Ντίσκο, ναρκωτικά κινητό, χρηματιστήριο…

Το ‘χουν οι μέρες αυτές για συνολικές αποτιμήσεις. Αντί να εξετάσουμε
λοιπόν τι έγινε με τον νεαρό εξεγερμένο του Πολυτεχνείου και να δούμε πώς
έφτασε ως το σήμερα, ας πάρουμε ένα συνομήλικό του βοσκό και να τον
παρακολουθήσουμε στην αντίστοιχη πορεία του.

Ο νεαρός λοιπόν ποιμένας της ιστορίας μας ήταν δεκατεσσάρω ακριβώς χρόνων το
’73, γεννημένος τον Νοέμβρη του ’59, δηλαδή Σκορπιός, και φοβόταν τους
σκορπιούς, από μικρό παιδί, που κρύβονταν κάτω από τις πέτρες της στάνης.

Πέντε χρόνια αργότερα, το ’79, ήμουν περαστικός από την Ασπροβάλτα όπου με τον
φίλο μου και κατοπινό κουμπάρο μου Στέλιο Καζαντζίδη, καθ’ οδόν για τη Θάσο,
κάναμε μια στάση για να πιούμε έναν καφέ.

Ήταν βραδάκι, μόλις νύχτωνε. Στη νεόκτιστη ντίσκο, του μεγάλου ξενοδοχείου,
είδαμε να μπαίνει, μόνο κι έρημο, ένα πρόβατο. Που σε λίγο το ακολούθησε ένα
δεύτερο, μετά ένα τρίτο. Ώσπου εμφανίστηκε κι ένας νεαρός τσομπάνης (ο βοσκός
της ιστορίας μας) που ήρθε για το σφηνάκι του πριν πάει τα πρόβατα στο μαντρί.
Απορέσαμε, μα δεν είπαμε τίποτα. (Το σημαντικό σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι ο
σκύλος παρέμεινε απ’ έξω, φύλακας φρουρός).

Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε η Αλλαγή και το ’85 ένας φίλος μου από τη Θάσο μού
στέλνει κάτι φωτογραφίες του 25άρη πια βοσκού, ξαπλωμένου στις υπώρειες του
Κουφόκαστρου, εν πλήρη υπαίθρω, μαστουρωμένος εμφανώς, αφού στο πλάι του,
δίκην ριγμένου φυσιγγίου, αναπαυόταν μια σύριγγα. Είχε «σουτάρει», όπως λέγαμε
τότε, μια νοθευμένη δόση ηρωίνης και τον βρήκαν σε κώμα.

Τον έχασα, τον ξέχασα. Ώσπου δέκα χρόνια μετά, το ’95, ο ίδιος αυτός βοσκός
στάθηκε αφορμή του πρώτου άρθρου μου στην ίδια στήλη αυτής της εφημερίδας. Τον
είχα δει να ποζάρει, σε μια φωτογραφία της «Ελευθεροτυπίας», με την
παραδοσιακή φορεσιά του βοσκού, κρατώντας την γκλίτσα στο αριστερό χέρι του
και στο δεξί ένα κινητό. (Της Πάναφον ή της Τελεστέτ, αδιάφορο). Χαμογελούσε
καθώς συνδιαλεγόταν, έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας, με τη Μονή Ιβήρων στο
αντικρυνό Όρος, με τον φίλο του τον καλόγερο.

Και το ’99, δηλαδή φέτος, το φθινόπωρο που βρέθηκα πάλι περαστικός από το
νησί, τον είδα, ενώ το κοπάδι του «στάλιαζε» όπως λέγαμε άλλοτε στην ίδια
Ασπροβάλτα, έξω από το ξενοδοχείο με την ντίσκο που έκλεισε στο μεταξύ, μετά
το ’92 (λόγω της κρίσης στα Βαλκάνια), να βγαίνει από ένα κατάστημα ΕΛΒΕ, τα
χρηματιστηριακά αυτά πρακτορεία που πήραν στην επαρχία τη θέση του Λόττο.

Δεν ξέρω ποια θα ‘ναι η εξέλιξή του τον επόμενο αιώνα. Μεθαύριο, στις 18,
γίνεται μόλις σαράντα χρόνων.

Η μέχρι τώρα πορεία του μπορεί συνοπτικά να συνοψιστεί σε τέσσερα στάδια:
ντίσκο – ναρκωτικά – κινητό – χρηματιστήριο.

Τα οποία συγκρινόμενα με αντίστοιχα του πατέρα του (εμφύλιος, μετανάστευση,
αντιπαροχή) και του παππού του (μικρασιατική καταστροφή – πόλεμος – εμφύλιος –
πείνα και των γονέων) αποτελούν ένα νεωτερισμό, αφού ο νεαρός βοσκός της
ιστορίας μας έζησε σαράντα χρόνια εν ειρήνη.

Από μικρός, αν και βοσκός, μπήκε στην εποχή των νέων τεχνολογιών. Πρώτα η
ντίσκο. Τα σπαστά φώτα και η ροκ, χέβι μέταλ, ρέιβ, τέκνο, ρέγκε, σόουλ
μουσική. Εκεί που τον πρωτοσυναντήσαμε.

Ακολούθησε σαν φυσική συνέπεια το αυτοφυές χασίσι που τον οδήγησε στα σκληρά
ναρκωτικά. (Εξεπλάγην όταν συγγενής του από τη Θάσο μού έστειλε εκείνη τη
φωτογραφία με την ένεση στο πλάι). Μα η μεγάλη πυρκαγιά του ’85, όπου
κινδύνεψε να καεί μες στο δάσος και να γίνει έτσι ο δωδέκατος νεκρός του
νησιού, φαίνεται πως κάπως τον συνέφερε. Με το στρατιωτικό που ακολούθησε
ξεπέρασε το πρόβλημα στον χωρίς νέφος και μόλυνση αέρα του βουνού και του
λόγγου του Κρυστάλλη.

Στο μεταξύ το ’89 έπεσε το τείχος του Βερολίνου, μα στη χώρα μας λίγο μέτρησε,
γιατί όλοι τότε παρακολουθούσαν το σκάνδαλο Κοσκωτά.

Κι ύστερα καθώς άρχισαν να σφάζονται στα Βαλκάνια εμείς είχαμε τον νταλγκά του
ονόματος Μακεδονία. Ο νεαρός βοσκός επανεμφανίζεται μόνο το ’95 με το κινητό
στο χέρι (και γίνεται θέμα άρθρου μου).

Τον χάνω πάλι, ώσπου φέτος τον ξανασυναντώ να αρμέγει στο χρηματιστήριο.
Πρόσεξε, του λέω, γιατί στο τέλος μπορεί να σε αρμέξουν εσένα για τα καλά. Θα
μπεις για μαλλί και…

Με διακόπτει γελώντας (γιατί είναι τύπος νεοέλληνα χαρούμενος). Έλα να δεις,
μου λέει. Και με οδηγεί στη στρούγκα του όπου μια τηλεόραση είναι μονίμως
ανοιγμένη στο Κανάλι 5 και μου δείχνει πώς σερφάρει στο Ίντερνετ ζητώντας
επικοινωνία με τους κτηνοτρόφους της Αργεντινής.

Απ’ έξω τα πρόβατα «στάλιαζαν». Κι σκύλος, μαχμουρλής, έπασχε, μου είπε, από
το σύνδρομο της εξαφάνισης των λύκων.