και
προσπαθώντας να βρουν μια σταγόνα νερό. Συνεχίζουν να ανέχονται τις απειλές
και τα τελεσίγραφα. Αύριο θα πληροφορηθούν ότι πρόεδρος της Ρωσίας εξελέγη ο
Βλαντίμιρ Πούτιν. Και μετά το πρώτο σοκ, θα σπεύσουν να του στείλουν συγχαρητήρια.