ΠΡΟΣΩΠΑ Η ζωή είναι ωραία

Ζαν Πωλ Μπελμοντό. «Ο Γκοντάρ ήταν αυτός που μ’ έκανε να αγαπήσω το σινεμά»

Στη δεκαετία του ’50, ο Ζαν Πωλ Μπελμοντό δεν πίστευε ότι θα γιόρταζε το έτος
2000 χωρίς να έχει ακόμη συναντήσει εξωγήινους. Ως εκ τούτου, είναι λίγο
απογοητευμένος. Κατά τα άλλα, όμως, η ζωή είναι ωραία. Στα 66 χρόνια του, έχει
μια όμορφη νεαρή σύζυγο, τη Ναττύ, παιδιά και εγγόνια. Παίζει στο δικό του
θέατρο, στο Παρίσι ­ το «Ίσως» του Σεντρίκ Κλαπίς ­ και συνεχίζει τα γυρίσματα
της νέας ταινίας τού Μπετράν Μπλιέ «Φρεντερίκ ή η Λεωφόρος του εγκλήματος»,
στην οποία υποδύεται τον εαυτό του. «Μπαίνω και βγαίνω από ένα ρόλο», λέει στη
«Λιμπερασιόν», «όπως μπαίνει και βγαίνει κανείς από μια πόρτα».

«Διάλεξα τον Μπελμοντό για τη μυθική παρουσία του», λέει ο Κλαπίς. Πράγματι, ο
ηθοποιός είναι ένα σχεδόν μυθικό πρόσωπο στη Γαλλία. Οι θαυμαστές του τα
ξέρουν όλα γι’ αυτόν: για την παιδική του ηλικία, όταν ήταν βουτυρόπαιδο, γιος
του γλύπτη Πωλ Μπελμοντό, και στουρνάρι στα μαθήματα· για την αποτυχία του στο
Κονσερβατουάρ, το 1955· για την άσεμνη χειρονομία του προς την κριτική
επιτροπή και για τον θρίαμβο που του οργάνωσαν οι συμμαθητές του· για το μποξ
και για τη συνάντησή του, το 1958, με τον Ζαν Λυκ Γκοντάρ. «Ήταν ένας
σκοτεινός τύπος με μαύρα γυαλιά που περιφερόταν στο Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε»,
αφηγείται για τη συνάντηση αυτή. «Μου πρότεινε 50.000 παλιά φράγκα για να
ανέβω στη σοφίτα όπου έμενε και να γυρίσουμε μια ταινία μικρού μήκους («Η
Σαρλότ και ο Ζυλ της»). Του απάντησα πως το σινεμά δεν με ενδιέφερε καθόλου,
είχα τις υποψίες μου για τις πραγματικές προθέσεις του και μίλησα στη γυναίκα
μου, η οποία μου είπε: “Κάνε το. Αν σ’ ενοχλήσει, δώσ’ του μπουνιά”. Τα πήγαμε
πολύ καλά και ο Γκοντάρ μού υποσχέθηκε: “Αν κάνω μεγάλη ταινία, θα σε
ξαναπάρω”. Σε ό,τι με αφορούσε, η συνάντησή μας θα τελείωνε εκεί». Αλλά ο
Γκοντάρ τον ξαναφώναξε λίγους μήνες αργότερα και ξεκίνησαν τα γυρίσματα του
«Με κομμένη την ανάσα». «Ο Γκοντάρ ήταν αυτός που μ’ έκανε να αγαπήσω το
σινεμά», λέει ο ηθοποιός.

Χάρη σ’ αυτόν, ο Μπελμοντό θα ζήσει στη συνέχεια ένα παραμύθι, οι νεράιδες του
οποίου ονομάζονται Τζίνα Λολομπρίτζιντα, Σοφία Λόρεν, Κλαούντια Καρντινάλε:
«Μετά το “Με κομμένη την ανάσα”, έφυγα για την Ιταλία και γύρισα τέσσερις
ταινίες στη σειρά. Το τηλέφωνό μου δεν σταματούσε να χτυπάει». Ουδέποτε έγραψα
σε κάποιο σκηνοθέτη για να του ζητήσω να δουλέψω μαζί του, υπογραμμίζει ο
σταρ. «Μεταξύ άλλων, γνώριζα καλά και τον Φελλίνι. Ήξερε ότι υπήρχα. Σε τι θα
ωφελούσε να του έλεγα ότι μου αρέσουν οι ταινίες του; Σ’ αυτά, δεν κάνω εγώ το
πρώτο βήμα. Στον έρωτα, είναι το αντίθετο. Ο άνδρας είναι εκείνος που πρέπει
να προσπαθήσει».