Οι ξένες αποστολές φεύγουν. Έρχεται ο χειμώνας και οι μπουλντόζες

Τα πρόχειρα καταλύματα από νάιλον διαλύθηκαν από τη βροχή που ολοκλήρωσε χθες
την εικόνα της μιζέριας και της δυστυχίας. Δίπλα, αλλά αρκετά μακριά ­ (έχουν
εμπειρία τώρα πια…) ­ από τα ραγισμένα σπίτια τους, περισσότεροι από 150.000
άνθρωποι στέκονται απελπισμένοι στις ουρές για ψωμί, κουβέρτες, σκηνές.

Παρά τη νεροποντή όμως είναι σαν να μη βρέχει. Μην έχοντας άλλη επιλογή είτε
εγκαταλείπουν πάνω σε καρότσες από τρακτέρ ό,τι απέμεινε από τα σπίτια τους
είτε κάνουν ό,τι έκαναν χθες και προχθές. Η «επόμενη» μέρα μοιάζει τόσο πολύ
με την προηγούμενη και κανένας ηγέτης παγκόσμιας δύναμης δεν φωτίζει με την
παρουσία του την ομίχλη που σκεπάζει μέχρι το μεσημέρι ­ ανεξαρτήτως βροχής ­
την περιοχή μεταξύ Ντούστζε και Μπολού.

Πεντακόσιοι πενήντα άνθρωποι έχασαν αυτή τη φορά τη ζωή τους και άλλοι τρεις
χιλιάδες, άλλοι σοβαρά κι άλλοι λιγότερο σοβαρά, είναι οι τραυματίες.
Εκατοντάδες από αυτούς θα μάθουν «να ζουν με τους σεισμούς» έχοντας σοβαρές
αναπηρίες. Η Γκουλσάχ Ουγκουρέλ και οι υπόλοιποι εθελοντές που δούλεψαν πέντε
συνεχή εικοσιτετράωρα μέσα στη σκηνή, το πρόχειρο «κέντρο κρίσης» στο
Ντούστζε, μπορεί πια να πάει για λίγο σπίτι της στην Άγκυρα. Οι «ξένοι», τα
μέλη των σωστικών συνεργείων, ήδη έχουν ξεκινήσει να αποχωρούν. Οι κάτοικοι
του Ντούστζε, του Καϊνασλί και της πόλης Μπολού τούς βλέπουν μέσα στις ζεστές
και αδιάβροχες φόρμες να ανεβαίνουν σε λεωφορεία, ελικόπτερα και αεροπλάνα για
να επιστρέψουν στις χώρες τους. «Για μας ήταν πολύτιμη η παρουσία τους, μας
δίνει κουράγιο», λέει η Γκουλσάχ που από το «γραφείο» της πέρασαν και
καταγράφηκαν οι εθελοντές του σεισμού. «Όμως το χειρότερο είναι όταν φεύγουν.
Τώρα περιμένουμε τις μπουλντόζες για να γκρεμίσουν τα επικίνδυνα κτίρια,
κανείς δεν περιμένει να βρούμε άλλους ζωντανούς, όλοι σκέφτονται τον χειμώνα
που ήρθε».

Προσπαθούν να ζεσταθούν όπως – όπως ανάμεσα στα ερείπια

Ανάμεσα στους εθελοντές που έτρεξαν να προσφέρουν βοήθεια και εκατοντάδες
φοιτητές όπως ο Νιζάν Ραμαδίν, φοιτητής της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της
Άγκυρας. Άνθρωποι οι οποίοι κινήθηκαν με δική τους πρωτοβουλία χρησιμοποιώντας
περισσότερο την κοινή λογική παρά ακολουθώντας έναν επιτελικό σχεδιασμό. «Όταν
άκουσα για τον σεισμό, πήρα το λεωφορείο και ήρθα να βοηθήσω», λέει ο Ραμαδίν
μιλώντας πολύ καλά… ελληνικά.

«Α, να εξηγήσω, είμαι Ξανθιώτης, από την Ξάνθη», απαντά στην απορία μας ο
εθελοντής. «Δεν έχω ιδέα από διάσωση, αλλά σκέφτηκα ότι ίσως μπορώ να βοηθήσω
στη διερμηνεία με την ελληνική ομάδα».

Η παρουσία της Ελλάδας ήταν αρκετά έντονη και συγκέντρωνε πάντα την προσοχή
και τα θετικά σχόλια. Άνθρωποι απελπισμένοι από την καταστροφή που αμέσως
χαμογελούσαν όταν άκουγαν τη λέξη «Γιουνανιστάν» κι αισθάνονταν την ανάγκη να
εκφράσουν τη συμπάθεια και την ευγνωμοσύνη για τη συμπαράσταση συνήθως με τη
λέξη «καρντάς» («αδελφός»).

Η ελληνική ανθρωπιστική βοήθεια έφτασε χθες στις περιοχές που επλήγησαν.
Φάρμακα, κουβέρτες και θερμαντικά σώματα, μια σταγόνα ζεστασιάς και
αλληλεγγύης στους χιλιάδες απελπισμένους κατοίκους που προσπαθούν να μάθουν
πώς είναι να είσαι αναγκασμένος να ζεις σε σκηνή… Κι αν η γλώσσα δεν ήταν
εμπόδιο, θα μπορούσαν να μιλήσουν γι’ αυτό με τον Νίκο Αποστόλου, μέλος της
ΕΜΑΚ και της ελληνικής αποστολής, ο οποίος είναι επίσης ακόμα «σκηνίτης» στα
Λιόσια, αφού το σπίτι του κατέρρευσε μετά τον σεισμό της Αθήνας.