Η άποψη του προέδρου Εφετών ε.τ. Στέργιου Αλεξίου

«ΤΑ ΝΕΑ» έλαβαν και δημοσιεύουν την παρακάτω επιστολή του κ. Στέργιου
Αλεξίου, προέδρου Εφετών ε.τ., με αφορμή δημοσίευμα στο φύλλο του Σαββάτου
13/11/99, αναφερόμενο στο πρόσωπό του και ειδικότερα στην καταδικαστική
απόφαση που εξέδωσε εις βάρος του το Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου για σειρά
αδικημάτων. Ας σημειωθεί ότι και τον περασμένο Ιανουάριο, με αφορμή άλλο
σχετικό δημοσίευμα, «ΤΑ ΝΕΑ» είχαν δημοσιεύσει επιστολή του κ. Αλεξίου με
παρεμφερές περιεχόμενο.

«Σχετικά με το από 13/11/99 δημοσίευμά σας υπό τον τίτλο “από τη δικαστική
έδρα στο εδώλιο του κατηγορουμένου” σάς γνωρίζω ότι τούτο δεν ανταποκρίνεται
εν πολλοίς στα “γεγονότα” και αποκαλύπτει μικρό μόνο μέρος της αλήθειας,
αποκρύπτοντας το μεγαλύτερο και ουσιωδέστερο. Δι’ ο παρακαλώ να δημοσιεύσετε
προς αποκατάσταση των πραγμάτων ότι είναι αναληθές το αναφερόμενο στο πρόσωπό
μου υπό της συνεργάτιδός σας Σίλας Αλεξίου ότι “ο Δικαστής κατέθετε στην
Εισαγγελία του Αρείου Πάγου την μία μετά την άλλη αναφορές… αρχής γενομένης
από την πρώτη που είχε αποστείλει στον Αντεισαγγελέα… Δ. Τσεβά…
καταγγέλλοντας ευθέως τον Κ.Γ. για ανάμειξή του σε εμπορία ναρκωτικών”.

Και τούτο διότι η προς τον αείμνηστον Εισαγγελέα Τσεβά από 11-9-92 “άκρως
απόρρητη” υπηρεσιακή αναφορά μου α) εγένετο καθ’ υποχρέωση εκ του
αντιτρομοκρατικού Ν. 1916/90 (άρθρο 5), β) περιέγραφε σοβαρότατα ποινικά
αδικήματα ενστόλων διωκτικών οργάνων, κινητοποιηθέντων υπό ιδιώτου και
συνεργασθέντων μεταξύ των και μεταξύ αυτών και τούτου προς συγκρότηση της εις
βάρος της Δημούδη κατηγορίας για “κλοπή”, γ) ανεφέρετο στα επίκαιρα και πάλι
θέματα τρομοκρατίας, κυκλωμάτων, ναρκωτικών και παρακράτους και δ)
περιελάμβανε προσφορά των υπηρεσιών μου προς διερεύνηση της υποθέσεως και
υποβοήθηση του έργου του.

Αυτή και οι αναφορές μου προς τους αρμοδίους και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης
είναι η πραγματική αιτία και όχι η “κλοπή” υπό της γηραιάς οικονόμου μου Ε.Δ.
“κάποιων αντικειμένων”, που απετέλεσε τον λόγο της εμπλοκής μου στην επτάχρονη
περιπέτειά μου, στην πρωτοφανή καταδίωξή μου και στην ανήκουστη σπίλωση της
τιμής και της υπολήψεώς μου.

