30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΧΑΡΗΣ ΔΗΜΑΡΑΣ

ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1969 στην Αθήνα.

ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ: Τον πρώτο του δάσκαλο, τον Γιάννη Τζόνκερ.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ: Το δαχτυλίδι-γούρι, δώρο της μητέρας του.

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΩΡΑ: Το πρωί, πριν ξεκινήσουν οι ευθύνες της ημέρας.

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: Όλο το έργο του Μπαχ.

ΑΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΤΟ ΟΝΕΙΡΟ: Τριήμερες διακοπές.

ΣΤΟΧΟΣ ΖΩΗΣ: Μια απρόσιτη τελειότητα.

Μουσικός πρέσβης της Ελλάδας (και της μουσικής της δημιουργίας) στο
εξωτερικό, ο πιανίστας Χάρης Δημαράς είναι μόνιμα εγκατεστημένος στη Νέα
Υόρκη. Υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, αλλά και του Διεθνούς Συλλόγου Βάγκνερ,
είναι καθηγητής Μουσικής στη Νέα Υόρκη και διευθύνει το τμήμα Μουσικής
Δωματίου. Την Παρασκευή θα δώσει ένα δείγμα της δουλειάς του ­ και των
ερμηνειών του στο πιάνο ­ στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» του Μεγάρου Μουσικής.

ΕΡ.: Μουσική επιστροφή στην Ελλάδα. Η πρώτη σκέψη;

ΑΠ.: Καλλιτεχνική συνέπεια και συνέχεια μπροστά στο γνώριμο και πολύ αγαπητό
μου αθηναϊκό κοινό.

ΕΡ.: Πιάνο. Ιδανικό μέσον ­ μουσικής ­ έκφρασης;

ΑΠ.: Σαφώς. Το όργανο που προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες διάπλασης του ήχου.

ΕΡ.: Στο ρεσιτάλ σας προτείνετε σπάνια έργα Λιστ και Σεν-Σανς. Γιατί;

ΑΠ.: Ευτυχώς το ρεπερτόριο του οργάνου είναι τεράστιο. Γιατί λοιπόν κανείς να
επιμένει στην παρουσίαση ενός περιορισμένου αριθμού έργων όταν υπάρχουν
θαμμένοι θησαυροί παντού;

ΕΡ.: Κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα έργα της συναυλίας;

ΑΠ.: Το έργο Λιστ – Μπαχ συνδυάζει δύο από τους πιο αγαπημένους μου συνθέτες,
ενώ η μεταγραφή Λιστ – Βάγκνερ επεκτείνει το ρεσιτάλ προς την όπερα.

ΕΡ.: Αφιέρωμα στην 150ετηρίδα από τον θάνατο του Σοπέν στο β’ μέρος, ένα σχόλιο;

ΑΠ.: Ο προγραμματισμός έργων του Σοπέν σε ένα ρεσιτάλ πιάνου δεν χρειάζεται
σχόλιο.

ΕΡ.: Το πρώτο που μάθατε για το πιάνο;

ΑΠ.: Η ανάγκη μακράς και συγκεντρωμένης καθημερινής ενασχόλησης.

ΕΡ.: Και για τους συνθέτες του;

ΑΠ.: Πραγματικές μεγαλοφυΐες, όχι μόνο στη μουσική αλλά και στο πνεύμα.

ΕΡ.: Το πρώτο που σας έμαθε το πιάνο;

ΑΠ.: Την αυτοπειθαρχία.

ΕΡ.: Με τι θα αλλάζατε το πιάνο;

ΑΠ.: Ίσως μόνο με ένα αντίστοιχο ταλέντο στη φωνή. Αλλά, πάλι, μάλλον όχι.

ΕΡ.: Αν συγκρίνατε τις συνθήκες στην Ελλάδα και στην Αμερική, στα μουσικά;

ΑΠ.: Στις ΗΠΑ προσφέρονται ιδανικές συνθήκες στον καλλιτέχνη, ώστε να βιώσει
τη μουσική ως καθημερινότητα.

ΕΡ.: Το «ατού» της Αμερικής;

ΑΠ.: Οργάνωση στην εκπαίδευση, τεχνική υποδομή και σοβαρές χορηγίες.

ΕΡ.: Το «ατού» της Ελλάδας;

ΑΠ.: Πρόσφορο έδαφος για ανάπτυξη και, τελευταία, σοβαρές πρωτοβουλίες.

