Θερίζει ο θάνατος και η φτώχεια

Λίγο πριν εκπνεύσει ο 20ός και ανατείλει ο 21ος αιώνας, η ανθρωπότητα μετρά
όλα όσα κέρδισε, αλλά αποτιμά και το «ακριβό» τίμημα της προόδου.

Μια επείγουσα έκκληση στις ηγεσίες των χωρών όλου του κόσμου είναι η φετινή
ετήσια έκθεση της Unicef, μια έκθεση – ντοκουμέντο για την κατάσταση των
παιδιών και των γυναικών που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα «των
ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια, που σκοτώνονται και ακρωτηριάζονται σε
πολεμικές συγκρούσεις και είναι πάντα η πιο ευάλωτη ομάδα στην προσβολή από
τον ιό του AIDS».

Κάθε ημέρα που οι ηγεσίες των κρατών αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις ηθικές
και νομικές υποχρεώσεις τους και να προασπίσουν τα δικαιώματα των παιδιών και
των γυναικών, ο αριθμός των παραβιάσεων σε όλο τον κόσμο είναι συγκλονιστικός.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Unicef:

* Κάθε ημέρα, 30.500 αγόρια και κορίτσια κάτω των πέντε χρόνων πεθαίνουν από
αρρώστιες που μπορούν να προληφθούν, ενώ ακόμα περισσότερα παιδιά και νέοι
άνθρωποι υποκύπτουν από αρρώστιες, εγκατάλειψη, ατυχήματα και επιθέσεις που θα
μπορούσαν να μην έχουν συμβεί.

* Κάθε μήνα που αναβάλλεται η εκτεταμένη και πλήρης εκστρατεία ενημέρωσης ­
απαραίτητη για να ανακοπεί η φοβερή πανδημία του AIDS ­ 250.000 παιδιά και
νέοι μολύνονται από τον θανατηφόρο ιό.

* Κάθε χρόνο, 585.000 γυναίκες πεθαίνουν από επιπλοκές της εγκυμοσύνης και του
τοκετού που ιατρικά μπορούν να αποφευχθούν.

* Μόνο τη χρονιά που πέρασε, 31.000.000 πρόσφυγες και εκτοπισμένοι άνθρωποι
ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις που ρήμαξαν τον κόσμο.

Η παγίδα της φτώχειας…

Η παγίδα της φτώχειας είναι διαφορετική απ’ ό,τι παλαιότερα. Καθώς προχωρεί η
παγκοσμιοποίηση, αυξάνει και ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στη φτώχεια.

Είναι αδύνατον να υπολογισθεί ο αριθμός των νεαρών κοριτσιών και αγοριών που
κινδυνεύουν να πωληθούν στο λαθρεμπόριο, εξαιτίας των δεσμών των χρεών:

«Τα παιδιά οδηγούνται σε σκλαβιά, σε εξαναγκαστική ή καταναγκαστική εργασία
και στρατολόγηση, σε ένοπλες συρράξεις, σε πορνεία και πορνογραφία, στην
παραγωγή και διακίνηση ναρκωτικών». Έτσι φτάσαμε, να μετράμε 250.000.000
παιδιά ηλικίας 5 έως 14 χρόνων, τα οποία δεν βρίσκονται στο σχολείο αλλά
εργάζονται σκληρά στις αναπτυσσόμενες χώρες, και γύρω στα 50-60.000.0000
παιδιά, ηλικίας μόλις 5 έως 11 χρόνων, τα οποία δουλεύουν κάτω από συνθήκες
άκρως επικίνδυνες.

Βία παντού…

Περισσότερα από 2.000.000 παιδιά έχουν σκοτωθεί και περισσότερα από 6.000.000
έμειναν ανάπηρα ή τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις, στη δεκαετία που μεσολάβησε
από την υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού!

Η κατάρρευση πολλών αναγνωρισμένων εθνικών κρατών, το αχαλίνωτο εμπόριο όπλων
και οι «εσωτερικοί πόλεμοι» του τέλους του 20ού αιώνα «είναι τα πεδία της
σύγχρονης ανθρώπινης ανασφάλειας και των κατάφωρων φρικαλεοτήτων. Έχουμε πια
το φαινόμενο κακοποιές ομάδες να ελέγχουν και να τρομοκρατούν όλο και
αυξανόμενους πληθυσμούς…».

Η μακάβρια στατιστική του AIDS

Κάθε ημέρα…

* 8.500 παιδιά και νέοι σε όλο τον κόσμο μολύνονται από το AIDS και 2.500
γυναίκες πεθαίνουν από τον ιό.

* Μόνο το 1988, οι γυναίκες που πέθαναν από το AIDS ήταν 900.000 ­ αριθμός
τρεις φορές μεγαλύτερος από τον φόρο αίματος που πλήρωσαν οι άνθρωποι στην Βοσνία.

