ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Κατάκτηση της Δεξιάς

Οι ανώνυμοι (σκίτσο από την «Γκάρντιαν»)

Το πάρτυ θα έχει πολύ κέφι. Πρώτος, τιμητικά ή μάλλον χαριστικά, θα μιλήσει
για πέντε λεπτά ο μοναδικός Ανατολικογερμανός που έχει προσκληθεί την ερχόμενη
Τρίτη στο Ράιχσταγκ για τη δέκατη επέτειο από την πτώση του Τείχους: ο
πρόεδρος της Βουλής Βόλφγκανγκ Τίρζε, ένας άνθρωπος που ομολογουμένως δεν είχε
υπερασπιστεί με ιδιαίτερη θέρμη τα ανθρώπινα δικαιώματα εκείνες τις σκοτεινές
ημέρες του κομμουνισμού. Έπειτα θα έλθει η σειρά του Τζωρτζ Μπους και του
Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, προέδρων των χωρών τους το 1989, που θα έχουν χρόνο 10
λεπτών ο καθένας. Θα ακολουθήσει, για 20 λεπτά, ο Χέλμουτ Κολ, γνωστός και ως
«καγκελάριος της γερμανικής ενότητας», που θα αναφερθεί προφανώς στον
αποφασιστικό ρόλο του ίδιου στο γκρέμισμα του Τείχους. Και τελευταίος,
πραγματικός σούπερ-σταρ της εκδήλωσης, θα εκφωνήσει λόγο, για 20 λεπτά κι
αυτός (αλλά μπορεί ο προεδρεύων να δείξει κάποια επιείκεια), ο καγκελάριος
Σρέντερ ­ κι ας μην ήταν τότε οπαδός της ενοποίησης, κι ας μην του άρεσαν
καθόλου όσα ανατρεπτικά και επικίνδυνα συνέβαιναν τότε στο Βερολίνο.

Τον λάθος Σρέντερ κάλεσαν, σχολίασε πικρόχολα ένας βαυαρός πολιτικός,
υπαινισσόμενος ότι θα έπρεπε να έχει προσκληθεί ο Ρίχαρντ Σρέντερ, ένας από
τους γνωστότερους διαφωνούντες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Όπως θα έπρεπε
βέβαια να έχουν προσκληθεί κι άλλοι πρωταγωνιστές εκείνων των γεγονότων από τη
«λάθος» πλευρά τού Τείχους. Η Μπέρμπελ Μπόλεϋ, για παράδειγμα, συνιδρύτρια του
«Νέου Φόρουμ» που ξεκίνησε τις διαδηλώσεις στο Ανατολικό Βερολίνο. Ο
διευθυντής ορχήστρας Κουρτ Μαζούρ, που εμπόδισε την αστυνομία να διαλύσει τη
μεγάλη διαδήλωση της Λειψίας, τον Οκτώβριο του 1989. Ο πρώην δήμαρχος του
Πότσνταμ Ματίας Πλάτσεκ, που τόλμησε να ιδρύσει το 1988 μια αντιπολιτευόμενη
οργάνωση. Ακόμη κι ο Χανς Μόντρο, πρώην γραμματέας του κόμματος στη Δρέσδη και
τελευταίος κομμουνιστής πρωθυπουργός της Ανατολικής Γερμανίας.

Όμως, όχι. Η κυρίαρχη άποψη είναι ότι το τείχος του Βερολίνου και ολόκληρος ο
ανατολικός συνασπισμός έπεσαν ως αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας του Ρήγκαν για
τον «Πόλεμο των Άστρων» και της απόφασης του ΝΑΤΟ να εγκαταστήσει πυραύλους
Πέρσινγκ και Κρουζ στην Ευρώπη. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, γράφει ο Τζόναθαν
Στηλ στην «Γκάρντιαν», θεωρείται κατάκτηση της Δεξιάς. Οι ανώνυμοι διαδηλωτές
στην Ανατολή και οι μαχητικοί συμπαραστάτες τους στη Δύση, που συνέβαλαν πολύ
περισσότερο από τις δυτικές κυβερνήσεις στο άνοιγμα του Τείχους, όχι μόνο δεν
έλαβαν τη θέση που δικαιούνται στην Ιστορία, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται
συλλήβδην κάτι σαν πράκτορες της Σοβιετικής Ένωσης, της Στάζι και γενικά της
«αυτοκρατορίας του κακού». Ακόμη κι ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, γενναίος πλην
διστακτικός και αδύναμος, αντιμετωπίζεται σχεδόν με επιείκεια.

Με τα δεδομένα αυτά, έκπληξη δεν πρέπει να προκαλεί το γεγονός ότι θα
απουσιάζουν την ερχόμενη Τρίτη από το Ράιχσταγκ οι αληθινοί πρωταγωνιστές του
1989. Αλλά ότι δεν θα παραστούν ο Ρήγκαν και η Θάτσερ. Ίσως να είχαν
ανειλημμένες υποχρεώσεις.