Δήθεν… Saporis

Ίσως επισκέπτομαι πολύ σύντομα τα καινούργια εστιατόρια, πριν αυτά
κατασταλάξουν σε αυτό που θέλουν να είναι και να προσφέρουν. Αυτό τουλάχιστον
μου έχουν πει διάφοροι συνάδελφοι, κάνοντας κριτική στις κριτικές μου! Τέλος
πάντων, το γεγονός είναι ότι πήγαμε πρόσφατα στο νεώτατο «Saporis», για να
δοκιμάσουμε τις ψαρολιχουδιές του, μια που αυτό διατυμπανίζει.

Το «Saporis» είναι κυριολεκτικά χωμένο σε ένα στενό πίσω από το Καλλιμάρμαρο.
Στεγάζεται σε ένα υπέροχο, ευρύχωρο νεοκλασικό σπίτι, απ’ αυτά που ζηλεύουν
όσοι θα ήθελαν να ζήσουν σε μονοκατοικία στο κέντρο. Ενώ ο χώρος είναι
κλασικός, με όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία σε άριστη κατάσταση, το ντιζάιν, τα
έπιπλα, η γενικότερη εικόνα του εστιατορίου είναι μοντέρνα και μίνιμαλ. Οι
τοίχοι επί το πλείστον είναι βαμμένοι ανοιχτό πράσινο και βαθύ ροζ, οι
καναπέδες καλυμμένοι με έντονο κόκκινο ύφασμα και οι αναπαυτικές καρέκλες
κρυμμένες από μαύρα καλύμματα. Οι πολυέλαιοι, κάτι μεταξύ χταποδιών και
σωλήνων του ντους, με λάμπες σε σχήμα φλόγας, δεν ταιριάζουν, όπως και το ίδιο
το σχήμα του καταλόγου, ένα μαύρο σαν λουστρίνι σκληρό εξώφυλλο με κόκκινες
σελίδες. Θυμίζει Κίνα, όχι ελληνική ψαροταβέρνα… Γενικώς το look του
μαγαζιού είναι λίγο μπερδεμένο, χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα. Αυτό ίσως είναι
και κάτι που χαρακτηρίζει όλο το εστιατόριο αυτό, διότι από τη μια φαίνεται
ότι οι ιδιοκτήτες πήγαιναν προς high design από την άλλη όμως το μενού στο
«Saporis» δεν διαφέρει πάρα πολύ απ’ ό,τι θα έβρισκε κανείς σε μία κοινή ψαροταβέρνα.

Η πρώτη γεύση δίνει τον τόνο για σχεδόν όλη την υπόλοιπη γευστική εμπειρία.
Ξίδι! Δηλαδή: Μαζί με τα δύο αφρολέξ που ποζάρουν για ψωμί, έρχεται ένα
μπολάκι με ένα περίεργο βουτυροειδές στο οποίο μέσα είχαν κόψει κομματάκια από
διάφορα τουρσιά, με αποτέλεσμα με την πρώτη δοκιμή να σου ‘ρθει στο στόμα μια
ουσία συγχρόνως λιπαρή και ξινή, από κει που δεν το περιμένεις. Κατόπιν ήρθε η
σαλάτα που ζητήσαμε, ένας κλασικός συνδυασμός από ρόκα και παρμεζάνα, πάλι με
υπερβολική δόση από ξίδι στο ντρέσιγκ και με το τυρί κομμένο σε μικροσκοπικά
πάνσκληρα κυβάκια, έτσι ώστε να είναι σχεδόν αδύνατο να τα πιάσεις με το
πιρούνι. Επόμενη στη σειρά ήταν η καβουροσαλάτα, ένα μείγμα από υποκατάστατο
καβουριού, διάφορα λαχανικά και μια παχύρρευστη κιτρινωπή σάλτσα στην οποία
όπως και στα προηγούμενα σε δάγκωνε το ξίδι. Οι χταποδοκεφτέδες δεν είχαν
καμία σχέση με αυτή την υπέροχη σπεσιαλιτέ των Δωδεκανήσων. Ήταν ζουμεροί μεν
αλλά τόσο άχρωμοι όπου το χταπόδι δεν φαινόταν καθόλου. Οι ψητές πιπεριές
γεμιστές με θαλασσινά εκτός του ότι ήταν λίγο άδειες, ήταν και σχετικά
άγευστες και χωρίς χαρακτήρα. Το θαλασσινό σουβλάκι, επίσης δεν μας έπεισε. Η
μερίδα ήταν φτωχιά. Τα γλυκά ήταν της ίδιας στάθμης. Ένα κέικ σοκολάτας,
υποτίθεται σπιτικό, θύμιζε οποιοδήποτε κοινό τέτοιο κέικ με ζαχαροπλαστική
κρέμα που βρίσκεις σε οποιοδήποτε ζαχαροπλαστείο σε ολόκληρη τη χώρα. Το
τηγανητό παγωτό με ελαφριά γεύση λουκουμά πάλι δεν πείθει.

Τι θα γίνει με αυτή την ιστορία, αναρωτιέμαι, με εστιατόρια δηλαδή που
λειτουργούν εντελώς αντιεπαγγελματικά. Λυπάμαι τα μαγαζιά αυτά, διότι είναι
φανερό ότι έχει γίνει μια γερή επένδυση για να στηθεί μια τέτοια επιχείρηση.
Το «Saporis» δυστυχώς ανήκει σε αυτή την κατηγορία των εστιατορίων που όντως
προσπαθούν, και μάλιστα οικογενειακά, αλλά… δεν.

«Saporis»: Ηρώνδα 8 (πεζόδρομος) Καλλιμάρμαρο, 7242.172.