ΠΡΟΣΩΠΑ Δεν έμεινε τίποτα από το Τείχος

Από το Τείχος του Βερολίνου δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα. Εδώ και δέκα
χρόνια, ο Έριχ Στάνκε αγωνίζεται για να διασώσει μερικά κομμάτια. Αλλά η
Γερμανία έχει γυρίσει σελίδα.

Έριχ Στάνκε: «Υπάρχουν κομμάτια του Τείχους σε όλο τον κόσμο, εκτός από το Βερολίνο»

Στο εργοτάξιο της Ποτσντάμερπλατς, εκεί που οι γερανοί και οι μπουλντόζες
δουλεύουν νυχθημερόν για να οικοδομήσουν το υπερσύγχρονο κέντρο του νέου
Βερολίνου, μερικά κομμάτια του παλιού τείχους εξακολουθούν πεισματικά να
στέκονται όρθια. Πάνω τους είναι γραμμένα μερικά συνθήματα: «Μην καταστρέφετε
την Ιστορία!». «Είναι απαίσιο να γκρεμίζετε το Τείχος!». Κάθε τόσο, κάποιο
σχολικό λεωφορείο ή τουρίστες που έχασαν τον δρόμο σταματούν και χαζεύουν αυτό
το απομεινάρι του παρελθόντος.

Αυτό το κομμάτι του τείχους θα είχε μετατραπεί εδώ και καιρό σε τσιμέντο για
τους νέους αυτοκινητοδρόμους, αν ο Έριχ Στάνκε δεν αγωνιζόταν απελπισμένα για
να το σώσει. Ένα απόγευμα του καλοκαιριού του 1990, αυτός ο έμπορος από το
Κρέφελντ συνάντησε στην Ποτσντάμερπλατς τον διοικητή των μεθοριακών φρουρών
της άλλοτε Ανατολικής Γερμανίας. Οι δύο άνδρες συμπάθησαν ο ένας τον άλλον και
έκλεισαν μια συμφωνία. Ο Στάνκε υποσχέθηκε να βρει δουλειά σε 30 πρώην
μεθοριακούς φρουρούς που είχαν μείνει άνεργοι. Κι εκείνος του έκανε δώρο ένα
κομμάτι του τείχους που ο ανατολικογερμανικός στρατός ετοιμαζόταν να γκρεμίσει.

«Υπάρχουν κομμάτια του τείχους σ’ ολόκληρο τον κόσμο», διαμαρτύρεται ο Στάνκε.
«Ακόμη και στην Αυστραλία. Τα χάρισαν, τα πούλησαν. Τα χρησιμοποιούν ως
πρες-παπιέ στα γραφεία της Ιαπωνίας. Στο κέντρο του Βερολίνου, όμως, δεν έχει
μείνει σχεδόν τίποτα». Για να σώσει το τείχος «του» χαρακτηρίζοντάς το
ιστορικό μνημείο, ο Στάνκε ξεκίνησε μια μακρά δικαστική διαμάχη με τη Γερουσία
του Βερολίνου. Την περασμένη άνοιξη, ο κύβος ερρίφθη: μερικά από τα τελευταία
υπολείμματα του τείχους γκρεμίστηκαν για να κτίσει η Σόνυ ένα δρόμο. Έμειναν
μόνο δεκαέξι κομμάτια που ανήκουν στην κυβέρνηση. Αλλά κι αυτά δεν θα ζήσουν
για πολύ ακόμη.

«Κάθε Γερμανός έχει δικαίωμα να δείχνει στα παιδιά του σε τι συνθήκες ζούσαν
οι Βερολινέζοι όταν η πόλη τους ήταν διαιρεμένη», λέει ο δικηγόρος του Στάνκε.
«Πού θα συγκεντρώνονται οι μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους ενώ προσπαθούσαν
να διαφύγουν; Αποτελούσε ηθικό χρέος για τη γερμανική κυβέρνηση να σώσει τα
σπάνια κομμάτια αυτής της μνήμης. Ζούμε σε μια κοινωνία που ασκεί πολιτισμικό βανδαλισμό!».