Όλα αυτά όμως ηχούν παράξενα και φαίνονται απίθανα, γι’ αυτό, για να γίνει
αντιληπτή πλέον η πλοκή, η σοβαρότητα και έκταση της όλης υποθέσεως, παραθέτω
ολίγα τινά, παράδοξα πλην αποκαλυπτικά της πραγματικότητας, περιστατικά και δη:

1) Ότι η εις βάρος τής από 20ετίας εξυπηρετούσης το σπίτι μου, λευκού ποινικού
μητρώου και άψογου βίου, 60χρονης, οικονόμου μου κατασκευή κατηγορίας για
κλοπή (που φέρεται τελεσθείσα παρουσία τεσσάρων ατόμων, χωρίς ουδέν να έχει
αντιληφθεί τι) μεθοδεύτηκε, χωρίς να κατατεθεί μήνυση ούτε να υπάρξει
αντίστοιχη εγγραφή στο βιβλίο συμβάντων της αρμόδιας αστυνομικής αρχής και
φιλοτεχνήθηκε με τις παρά τον νόμο διεξαχθείσες τρεις προανακρίσεις και
ισάριθμες κατ’ οίκον έρευνες, κατά τις οποίες “αναγνωρίσθηκαν” ως κλοπιμαία
και κατασχέθηκαν ως πειστήρια “ένα παιδικό πιστολάκι, δύο ζεύγη μεταχειρισμένα
γυναικεία παπούτσια, τέσσαρα πλαστικά τάπερς, ένα σεμέν και 751.000 δρχ.”, για
τα οποία αθωώθηκε η Δημούδη και διατάχτηκε η απόδοσή τους εις την ιδία.

2) Ότι η εναντίον της “καταγγελία” άρχισε με δύο αντικείμενα, που με τις 11
διαρκώς μεταβαλλόμενες καταθέσεις των “μηνυτών” της αυξήθηκαν εις 33 και 65
και περιέλαβαν σταδιακώς 150 περίπου είδη, χρηματικό ποσό 5.000.000 δρχ.,
επιταγή 6.800.000 δρχ. και ρουμπίνια, συνολικής απάντων αξίας πέραν των
16.500.000 δρχ. Για να καταλήξουν, μετά την απαλλαγή της για 15.500.000 δρχ.,
εν όλω, σε 27, αμφισβητούμενα όμως [10 προσωπικά είδη (ρούχα, παπούτσια,
εσώρουχα, ζώνη, σαμπουάν κ.λπ.), 3 αλυσιδίτσες, 2 διακοσμητικά, 6 κολιέ φο
μπιζού και 6 ψευτοκοσμήματα], για τα οποία κηρύχτηκε ένοχη και καταδικάστηκε
σε φυλάκιση 5 μηνών, κατά της οποίας έχει ασκήσει αναίρεση.

3) Ότι μετά την ελευθέρωσή της εκ του αστυνομικού τμήματος όπου μετήχθη και
εκρατήθη κατά την προανάκριση, ενέπεσε σε ενέδρα έξωθι αυτού και υπέστη
ομαδική ­ μέχρι αιματώσεως, εκριζώσεως μαλλιών και λιποθυμίας ­ κακοποίηση από
τους “καταγγείλαντες” την κλοπή και τους συνεργάτες τους, για την οποία ούτοι
κατεδικάσθησαν αμετακλήτως (17626/96 απόφ. Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης).

4) Ότι ο Εισαγγελικός Λειτουργός Α.Ν. που τόλμησε να ασκήσει ποινική δίωξη
κατά των αναμειχθέντων αστυνομικών υπέστη λεηλασία του διαμερίσματός του με
ζημιά 7 εκατ. δρχ., αποδοθείσαν μετά έτος εις κατηγορηθέντα για άλλες κλοπές
Αλβανόν, αγνοούντα την ελληνική και στερούμενον υπερασπιστού.

5) Ότι οι ιατροί που περιέθαλψαν τη Δημούδη, ο δικηγόρος που την υπεράσπισε
και ο υποφαινόμενος που την συμπαραστάθηκε στην ασθένειά της κατά την
προφυλάκισή της εδιώχθημεν, ο ίδιος δε υπέστην περαιτέρω δίωξη για υπόθαλψη
εγκληματίου, απαλλαγέντες τελικώς διά του 63/95 βουλεύματος.

6) Ότι πέραν τούτων εξαπελύθη εναντίον μου εκστρατεία εκφοβισμού μου και
πόλεμος διαβολής προς υπηρεσιακή καταστροφή μου δι’ ανήκουστων βιτριολικών
δημοσιευμάτων και πρωτοφανών συκοφαντικών αναφορών, ώστε να τρομοκρατηθώ και
να εξαναγκασθώ να εγκαταλείψω απροστάτευτην την, μη έχουσα στον ήλιο μοίρα,
αγαθή, αλλά άτυχη αυτή γυναικούλα.