* Στην Αφρική, η κοινωνική και οικονομική καταστροφή από τον ιό μέσα σε δέκα
χρόνια είναι μεγαλύτερη από την καταστροφή που προκάλεσαν όλοι οι πόλεμοι σε
αυτή την ήπειρο! Το 1998, 200.000 Αφρικανοί πέθαναν σε πολεμικές συρράξεις και
2.000.000 (!) Αφρικανοί από AIDS…

*Τα πρώτα χρόνια της επίθεσης του ιού, χτυπήθηκαν οι μορφωμένοι, οι
επαγγελματίες, οι δάσκαλοι. Σήμερα στην Αφρική, κάτω από τη Σαχάρα, όπως και
σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, το AIDS παραμονεύει τους νέους, τους φτωχούς και ανίσχυρους…

*Οι μορφωμένοι έχουν πια πρόσβαση στις γνώσεις που είναι απαραίτητες για να
προφυλαχθούν, αλλά οι σωτήριες πληροφορίες δεν φαίνεται να βρίσκουν τον δρόμο
προς εκείνους με την ελάχιστη ή μηδαμινή μόρφωση. Σύμφωνα με μελέτη σε 35
χώρες, οι ανεκπαίδευτοι, άνδρες ή γυναίκες, έχουν πέντε φορές μεγαλύτερη
πιθανότητα να μη μάθουν τίποτε για την ασθένεια απ’ ό,τι εκείνοι που έχουν
στοιχειώδη προσχολική εκπαίδευση.

*Ο ίδιος καταστροφικός συνδυασμός, του στιγματισμού, των ταμπού και της
σιωπής, που συνεχίζει να τροφοδοτεί με τον ιό τον πληθυσμό στην κάτω της
Σαχάρας Αφρική, φαίνεται να επαναλαμβάνεται και στη Νότια Ασία όπου, από το
1986, 5.000.000 άνθρωποι προσβλήθηκαν από τον ιό, το 50% των οποίων ήταν
γυναίκες. Το πιο εξωφρενικό: απουσιάζουν από τις στατιστικές τα παιδιά (!) και
αυτό κάνει τρομακτικά δύσκολη την προστασία των δικαιωμάτων τους…

Το όραμα…

Οι αρχές της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού έδωσαν στην ανθρωπότητα
ένα όραμα που μόνο ο 21ος αιώνας μπορεί να κάνει πράξη: παιδιά και εφήβους να
ζουν σε σπίτια και κοινότητες με σταθερότητα και φροντίδα. Τα εμπόδια για να
πραγματωθεί το όραμα, ομολογείται στην έκθεση της Unicef, είναι «πράγματι
αποκαρδιωτικά. Αλλά λαμβάνοντας υπόψη τα σημαντικά επιτεύγματα των περασμένων
δεκαετιών, το όραμα και την ελπιδοφόρα γλώσσα που περιβάλλει τη συνάντηση της
παγκόσμιας ηγεσίας που θα γίνει το 2001, γεννιέται η μεγάλη ελπίδα: να σπάσουν
τα δεσμά που περιορίζουν όλα τα παιδιά στο να απολαύσουν τα δικαιώματά τους
και μάλιστα να σπάσουν μέσα σε μία μόνο γενιά, σε μία μόνο δεκαετία…».

Τα μοντέλα της φτώχειας, που περνούν από τη μια γενιά στην άλλη, μπορούν να
σπάσουν και θα σπάσουν όταν οι φτωχοί θα έχουν τα μέσα και την ευκαιρία να
είναι υγιείς, να έχουν αρκετά καλή διατροφή, να είναι αρκετά μορφωμένοι και
αρκετά ικανοί ώστε να έχουν λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους.
Ωστόσο, από τις 27 αναπτυσσόμενες χώρες που πρόσφατα επιθεωρήθηκαν, μόνο πέντε
(Μπελίζ, Μπουρκίνα Φάσο, Ναμίμπια, Νιγηρία και Ουγκάντα) διέθεταν πράγματι το
20% των προϋπολογισμών τους στις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Από την άλλη
πλευρά, όμως, οι διεθνείς πιστωτές πράττουν ελάχιστα ώστε να ελαφρώσουν λίγο
το φορτίο του χρέους που αποστραγγίζει τους εθνικούς πόρους των υπερχρεωμένων
χωρών. Και όσο τα κράτη παραμένουν παγιδευμένα στα δεσμά των χρεών, τα παιδιά
θα πεινάνε, θα βρίσκονται στον δρόμο και θα πεθαίνουν από αρρώστιες τις οποίες
ένα απλό εμβόλιο μπορεί να αποτρέψει… Ένας κόσμος με εξασφαλισμένα
δικαιώματα και ανθρώπους να ευημερούν δίχως αδικία, ανυπόφορη φτώχεια και
αρρώστιες, πρέπει να είναι το ύψιστο μέλημα όλων των ηγεσιών όλων των κρατών
της ανθρωπότητας…