30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΑΡΘΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: Στο Κερατσίνι Πειραιά.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Το θέατρο και τα ταξίδια.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Τη μάνα, τον πατέρα και τη γιαγιά.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Ναι, γιατί δεν θυμώνω εύκολα.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Αυτούς που μονίμως τους φταίνε οι άλλοι, γι’ αυτό που δεν
έγιναν αυτοί.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Η γκέμμα» του Λιαντίνη με μάγεψε.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑΕΙ: Κλασικά κομμάτια, κομμάτια μπαλέτου και παλιά
λαϊκή μουσική, ρεμπέτικα.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΦΑΓΗΤΟ: Είμαι παμφάγο ζώο.

Ήθελε να γίνει μπαλα-ρίνα, αλλά την κέρδισε το θέατρο. Έστειλε γράμμα
θαυμασμού στον Τζίν Κέλι γιατί τη μάγεψε στην ταινία «Ένας Αμερικανός στο
Παρίσι». Πιστεύει ότι το θέατρο είναι ζωή, είναι ουσία. Από τους πρωτεργάτες
του μιούζικαλ στην Ελλάδα, αλλά και τολμηρή με διάφορα έργα που ανέβασε όπως
και αυτό που ανεβάζει φέτος στο θέατρο Μπρόντγουεϊ «Αρσενικό και παλιά
νταντέλα». Είναι η Μάρθα Καραγιάννη.

ΕΡ.: Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

ΑΠ.: Ξεκίνησα με σκοπό ­ προδιαγραφές ­ να γίνω Ουλάνοβα, αλλά με κέρδισε το θέατρο.

ΕΡ.: Ποια ταινία πρωτοείδατε στη ζωή σας;

ΑΠ.: Την «Ένας Αμερικανός στο Παρίσι» με τον Τζίν Κέλι ­ του έστειλα γράμμα
θαυμασμού γιατί μαγεύτηκα λόγω μπαλέτου ­ και την Λέσλι Καρόν.

ΕΡ.: Ποια παράσταση πρωτοείδατε;

ΑΠ.: Στο Εθνικό το «Κολόμπ» με τον Αλεξανδράκη και τη Βαλάκου.

ΕΡ.: Τι θα θέλατε να ήσασταν εάν δεν ήσασταν θεατρίνα;

ΑΠ.: Αρχαιολόγος, γιατί τρελαίνομαι με τα αρχαία. Είναι μαγευτικός αυτός ο
χώρος και η ασχολία μ’ αυτόν με ενθουσιάζει, με ηλεκτρίζει.

ΕΡ.: Πρόσωπα που σας βοήθησαν;

ΑΠ.: Με το ταλέντο του ο καθένας φτάνει εκεί που φτάνει, όμως με πρωτοείδε και
κατάλαβε τι μπορούσα να κάνω η ματιά του Γιάννη Δαλιανίδη.

ΕΡ.: Έχετε δεχθεί χτυπήματα κάτω από τη μέση;

ΑΠ.: Μπορεί να έχω δεχθεί, αλλά δεν τα κατάλαβα ποτέ.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στον Θεό πάνω απ’ όλα. Για τους ανθρώπους δεν μου έκανε κανείς χάρη για
να πω ευχαριστώ.

ΕΡ.: Κινηματογράφος ή θέατρο και γιατί;

ΑΠ.: Το θέατρο είναι ουσία, είναι ζωή, γιατί παίζει ο θεατρίνος και ό,τι έχει
να δώσει το δίνει στη σκηνή, ενώ στον κινηματογράφο ο σκηνοθέτης βολεύει
πολλούς ατάλαντους.

ΕΡ.: Τι τολμήματα έχετε κάνει σαν θιασάρχις;

ΑΠ.: «Το πρώτο καμπαρέ», το οποίο ήταν το πρώτο μιούζικαλ στην Ελλάδα, το
«Χαμάμ γυναικών» στο θέατρο Μπρόντγουεϊ και αυτό που ανεβάζω τώρα στο θέατρο
Μπρόντγουεϊ, «Αρσενικό και παλιά νταντέλα».

ΕΡ.: Με το έργο που ανεβάζετε τώρα «Αρσενικό και παλιά νταντέλα» και με τον
ρόλο σας, δεν φοβάστε μήπως «στραπατσάρετε» τον εαυτό σας;

ΑΠ.: Όχι, καθόλου, γιατί χαλάλι να παίζει κανείς έναν τέτοιο ρόλο και αυτός
είναι που μετράει πάνω από όλα.

ΕΡ.: Με το έργο αυτό επιστροφή στα παλιά και κλασικά κείμενα;

ΑΠ.: Είναι κωμωδιάρα εποχής του ’40 με πάρα πολύ γέλιο και απρόοπτα.

ΕΡ.: Τα κλασικά κείμενα τι προσφέρουν σήμερα;

ΑΠ.: Είναι αυτά που μένουν και παίζονται πάντα. Το καλό παρελθόν μάς κάνει ένα
σίγουρο μέλλον.

