Στο εδώλιο ο ιερέας

Το «Σπίτι της Αγάπης», όπως ονομάζεται το ίδρυμα στην περιοχή της Αγίας
Παρασκευής, είχε μετατραπεί σε… «Σπίτι του Εφιάλτη» για έξι ανήλικα
κορίτσια, που για χρόνια ολόκληρα από ανάγκη ζούσαν μέσα στην ένοχη σιωπή τους.

Μέχρι που «ο κύκλος των τραυματισμένων παιδικών ψυχών» έσπασε και αποκαλύφθηκε
η τραγική ιστορία που έκλεινε το «Σπίτι της Αγάπης». Τα κορίτσια,
μεγαλώνοντας, βρήκαν τη δύναμη να καταγγείλουν τον 82χρονο ιερέα Πέτρο
Παπουτσάκη για βιασμό και απόπειρα βιασμού εις βάρος τους. Σύμφωνα με τις
δικές τους μαρτυρίες, ο άνθρωπος αυτός είχε παραβιάσει όχι μόνο το νόμο του
Θεού, που είχε ταχθεί να υπηρετεί, αλλά και τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα.

Και τώρα βλέπει μπροστά του να τον περιμένει το εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού
Δικαστηρίου της Αθήνας, όπου θα καθίσει στις 17 Ιανουαρίου του 2000. Ο ίδιος
έκανε χρήση όλων των ενδίκων μέσων που του παρέχει ο νόμος για να πείσει τους
δικαστές ότι δεν είναι ένοχος και να αποφύγει την τιμωρία. Μάταια όμως. Η
τελευταία προσπάθειά του έπεσε στο κενό, καθώς, παρά την αντίθετη εισαγγελική
πρόταση, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσής του, παραπέμποντάς τον
να λογοδοτήσει για τις βαρύτατες κατηγορίες που αντιμετωπίζει.

Στον δρόμο της Δικαιοσύνης τον ρόλο του κατηγόρου έχουν αναλάβει τα ίδια τα
θύματά του, που στο παρελθόν αισθάνονταν τον κατηγορούμενο σαν δικό τους
πατέρα. Πίστευαν ότι εκεί, στο «Σπίτι της Αγάπης», θα εύρισκαν καταφύγιο και
τη φροντίδα που στερήθηκαν από τις οικογένειές τους

Τα ανήλικα κορίτσια κάθε άλλο παρά με αγάπη και νοσταλγία θα θυμούνται τις
στιγμές που πέρασαν μέσα σε αυτό το ίδρυμα. Χρόνια ολόκληρα έκρυβαν στις
παιδικές ψυχές τους το ένοχο μυστικό. Ο φόβος τους για τις συνέπειες που θα
έπρεπε να υποστούν τα εξανάγκαζε να σιωπούν.

Μικρά παιδιά, που στα πιο τρυφερά τους χρόνια έπεσαν θύματα βιασμού. Σύμφωνα
με την κατηγορία, γνώρισαν τη βία στον έρωτα από τον 82χρονο ιερέα. Και
χρειάστηκε να παλέψουν πολύ με τον εαυτό τους πριν αποφασίσουν να μιλήσουν.
Όχι για να κατηγορήσουν εκείνον που τις «φιλοξενούσε» στο ίδρυμα, αλλά για να
υπερασπίσουν την χαμένη αθωότητά τους.

Ένα από αυτά βρήκε τη δύναμη πριν από περίπου τρία χρόνια και εκμυστηρεύτηκε
σε μία καθηγήτριά της στο σχολείο ό,τι βάραινε την ψυχή της.

Η γυναίκα εκείνη προσπάθησε να συνθέσει το παζλ, πλησιάζοντας τα ανήλικα
θύματα. Και όταν πια σχημάτισε ολοκληρωμένη εικόνα, ήταν η δική της ώρα να
αναλάβει τις ευθύνες της. Έναντι των παιδιών και του εαυτού της.

Οι περιγραφές των κοριτσιών, που σήμερα πια έχουν μεγαλώσει και έχουν φύγει
από το ίδρυμα, είναι οδυνηρές αναμνήσεις όσων συνέβαιναν μέσα στο ίδρυμα από
το 1986 έως το 1995.

Όταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος είναι ελεύθερος, απολογήθηκε στην ανακρίτρια,
αρνήθηκε τις πράξεις του υποστηρίζοντας ότι άδικα τον κατηγορούν τα παιδιά.

Δεν απομένει παρά να αποδείξει στο ακροατήριο την αθωότητά του. Απέναντί του
πάντως, από τη θέση της πολιτικής αγωγής, θα βρίσκονται αυτά τα παιδιά,
γνωρίζοντας πως η επ’ ακροατηρίω μαρτυρία είναι η δυσκολότερη δοκιμασία. Το
οφείλουν όμως στον εαυτό τους.