7) Ότι προς τούτο επεστρατεύθη πέντε έτη μετά την εκ Ρόδου μετάθεσή μου η
άγνωστή μου Φ.Γ. και εχρησιμοποιήθη προς υπογραφή τών υπό τρίτων
κατασκευασθεισών και υπό του οικείου Αστυνομικού Τμήματος θεωρηθεισών διά το
γνήσιον της υπογραφής της, βδελυρών συκοφαντικών μηνύσεων και αναφορών της
προς την ηγεσία της Δικαιοσύνης δι’ ανήκουστα προ 8ετίας δήθεν τελεσθέντα υπ’
εμού αδικήματα, καταδικασθείσα εν τέλει την 190/99 απόφαση του Εφετείου
Δωδεκανήσου και την 62630/99 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

8) Ότι μετά τούτα εμεθοδεύθη εις βάρος μου και άλλη κατηγορία, κλεπταποδοχής
πλέον, καταρρεύσασα όμως κατά το 53/97 βούλευμα.

9) Ότι στις εναντίον μου μηνύσεις προετάθησαν ως μάρτυρες συγκεκριμένοι
αξιωματικοί, αναμειχθέντες στον σχηματισμό της δικογραφίας της “κλοπής” και
στην κατάσχεση ως πειστηρίων ευτελών ειδών (παιδικού πιστολίου, δύο ζευγών
μεταχειρισμένων γυναικείων παπουτσιών), οι οποίοι όμως καίτοι επανειλημμένως
κλητευθέντες ουδέποτε ενεφανίσθησαν στο ακροατήριο.

10) Ότι πλέον τούτων οργανώθη, προς τρομοκράτηση και διασυρμό μου, μη έχουσα
προηγούμενο στα δικαστικά χρονικά ενέργεια, αστραπιαίας εντός 10′ παράνομης
συλλήψεως και παρά το Σύνταγμα κατακρατήσεώς μου επί 2 1/2 ώρες κατά τη νύκτα
της 6-7/11/98, υπό το πρόσχημα προκατασκευασθείσης εγκλήσεως για “υπονοούμενη”
δήθεν εκ μέρους μου εξύβριση διά του Τύπου τού εγκαλούντος.

11) Ότι, τέλος, κατά την 20ήμερη διάρκεια της δίκης που αναφέρατε εξετοξεύθη
εναντίον μου, προς καταδίωξή μου, το κατωτέρω λίαν αποκαλυπτικό σήμα “Από
Αστυνομικό Τμήμα Ρόδου. Προς Αστυνομικό Τμήμα Αερολιμένα Ρόδου Αρ.
1050/2/34α/12/10/1999. Σας γνωρίζεται ότι εις βάρος του Αλεξίου Στεργίου του
Νικολάου κατατέθηκε τις απογευματινές ώρες της 11/10/99 έγκληση από τον… για
ψευδή καταμήνυση. Παρακαλούμε σε περίπτωση διελεύσεώς του από αερολιμένα Ρόδου
να συλληφθεί και να προσαχθεί στην υπηρεσία μας εντός των ορίων του αυτοφώρου
που λήγει σήμερα 12/10/1999 και ώρα 24.00”.

Ταύτα δειγματοληπτικώς επιλεγέντα αρκούν, πιστεύω, να αντιληφθείτε υμείς και
οι αναγνώστες σας τι υποκρύπτεται όπισθεν της περιέργου ταύτης υποθέσεως, ώστε
να περιττεύει πλέον περαιτέρω αναφορά στο λοιπόν δημοσίευμά σας, που παραλείπω
χάριν του κύρους των θεσμών που επί 40ετία υπηρέτησα, με την πίστη ότι τελικώς
θα θριαμβεύσει η Δικαιοσύνη και θα καταυγάσει η αλήθεια».