Το πρώην Κ.Κ. Αν. Γερμανίας γίνεται κόμμα εξουσίας

Πότε θα κυβερνήσει το γερμανικό σοσιαλιστικό κόμμα (PDS); Δέκα χρόνια μετά
την πτώση του Τείχους, ο διάδοχος του ενιαίου σοσιαλιστικού κόμματος (SED)
έχει αναδειχθεί σε παράγοντα εξουσίας στη γερμανική πολιτική. Η προσπάθεια των
Δυτικογερμανών πολιτικών να το απομονώσουν και να το εξαφανίσουν από το
πολιτικό σκηνικό της ενιαίας Γερμανίας έπεσε στο κενό, διαπιστώνει η
φιλελεύθερη εφημερίδα «Ντι Βόχε».

Γκρέγκορ Γκίζι. Στα γραφεία του κόμματος, στο Βερολίνο. Οι πρώην κομμουνιστές αποτελούν σήμερα την τρίτη πολιτική δύναμη στη Γερμανία

Στην πρώην Ανατολική Γερμανία το PDS έχει εδραιωθεί ως η δεύτερη σημαντικότερη
πολιτική δύναμη πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU). Στις τελευταίες
δημοτικές εκλογές, στα πρώην δυτικά κρατίδια, κατάφερε να αυξήσει σημαντικά τη
δύναμή του. Αν αυτή η τάση διατηρηθεί, τότε το κόμμα σίγουρα θα καταφέρει να
μπει και στα δυτικά Κοινοβούλια. Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, το PDS κατάφερε να
συγκεντρώσει για πρώτη φορά πάνω από 5% στις τελευταίες εκλογές και σύμφωνα με
τις δημοσκοπήσεις θα μπορούσε να κερδίσει σήμερα το 7% των ψήφων και να γίνει
η τρίτη ισχυρότερη δύναμη στη Γερμανία. Στο πρόσωπο του ομοσπονδιακού του
εκπροσώπου Γκρέγκορ Γκίζι, το κόμμα διαθέτει τον πιο προικισμένο ρήτορα στο
Ράιχσταγκ. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) βλέπουν με αγωνία να αναπτύσσεται ένας
επικίνδυνος ανταγωνιστής στα αριστερά τους. Και το CDU, που επί εννέα χρόνια
είχε αποδυθεί σε έναν αγώνα να στιγματίσει το PDS σαν κομμουνιστικό μίασμα,
αρχίζει να έχει δεύτερες σκέψεις για την τακτική του.

Μετά το 1989

Στη μεγάλη διαδήλωση στην Αλεξάντερπλατς, που επισφράγισε το τέλος του
κομμουνιστικού καθεστώτος, στις 4 Νοεμβρίου του 1989, υπήρχαν κάποιοι που
κρατούσαν ένα πανό με το ερώτημα «Η ισχύς εκπορεύεται από τον λαό, πού
καταλήγει όμως;». Στην πρώην Ανατολική Γερμανία, ο κυρίαρχος λαός έχει
αποφάσισε: παρέδωσε ένα μεγάλο μέρος αυτής της ισχύος στα χέρια του PDS. Και
όλοι εκείνοι που οργίζονται με τα εξαιρετικά αποτελέσματα των πρώην
κομμουνιστών και μιλούν για πολιτική ανωριμότητα ή ακόμα και για την αχαριστία
των πρώην Ανατολικογερμανών, απλώς καταφέρνουν το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.

Ο πατερναλιστικός χαρακτήρας αυτής της παιδαγωγικής αμφισβητεί στον λαό την
ικανότητα να καθορίζει τις τύχες του. Μια στάση που εξοργίζει τους πληθυσμούς,
οι οποίοι έζησαν σε χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης. Ειδικά οι
Χριστιανοδημοκράτες ακολούθησαν με τέτοια τύφλωση αυτήν τη στάση ώστε ο πρώτος
και τελευταίος εκλεγμένος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο
Χριστιανοδημοκράτης Λόθαρ Ντε Μαϊτσιέρ να δηλώσει ότι το CDU έδειξε
περισσότερο οίκτο απέναντι στα μέλη του χιτλερικού κόμματος από όσο στους
πρώην κομμουνιστές. Αυτή η στάση φαίνεται ότι αλλάζει και ήταν πλέον καιρός να
αλλάξει, υπογραμμίζει η «Ντι Βόχε».

Η κοινωνική δικαιοσύνη βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής του PDS πολύ πριν
το SPD ανακαλύψει ένα έλλειμμα στον τομέα αυτό. Αυτό το έλλειμμα επιτρέπει
όμως για πρώτη φορά στο PDS να ελπίζει ότι το πεδίο δράσης του θα ξεπεράσει τα
στενά όρια των πέντε ανατολικών κρατιδίων. Αυτό είναι απαραίτητο για να
επιβιώσει μακροπρόθεσμα ένα κόμμα, που αντλεί τη δύναμή του από το γεγονός ότι
οι συνθήκες διαβίωσης στην πρώην Ανατολική πολύ απέχουν από το να είναι
ανάλογες αυτών στην πρώην Δυτική Γερμανία.

Για πολλά χρόνια, το PDS αντλούσε από τη Δυτική Γερμανία μόνο από το
περιορισμένο πεδίο των ψηφοφόρων του Κομμουνιστικού Κόμματος και της
ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τώρα μπορεί να προσφέρει μια πολιτική πλατφόρμα και
για τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του Σρέντερ και των Πρασίνων. Εκεί όπου η
καρδιά χτυπάει αριστερά, θέλει να είναι ο βηματοδότης. Και θα εδραιωθεί ως
πολιτική δύναμη στη Δύση, όταν αποφασίσουν να προσχωρήσουν στο PDS οι
Σοσιαλδημοκράτες εκείνοι που δεν θέλουν να βαδίσουν στον τρίτο δρόμο.