ΕΡ.: Σπουδές στο πιάνο. Ποιο είναι το Α και το Ω;

ΑΠ.: Προσωπική πειθαρχία και διαρκής προσπάθεια, σε συνδυασμό με μια σωστή καθοδήγηση,.

ΕΡ.: Η καλύτερη ανάμνηση από τα χρόνια των σπουδών σας;

ΑΠ.: Η ξενοιασιά των 4 χρόνων της βασικής μου σπουδής στο Λονδίνο.

ΕΡ.: Και η χειρότερη;

ΑΠ.: Ευτυχώς καμία.

ΕΡ.: Μια ανάμνηση από το Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής του Λονδίνου;

ΑΠ.: Η πρώτη μου εμπειρία και ενασχόληση στη φωνητική συνοδεία.

ΕΡ.: Και από τη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης;

ΑΠ.: Η συνάντησή μου με τον Γκιόργκι Σάντορ και η διετής μαθητεία μου κοντά του.

ΕΡ.: Ποιο πρέπει να είναι το βασικό εφόδιο ενός μουσικού σήμερα;

ΑΠ.: Ολοκληρωμένη και πολύπλευρη εκπαίδευση.

ΕΡ.: Ζωντανή μουσική εμπειρία ή ηχογράφηση;

ΑΠ.: Σίγουρα ζωντανή.

ΕΡ.: Ηχογραφήσατε Μπαχ, Μπάρτοκ, Φρανκ, Προκόφιεφ, Στραβίνσκι. Μία προτίμηση
(και γιατί);

ΑΠ.: Μπάρτοκ, λόγω της προσωπικής μου εξειδίκευσης μέσω Σάντορ. Φρανκ, λόγω
μιας πολυετούς, επιτυχούς συνεργασίας με τον τσελίστα Ρόμαν Μέκινλοβ.

ΕΡ.: Μητρόπουλος και Σισιλιάνος στα επόμενα ηχογραφικά σας σχέδια. Γιατί;

ΑΠ.: Μητρόπουλος λόγω του ενδιαφέροντος έργου – σονάτα. Σισιλιάνος, επίσης,
λόγω των έργων αλλά και λόγω μιας ιδιαίτερα ζεστής προσωπικής σχέσης με τον συνθέτη.

ΕΡ.: Τι μάθατε από τη μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου;

ΑΠ.: Αν και δεν γνωρίζω λεπτομερώς πολλά έργα του, διακρίνω πάντως άμεσα τις
αναφορές του σε καθαρά ελληνικά μουσικά στοιχεία (ρυθμούς, τρόπους κ.λπ.) και
την αναμφισβήτητη μουσική μεγαλοφυΐα.

ΕΡ.: Ένα σχόλιο για τις ερμηνείες του;

ΑΠ.: Ανεκτίμητες.

ΕΡ.: Και για τα έργα του;

ΑΠ.: Αν και νεανικά, άκρως ενδιαφέροντα και προσωπικά.

ΕΡ.: Η καλύτερη στιγμή στις συναυλίες σας ανά τον κόσμο;

ΑΠ.: Το ρεσιτάλ μου στο Teatro Al Massimo στο Παλέρμο (12/95).

ΕΡ.: Και η χειρότερη;

ΑΠ.: Όταν, κατά τη διάρκεια του τελικού μου ρεσιτάλ για την απόκτηση του
master στο Juilliard της Νέας Υόρκης. Έσπασε το σκαμνί και άρχισα να βυθίζομαι
με κάθε νέα μου κίνηση.

ΕΡ.: Ανάβουν τα φώτα στην αίθουσα συναυλιών. Η πρώτη σκέψη;

ΑΠ.: Απόλυτη συγκέντρωση στα έργα που ακολουθούν.

ΕΡ.: Μουσική διδασκαλία στο Ithaca College της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο
πρώτος στόχος;

ΑΠ.:… Πάντως ο δεύτερος είναι η παρουσίαση και διάδοση της ελληνικής
μουσικής σε ένα αμερικανικό Πανεπιστήμιο με ελληνικό όνομα.

ΕΡ.: Συμβουλή προς νεώτερους ακροατές;

ΑΠ.: Ενασχόληση και εμβάθυνση στα μουσικά έργα.

ΕΡ.: Πώς πιστεύετε ότι μπορούν να τους προσελκύσουν οι μουσικοί;

ΑΠ.: Με τον συντονισμό εκπαίδευσης και παρουσίασης.