[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ζωή ­ είναι νομοτέλεια ­ προχωράει και αυτό που σήμερα μας απασχολεί, αύριο,
μεθαύριο, σε μια εβδομάδα, θα είναι μακρινό παρελθόν. Με τη λογική αυτή, μένει
στο εκλογικό σώμα να εκτιμήσει ποιος ωφελήθηκε πολιτικά και ποιος έχασε από
αυτή την τρελή ιστορία με την αναβολή της επίσκεψης του Προέδρου Κλίντον, που
από ένα τριήμερο ­ από 13-15 Νοεμβρίου ­ συρρικνώθηκε τελικά σε 23 ώρες και
15΄ λεπτά. Ήδη, η Αθήνα έζησε μερικές γραφικές, τριτοκοσμικού χαρακτήρα,
στιγμές, όπως το «λαϊκό δικαστήριο» της Πλατείας Συντάγματος, οι διαμαρτυρίες
στο άγαλμα του Τρούμαν και το συλλαλητήριο του περασμένου Σαββάτου, το οποίο
μετά βίας συγκέντρωσε τρεις χιλιάδες ανθρώπους.

Παρ΄ όλα αυτά, απτόητα κόμματα και οργανώσεις, επιμένουν να οργανώσουν νέες
κινητοποιήσεις κατά του Κλίντον για την προσεχή Παρασκευή. Η περίπτωση θυμίζει
θέατρο του παραλόγου, καθώς από τη μία χτίζουμε και από την άλλη γκρεμίζουμε.
Πέρασαν 14 χρόνια από την ταξιδιωτική οδηγία του Ρέηγκαν και οι κυβερνήσεις
που μεσολάβησαν είδαν κι έπαθαν για να οικοδομήσουν ένα καλό όνομα για την
Ελλάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προηγουμένως, η τουριστική βιομηχανία είχε δει
το τουριστικό ρεύμα από τις ΗΠΑ να ακουμπάει στον πάτο του βαρελιού. Και τώρα;
Άντε πάλι από την αρχή. Αναρωτήθηκε κανείς, από τους οργανωτές των εκδηλώσεων,
πόσα δισ. θα απαιτηθούν για να αντιληφθεί ο υποψήφιος τουρίστας της Αλαμπάμα,
ότι η Αθήνα είναι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και δεν βρίσκεται κοντά στο Χαρτούμ
ή την Τεχεράνη; Όχι βεβαίως, διότι αυτό που προέχει είναι να προτάξουμε τα…
στήθη μας στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό!

Για να σοβαρευτούμε, κανείς σ’ αυτήν τη χώρα δεν ξεχνά τον ρόλο που έπαιξαν οι
ΗΠΑ μεταπολεμικά και έως τις ημέρες μας. Και μπορεί να μην περιμένουμε τίποτε
από την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον (η κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό καλύτερα
παντός άλλου), αλλά είναι αρχηγός κράτους ­ του πλέον ισχυρού. Έτσι, το να τον
χαρακτηρίζεις «ανεπιθύμητο», προκαλεί θυμηδία και ξεπερνάει τα όρια κάθε
παραδεκτής αντίληψης για την πολιτική. Μας αρέσει ή όχι, ο Πρόεδρος Κλίντον
είναι ηγέτης της μοναδικής υπερδύναμης στον κόσμο, στην οποία κατ΄ επανάληψη
έχουμε προσφύγει όταν τα έχουμε βρει σκούρα στα ελληνοτουρκικά κυρίως. Τόσο
γρήγορα και εύκολα ξεχνούν ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες;