ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά…»

Ήρθε και πέθανε πάνω στην παραλία του νησιού το πανέμορφο δελφίνι. Πληγωμένο
βαριά από τη θανάσιμη παγίδα που δημιουργούν τα μοντέρνα αφρόδιχτα στα
θαλάσσια πλάσματα που θα βρεθούν μπροστά τους. Μια παγίδα που απλώνεται σε
τεράστια έκταση στην επιφάνεια της θάλασσας και δεν αφήνει καμιά ελπίδα
σωτηρίας. Θύμα κι αυτό ­ όπως χιλιάδες άλλα τα τελευταία χρόνια ­ στον βωμό
του μέγιστου κέρδους που επιδιώκουν οι μεγάλες εταιρείες ψαρέματος.

Η σκηνή ­ την είδαμε όλοι στην τηλεόραση ­ με το νεκρό δελφίνι στην παραλία
της Κέρκυρας και τα παιδάκια να του ρίχνουν νερό με έναν κουβά σε μια αγωνιώδη
προσπάθεια να το σώσουν, μας γέμισε θλίψη. Όπως γέμισε θλίψη και τα παιδιά,
που δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να είναι νεκρό αυτό το
δυνατό, γενναίο πλάσμα.

Αυτό το απίστευτα τρυφερό πλάσμα που ζει μέσα σε κοινωνίες από κοπάδια
δελφινιών, αλλά πάντα ελεύθερο στους ωκεανούς και είναι τραγικά δυστυχισμένο
όταν το περιορίζουν. Ένα πλάσμα ­ το πιο κοντινό στον άνθρωπο μαζί με τον
πίθηκο ­ που σε κοιτάζει στα μάτια, σε μιμείται κι αν κάτι του φανεί αστείο σε
κοροϊδεύει με τις κινήσεις του. Με υψηλό δείκτη νοημοσύνης και έναν
αναπτυγμένο επικοινωνιακό κώδικα ­ οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι ήχοι που
εκπέμπει είναι λεξιλόγιο.

Ένα πλάσμα που «ερωτεύεται» για πάντα, που προστατεύει τα μικρά του και
αυτοκτονεί όταν χάσει το ταίρι του. Πέρυσι μόλις, στις ελληνικές θάλασσες, ένα
δελφίνι που είδε το ταίρι του να πεθαίνει, αυτοκτόνησε χτυπώντας το σώμα του
πάνω στα βράχια, ενώ έβγαζε σπαραχτικές κραυγές πόνου.

Κι εγώ… «δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά ούτε και στους μεγάλους…».