ΔΡΟΜΟΙ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ…

… κάποιος για να κυβερνήσει τη μοναδική υπερδύναμη του κόσμου τα τέσσερα
προσεχή χρόνια. (Την «αγγελία» δημοσιεύει ο αρθρογράφος Χάρολντ Έβανς στην
«Γκάρντιαν».) Απαιτούμενα προσόντα: Να μπορεί να λύσει με το ένα χέρι τα
προβλήματα με τη Ρωσία και την Κίνα, να «κανονίσει» τις άτακτες τρομοκρατικές
χώρες, να τερματίσει τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, να εξουδετερώσει τις
«ωρολογιακές βόμβες» στη Μέση Ανατολή, την Κορέα και τα Βαλκάνια. Και με το
άλλο να μπορεί να χειριστεί τα προβλήματα του παγκόσμιου εμπορίου, περνώντας
μέσα από τις συμπληγάδες του Κογκρέσου. Απαγορεύεται το σεξ κατά τις ώρες
εργασίας. Πείρα όχι απαραίτητη.

Ο υποψήφιος…

… με τη λιγότερη πείρα και γνώση γι’ αυτή τη δουλειά, ο Τζορτζ Μπους,
προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Ο υποψήφιος με τη μεγαλύτερη πείρα, ο Αλ Γκορ,
έχει να αντιμετωπίσει έναν εχθρικό Τύπο. Όλα αυτά όμως σήμερα δεν έχουν καμιά
σημασία. Τα βιογραφικά επιστρέφονται στον αποστολέα. Αυτό που μετράει είναι ο
«χαρακτήρας» ­ όποιος δεν έχει, καλύτερα να μην απαντήσει στην αγγελία.
Κάποτε, αυτό σήμαινε πως ο λαός ήθελε κάποιον που να τον εμπιστεύεται, όταν θα
βάζει το δάχτυλό του πάνω στο «κόκκινο κουμπί». Σήμερα ζητάει από αυτόν και
κάτι άλλο: να μην κατεβάζει το παντελόνι του στην πρώτη ευκαιρία. Χαρακτήρα,
λοιπόν. Η πολιτική, οι ιδέες, το βιογραφικό, δεν έχουν καμιά σημασία.

Άλλο χαρακτήρας…

… όμως και άλλο προσωπικότητα. Ο Κάρτερ ήταν άγιος άνθρωπος, αλλά από
προσωπικότητα… Από χαρακτήρα, ο Τζόνσον δεν ήταν ό,τι καλύτερο, αλλά από
προσωπικότητα ήταν το κάτι άλλο. Ο Τζορτζ Μπους πατήρ δεν ήταν τίποτα το
ξεχωριστό ως προσωπικότητα. Με την ήττα του όμως το 1990 μεταβίβασε στον γιο
του τον μύθο της «εκδίκησης». Αυτόν «παίζουν» τα μέσα ενημέρωσης και ο Τζορτζ
Μπους υιός «παίζει» και αυτός μαζί τους. Αρνείται να απαντήσει σε όσες
ερωτήσεις τους περιλαμβάνουν τη λέξη «κοκαΐνη». Ο Αλ Γκορ δεν κρύβει σκελετούς
στην ντουλάπα του. Οι αντίπαλοί του δεν βρίσκουν ψεγάδια στο χαρακτήρα του. Το
χειρότερο που μπορούν να πουν γι’ αυτόν είναι πως είναι βαρετός.

Βαρετός…

… δεν είναι καθόλου ο γερουσιαστής της Αριζόνας Τζον Μακέιν (φωτό). Το
βιογραφικό του έχει ένα μελανό σημείο από τότε που «τα πήρε» από τον Φρανκ
Κίτινγκ του οποίου η εταιρεία είχε κατηγορηθεί για εξαπάτηση χιλιάδων
μικροεπενδυτών. Όμως, αν ο Μακέιν είναι σήμερα ο κυριότερος αντίπαλος του
Μπους υιού, είναι γιατί έχει προσωπικότητα και ένα καλό «παραμύθι»: ήταν
αιχμάλωτος πολέμου στο Βιετνάμ. Τα μέσα ενημέρωσης βρήκαν και άλλα πράγματα να
εκτιμήσουν σε αυτόν: τα ανέκδοτά του και την ειλικρίνειά του. Όποτε κάνει μια
γκάφα, δεν τα χάνει σαν τον Μπους. Λέει ένα ανέκδοτο. Σαν και αυτό που είπε σε
ένα γηροκομείο: «Το καλό με τη νόσο Αλτσχάιμερ είναι ότι μπορείς και κρύβεις
τα δικά σου πασχαλινά αυγά». Αμερικάνικο. Ο Μακέιν έχει αναγάγει την γκάφα σε
πολιτική φιλοσοφία. Με αυτήν ελπίζει να «χτυπήσει» τον Μπους στις
προκριματικές εκλογές του Νιου Χαμσάιρ. Πολύ αμερικάνικο.