ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Κυρίες ή πόρνες;

Άλλο ένα καίριο ερώτημα για τη νέα χιλιετία: πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε
μια πόρνη από μια κυρία;

Οι δύο Βενετσιάνες. Οι γυναίκες με το βαριεστημένο ύφος δεν είναι εταίρες, αλλά κυρίες

Για να γιορτάσει τα εκατό του χρόνια, το παρισινό εστιατόριο Le Fouquet
αποφάσισε να επαναφέρει έναν παλιό κανόνα που οι κατακτήσεις της δημοκρατίας
και του φεμινισμού είχαν καταφέρει να καταργήσουν: απαγορεύεται η είσοδος σε
ασυνόδευτες γυναίκες. Δύο κυρίες που διαμαρτυρήθηκαν στο τοπικό αστυνομικό
τμήμα έλαβαν μια σαφή απάντηση: όλες οι γυναίκες είναι εν δυνάμει πόρνες και
εκείνες που δεν συνοδεύονται από έναν ή περισσότερους άνδρες είναι πόρνες
αποδεδειγμένα. Το Le Fouquet είναι όμως σικ εστιατόριο, δεν μπορεί να σερβίρει πουτάνες.

Από το επεισόδιο αυτό προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα, γράφει η Νατάλια Ασπέζι
στη «Ρεπούμπλικα». Οι πόρνες δεν μπορεί δηλαδή να πεινάνε και να θέλουν να
ξοδέψουν τα χρήματα που με τόσο μόχθο κέρδισαν σε ένα εστιατόριο σαν το Le
Fouquet; Έπειτα: πώς μπορεί να ξεχωρίσει κανείς με μια ματιά μια πόρνη από μια
κυρία, δεδομένου μάλιστα ότι οι ενδυματολογικές τους διαφορές τείνουν να
εξανεμιστούν χάρις στις προτάσεις των μεγάλων οίκων μόδας; Και στο κάτω-κάτω
ποιος μας εξασφαλίζει ότι μια κυρία που συνοδεύεται δεν είναι στην
πραγματικότητα μια φιλόπονη εργαζόμενη του πεζοδρομίου; Και, αντίστροφα, γιατί
δύο κυρίες να μην μπορούν να αφήσουν τους συζύγους τους στο σπίτι και να βγουν
το βράδυ να φάνε μοναχές τους;

Στο κυριότερο απ’ αυτά τα ερωτήματα, το πώς δηλαδή μπορεί να γίνει διάκριση
ανάμεσα σε μια κυρία και μια πόρνη, δίνει περιέργως απάντηση μια έκθεση που
φιλοξενείται αυτές τις μέρες στο Palazzo Grassi της Βενετίας. Στην έκθεση
αυτή, που είναι αφιερωμένη στην Αναγέννηση στη Βενετία, παρουσιάζονται για
πρώτη φορά μαζί δύο πίνακες του Βιτόρε Καρπάτσιο οι οποίοι, αν και αποτελούν
ένα σύνολο, για την ακρίβεια τη δίφυλλη πόρτα μιας ντουλάπας, εξετίθεντο ως
τώρα σε δύο διαφορετικά μουσεία: το Correr της Βενετίας και το Getty του
Μαλιμπού. Ο ένας είναι «Οι δύο Βενετσιάνες». Οι γυναίκες, με αρκετά τολμηρό
ντεκολτέ για την εποχή τους, ατενίζουν το κενό. Η μία περνάει την ώρα της
παίζοντας με δύο σκυλιά. Η άλλη κάθεται, ακίνητη, μ’ ένα μαντίλι στο χέρι. Για
χρόνια νομίζαμε πως πρόκειται για εταίρες. Έτσι ήταν άλλωστε γνωστός ο
πίνακας: «Οι εταίρες». Χάρις στο άλλο μισό του έργου, το «Κυνήγι στη λίμνη»,
μαθαίνουμε επιτέλους την αλήθεια: οι γυναίκες περιμένουν την επιστροφή των
συζύγων τους από το κυνήγι. Ε, ναι, λοιπόν, δεν είναι πόρνες αλλά κυρίες. Γι’
αυτό έχουν αυτό το βαριεστημένο ύφος. Επειδή από τη ζωή τους δεν περιμένουν
πια τίποτα συγκλονιστικό. Εκτός, ίσως, από το να φάνε στο Le Fouquet της εποχής.

Αν ποτέ με αφήσουν ελεύθερο και αν βρω τα χρήματα, σημειώνει ο Αντριάνο Σόφρι
στη «Ρεπούμπλικα», θα ανοίξω μια ταβέρνα στο Παρίσι. Θα την ονομάσω «Οι δύο
εταίρες» και θα διευκρινίζω ότι στις ασυνόδευτες γυναίκες θα γίνεται έκπτωση.