ΕΡ.: Ποιες θεωρείτε τις καλύτερες παραστάσεις σας;

ΑΠ.: «Η όμορφη πόλη» των Θεοδωράκη, Κακογιάννη, Μποστ, «Το καμπαρέ», «Οι
άνδρες προτιμούν τις ξανθιές», «Το παγωτό μες στον χειμώνα», «Το χαμάμ
γυναικών», «Το αρσενικό και παλιά νταντέλα» αποτελούν σταθμούς στην καριέρα μου.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τις παλιές θεατρίνες;

ΑΠ.: Τη μυρωδιά τους, τη σκιά τους και τις ονειρεύομαι πολύ συχνά γιατί έχουν
μια μαγεία. Ελπίζω και εγώ να αφήσω τη δική μου μυρωδιά στις επόμενες.

ΕΡ.: Η εμπειρία σας, το να είστε από τους πρωτεργάτες του μιούζικαλ στην Ελλάδα…

ΑΠ.: Είναι πολύ ζόρικο. Χαίρομαι πολύ που είμαι από τους πρωτεργάτες και που
το μιούζικαλ σήμερα είναι σε καλό δρόμο.

ΕΡ.: Ο ηθοποιός του σήμερα;

ΑΠ.: Έχει χάσει τον μύθο του σταρ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν
μεγάλοι ηθοποιοί. Είναι πιο καθημερινοί.

ΕΡ.: Τι εφόδια χρειάζεται ένας νέος;

ΑΠ.: Πολύ μεγάλο στομάχι, γερά νεύρα και αυτοπεποίθηση, λόγω του άγχους και
του ανταγωνισμού.

ΕΡ.: Πώς είναι ο χώρος του θεάτρου;

ΑΠ.: Μαγευτικός. Το καμαρίνι και η σκηνή είναι μια μαγεία ­ για μένα είναι το
σπίτι μου.

ΕΡ.: Ποιες οι διαφορές του χθες και του σήμερα;

ΑΠ.: Μεγάλες. Άλλη η ζωή μου χθες, όταν ήμουν ένα κορίτσι και το σπίτι το
έβλεπα τα μεσάνυχτα. Σήμερα δεν βγαίνω από το σπίτι εάν δεν υπάρχει σημαντικός λόγος.

ΕΡ.: Ποια η γνώμη σας για τον Γιάννη Δαλιανίδη;

ΑΠ.: Για μένα είναι πάρα πολλά ο Γιάννης. Είναι η οικογένειά μου. Ένα σοβαρό
θέμα θα το πω σε αυτόν.

ΕΡ.: Θα ξανασυνεργαζόσασταν με κάποιους ανθρώπους;

ΑΠ.: Με όλους, γιατί τους αγαπάω και γιατί έχουμε τα ίδια χνώτα.

ΕΡ.: Το ελληνικό θέατρο σήμερα;

ΑΠ.: Πάρα πολύ καλό. Έχουμε πάρα πολύ ωραίες παραστάσεις. Είμαστε καλοί
θεατρίνοι οι Έλληνες, αλλά τα ίδια λεφτά δεν έχουμε με τους άλλους.

ΕΡ.: Ο ελληνικός κινηματογράφος;

ΑΠ.: Παίρνει φόρα. Θα γίνει όπως παλιά.

ΕΡ.: Νοσταλγείτε άλλες εποχές;

ΑΠ.: Όχι, μ’ αρέσει που προχωράω και που ζω το σήμερα. Κάνω όνειρα για το αύριο.

ΕΡ.: Αξέχαστη στιγμή;

ΑΠ.: Αξέχαστες στιγμές περνάω πάνω στο σανίδι και στα ταξίδια που κάνω.

ΕΡ.: Τρόπος διασκέδασης που σας εκφράζει σήμερα;

ΑΠ.: Δεν θέλω πολύ θόρυβο όπως παλιά. Προτιμώ την ηρεμία. Σε σπίτι όταν με
καλούν ή όταν εγώ καλώ στο δικό μου, περνάω καλά.

ΕΡ.: Αγαπημένο μέρος της Ελλάδας;

ΑΠ.: Μαγεύτηκα από τη Βόρεια Ελλάδα.

ΕΡ.: Χρηματιστήριο παίζετε;

ΑΠ.: Όχι, δεν πρόλαβα.

ΕΡ.: Με την πολιτική πώς τα πάτε;

ΑΠ.: Ακούω θορύβους.

ΕΡ.: Με τον αθλητισμό;

ΑΠ.: Τον έχω αφήσει λίγο πίσω. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά από την τηλεόραση.

ΕΡ.: Η ελληνική τηλεόραση και τα σίριαλ;

ΑΠ.: Είναι μια χαρά, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το εξωτερικό, όμως τα ίδια
πρόσωπα στην τηλεόραση κουράζουν και θα έπρεπε να περάσουν όλοι, νέοι και
παλιοί, αφού δεν φέρνει εισιτήριο αυτός που παίζει.

ΕΡ.: Αξέχαστο ταξίδι;

ΑΠ.: Στη Λάσα, πριν από δύο χρόνια.