ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Σκύλος – φάντασμα»

Από προχθές προσέχω. Όμως σκέφτομαι πόσα τηλεφωνήματα έκανα πριν, μιλώντας με
φίλους για το δημοσίευμα της «Ουάσιγκτον Ποστ» και αναφέροντας τη 17 Νοέμβρη
στην οποία ήταν εξαιρετικά αφιερωμένο. Ξανοίχτηκα και σε χαρακτηρισμούς ­ όχι
και τόσο ευγενικούς… ­ για την επικείμενη επίσκεψη του πλανητάρχη,
πλειοδότησα σε πρώιμη αγανάκτηση για όσα θα τραβήξουμε τις μέρες που θα τον
έχουμε εδώ ­ εν γένει πέρασα γενεές δεκατέσσερις τον υψηλό μας σύμμαχο και όσα
κομίζει στις… άδειες αποσκευές του. Από προχτές, όμως, προσέχω. Έμαθα πως τα
υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα που τον προστατεύουν, ελέγχουν δύο
εκατομμύρια συνδιαλέξεις το λεπτό ­ από κινητά ή σταθερά, το ίδιο τους κάνει.
Έμαθα πως άλλα συστήματα ξεδιαλέγουν φράσεις, φιλτράρουν ταχύτατα και
εντοπίζουν. Έπαψα να κάνω στον αέρα το ελληνοπρεπέστατο σήμα της ανοιχτής
παλάμης, οι δορυφόροι για την ασφάλεια του Προέδρου μπορούν ­ δεν κάνω πλάκα ­
να το εντοπίσουν και να το ερμηνεύσουν ως προοίμιο κακών προθέσεων ή σινιάλο
προς ελλοχεύοντες τρομοκράτες. Απαγόρευσα και στην κόρη μου να στέλνει e-mail
στο επίμαχο τριήμερο, ακόμη και αν το κείμενο απευθύνεται σε συμπάσχοντα
συμμαθητή της που αδυνατεί ­ όπως κι εκείνη ­ να εννοήσει το ιλαροτραγικό
περιεχόμενο σχολικού βιβλίου.

Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια…

Πέραν κάθε διάθεσης αστεϊσμού, ζήλεψα τον Ghost Dog, τον «Σκύλο φάντασμα» της
ταινιάρας του Τζιμ Τζάρμους, που μας πρόσφερε το Σινέ Κλαμπ των «ΝΕΩΝ» πριν
βγει στους κινηματογράφους. Ζήλεψα αυτόν τον υπέροχο μαύρο, που επικοινωνούσε
μόνον με ταχυδρομικό περιστέρι, μιλούσε ελάχιστα και ένιωθε σαν Σαμουράι –
ράπερ. Πάμε όλοι σινεμά τις μέρες που η πόλη μας θα είναι κατεχόμενη;