ΔΡΟΜΟΙ

Χαμογελάτε…

… Σε μερικά χρόνια, θα ανοίγετε τη βρύση, θα απλώνετε ασπροκόκκινη
οδοντόκρεμα πάνω σε ένα βουρτσάκι, θα το βάζετε στο στόμα και θα βουρτσίζετε
τα δόντια σας. Το ίδιο ακριβώς θα κάνουν και οι Κινέζοι εργάτες, οι Μεξικάνοι
αγρότες και οι Αμερικανοί υπάλληλοι: τις ίδιες ακριβώς κινήσεις, με το ίδιο
ακριβώς προϊόν. Ανύποπτοι για τον χρόνο που ξοδεύτηκε, τις έρευνες που έγιναν,
τα χιλιόμετρα που διανύθηκαν ώσπου να μπορέσει να δημιουργηθεί η «παγκόσμια
οδοντόκρεμα». Ανύποπτοι πως μετά την «παγκόσμια οδοντόκρεμα» έρχεται η σειρά
της «παγκόσμιας ιδέας». Το «δείγμα», ένας απλός πολίτης, απαντάει στις
ερωτήσεις. «Πώς σας φάνηκε η νέα οδοντόκρεμα;» «Καλή». «Γιατί;» «Είναι
δροσερή». Δροσιά, καθαριότητα. Θα ήταν λάθος να πιστέψει κανείς πως οι
ερωτήσεις έχουν στόχο τον ουρανίσκο του «δείγματος». Μπαίνοντας από το στόμα,
θέλουν να φτάσουν στα βάθη της ψυχής, αναζητούν τη μεταφορά ­ δροσιά,
καθαριότητα, καθαρή συνείδηση ­ το σύμβολο που θα είναι κατανοητό από όλους,
που θα μπορούσε να μπει σε ένα κουτί, να γίνει το έμβλημα για ένα κόμμα.

Το «δείγμα»…

… πρέπει γι’ αυτό να συνεργαστεί, να ανοίξει διάπλατα το στόμα του για να
δείξει την ψυχή του. «Τώρα πλένω τα δόντια μου πιο πολλές φορές», λέει μια
γυναίκα μόνη, χωρισμένη, που θα ήθελε απελπισμένα έναν άντρα να τη φιλάει από
το βράδυ ώς το πρωί. «Η πρώτη οδοντόκρεμα που μπορεί να σας κάνει να
ξαναπαντρευτείτε». Μια άλλη λέει πως φοβάται τον οδοντογιατρό, γιατί όποτε της
λέει «Άνοιξε το στόμα» έχει την εντύπωση πως της λέει «Άνοιξε τα πόδια». «Η
πρώτη οδοντόκρεμα που διώχνει τους φόβους». Ευχάριστη, αξιόπιστη σαν ένας
ηγέτης που πρόθυμα θα του εμπιστευόταν κανείς το τιμόνι της χώρας.

Μια εικόνα…

… είναι αυτό που της λείπει. Μια εικόνα που θα είναι εύκολα αναγνωρίσιμη
παντού, που θα έχει παντού την ίδια επίδραση. Γιατί, ακόμη, οι Μεξικάνοι και
οι Κινέζοι και οι Αμερικανοί μεγαλώνουν με διαφορετικές εικόνες. Μια μεταφορά.
Γι’ αυτό ακριβώς οι καλύτεροι πανεπιστημιακοί, οι καλύτεροι ψυχολόγοι, οι
καλύτεροι φιλόσοφοι έχουν μπει στην υπηρεσία της «παγκόσμιας οδοντόκρεμας».

Σε ένα περιβάλλον…

… παγκοσμιοποιημένο και ομοιογενοποιημένο, η δημιουργία μιας οδοντόκρεμας
δεν διαφέρει σε τίποτα από τη δημιουργία οποιουδήποτε άλλου εμπορεύσιμου
προϊόντος, είτε αυτό είναι ένα παπούτσι είτε ένα κοινωνικό μοντέλο. Είναι μια
τεχνική στρατιωτική: σενάρια συγκαλυμμένα και απλοποιημένα, που όμως είναι
απαράλλαχτα με εκείνα τα μεγάλα που θα εφαρμοστούν στο πεδίο της μάχης. Είναι
κάποιος με το όνομα Τζέιμς Κάρβιλ που, με αστραφτερά δόντια, μπόρεσε να
«πουλήσει» τον Κλίντον στους Αμερικανούς και τον Μπαράκ στους Ισραηλινούς.
(Δεν τα κατάφερε στην Ελλάδα.) Δεν πρόκειται για κάτι από τον Όργουελ ούτε για
αρρωστημένη φαντασία της νέας παγκόσμιας τάξης. Γι’ αυτό, χαμογελάτε,
παροτρύνει ο Γκαμπριέλε Ρομανιόλι στη «Ρεπούμπλικα». Σε μερικά χρόνια θα
βάζετε τον ηλεκτρονικό σταυρό σας σε ένα ασπροκόκκινο σύμβολο που θα έχει για
έμβλημα τη μεταφορά της καθαρής συνείδησης. Το κόμμα-οδοντόκρεμα. Για όποιους
δεν χρησιμοποιήσουν τo δικαίωμα να φτύσουν στον νιπτήρα.