ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σκόρπιονς και Ροστροπόβιτς

«Η μουσική δεν μπορεί, φυσικά, να αλλάξει τον κόσμο. Μεταδίδει όμως
συναισθήματα, πολύ περισσότερο από τις λέξεις. Και δεν γνωρίζει σύνορα».
Κλάους Μάινε, τραγουδιστής των Σκόρπιονς.

«Εσύ σκέπτεσαι το μέλλον;». «Φυσικά: σε ένα χρόνο θα είναι έντεκα χρόνια από την πτώση του Τείχους!». (Του Αλτάν, από τη «Στάμπα»)

Το συγκρότημα του Μάινε και του Ρούντολφ Σένκερ, ο Μεστισλάβ Ροστροπόβιτς και
166 βιολοντσελίστες θα χαρίσουν απόψε σπάνιες στιγμές στους τυχερούς που θα
παραστούν στην Πύλη του Βρανδεμβούργου. Για να τιμήσουν τη δέκατη επέτειο από
την πτώση του Τείχους και να αποτίσουν φόρο τιμής στους ανθρώπους που πέθαναν
προσπαθώντας να διαφύγουν από την κομμουνιστική τυραννία, θα παντρέψουν την
κλασική μουσική με τη ροκ. Το πρώτο μέρος της συναυλίας θα γεμίσει από τους
ήχους του μυθικού βιολοντσέλου: Μπαχ, Βίλλα Λόμπος και Καρλ Νταβιντώφ, ένας
φίλος του Τσαϊκόφσκι που δίδαξε στη συνέχεια στο Ωδείο της Πετρούπολης. Θα
ακολουθήσει το τραγούδι «Wind of change» των Σκόρπιονς, διασκευασμένο για
βιολοντσέλο. Και στο δεύτερο μέρος θα παρουσιαστούν διάφορα συγκροτήματα της
ροκ. Μια συναυλία αφιερωμένη στην ελευθερία όλων των εκφράσεων.

Όταν ρωτούν τον Ροστροπόβιτς ποιον θεωρεί κινητήρα της πτώσης του Τείχους,
απαντά χωρίς δισταγμό: «Τον Γκορμπατσώφ». Αυτόν θυμούνται με νοσταλγία και οι
Σκόρπιονς, που είχαν παίξει στο κατάμεστο Στάδιο Λένιν της Μόσχας το καλοκαίρι
του 1989, όταν ακόμη το τείχος του διχασμού ήταν όρθιο. «Όταν ήλθε η σειρά
μας», λέει ο Μάινε σε συνέντευξή του στη «Ρεπούμπλικα», «πήραμε τα μικρόφωνα
για να συστηθούμε, κι όλοι κατάλαβαν τα αγγλικά μας. Φίλοι μας, είπαμε, πριν
από μισό αιώνα οι πατεράδες σας και οι παππούδες σας δοκίμασαν πολύ πόνο
εξαιτίας των πατεράδων μας και των παππούδων μας. Όμως, φτάνει πια: οι
Γερμανοί ήλθαν πάλι στη χώρα σας, αυτή τη φορά όμως με κιθάρες, όχι με
πάντσερ· θέλουμε την ειρήνη, θέλουμε ένα μέλλον μαζί σας. Και το στάδιο
παλλόταν από ενθουσιασμό». Δύο χρόνια μετά, και δέκα μέρες πριν παραιτηθεί, ο
Γκορμπατσώφ και η Ραΐσα τούς δέχθηκαν στο Κρεμλίνο. Στη Μόσχα, στη Βουδαπέστη
και τη Βαρσοβία η ροκ ήταν αποδεκτή, ενώ στην Πράγα και στο Βουκουρέστι
έκλειναν στη φυλακή τους νέους μόνο και μόνο επειδή είχαν στα σπίτια τους
άλμπουμ συγκροτημάτων όπως οι Σκόρπιονς.

Η μουσική μεταδίδει έντονα συναισθήματα, αλλά όχι, δεν μπορεί να αλλάξει τον
κόσμο. Από τις αρχές του 1990, ο καπιταλισμός χωρίς κανόνες έχει οδηγήσει σε
πολλαπλασιασμό των ανισοτήτων. Στο μνημειώδες βιβλίο του «Ο πλούτος και η
φτώχεια των εθνών», ο αμερικανός ερευνητής Ντέηβιντ Λάντες εμφανίζεται πολύ
απαισιόδοξος. Η σχέση του ΑΕΠ της πιο πλούσιας χώρας του κόσμου, της Ελβετίας,
ως προς την πιο φτωχή, τη Μοζαμβίκη, είναι σήμερα 400 προς 1. Πριν από 250
χρόνια, η ανάλογη σχέση ήταν μόλις 5 προς 1, ενώ η σχέση της Ευρώπης με την
ανατολική ή τη νότια Ασία (Κίνα ή Ινδία) ήταν 1,5 ή 2 προς 1.

Σκούρα τα πράγματα. Αλλά εμείς θα τραγουδάμε.