Το σύνδρομο Ανελκά

* Ήταν κάποτε ένας ποδοσφαιριστής γαζέλα, που ξεπετάχτηκε στα δεκαεννιά
του χρόνια, έβαλε δύο γκολ στην Αγγλία ­ στο Γουέμπλεϊ ­ στα είκοσι κι έκανε
όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες να σφάζονται στα πόδια του στα είκοσι ένα.
Και τότε, στη διάρκεια ενός καλοκαιριού τρέλας και αλαζονείας, δάγκωσε το χέρι
που τον έτρεφε, κορόιδεψε αυτούς στους οποίους είχε υποσχεθεί συνεργασία,
έμεινε εκτός γηπέδου και τελικά μάζεψε μερικά δισεκατομμύρια εκβιάζοντας τη
μεταγραφή του σε μια ομάδα που δεν τον είχε ανάγκη, αλλά παρασύρθηκε στη μάχη
των εντυπώσεων.

* Η συνέχεια είναι γνωστή και παραδειγματική. Ο Νικολά Ανελκά, που
διήνυσε αστραπιαία την απόσταση ανάμεσα στη δεύτερη Εθνική Γαλλίας και την
ασημότητα και το νταμπλ στην Αγγλία και την παγκόσμια φήμη, ξέχασε ότι το
όφειλε στα αθλητικά και όχι στα ανθρώπινα προσόντα του. Έδωσε το βάρος στις
διαφημίσεις, τις δηλώσεις και τις διαπραγματεύσεις, έχασε την αίσθηση τού
γηπέδου μπροστά στη μυρωδιά του χρήματος με αποτέλεσμα, όταν πια κόπασε το
εξωαγωνιστικό πανηγύρι, να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του.

* Η πτώση του Ανελκά είναι πιο ενδιαφέρουσα γιατί συνδυάζεται με την
πτώση τής άλλοτε κραταιάς Ρεάλ Μαδρίτης. Όσο κι αν προσπάθησε να της δώσει το
φιλί της ζωής ο φετινός φιλάνθρωπος Ολυμπιακός (βοηθούμενος, χωρίς να το έχει
ανάγκη, από τον Γερμανό διαιτητή κύριο Μερκ), η Ρεάλ, χάνοντας καθαρά, τρεις
μέρες μετά, από τη φτωχή συμπολίτισσά της Ατλέτικο, έχασε όχι μόνο τον
προπονητή της, αλλά και μεγάλο κομμάτι από την περηφάνια της. Ο Ανελκά
παρακολουθούσε ασυγκίνητος από τον πάγκο, αλλά τα χιλιάδες άσπρα μαντιλάκια
της ντροπής που ανέμιζαν στο Μπερναμπέου, θα μπορούσαν να του θυμίσουν ότι ο
αθλητισμός είναι πρώτα απ’ όλα αισθήματα.

* Το μάθημα της ειδικής αυτής αθλητικής αλαζονείας (της καταφυγής, για
να το πούμε με πολιτικούς όρους, στην ευημερία των αριθμών και των εντυπώσεων
και της υποβάθμισης της δουλειάς μέσα στο γήπεδο) οι ομάδες το πληρώνουν
συνήθως ακριβότερα από τα πρόσωπα. Ο Ανελκά δεν ξέχασε ξαφνικά την μπάλα και,
αφού προπονηθεί λιγάκι, θα βρεθεί κάποια ιταλική ομάδα να τον αγοράσει, για να
προωθήσει τα κέρδη της μετοχής του στο χρηματιστήριο. Η Ρεάλ όμως, όχι μόνο
εξαιτίας του, αλλά χαμένη μέσα στην αναίτια παραζάλη της άφιξής του,
κινδυνεύει να χάσει μιαν ακόμα χρονιά, χωρίς να φαίνεται ότι μπορεί να γίνει
σοφότερη.

* Το σύνδρομο Ανελκά χτύπησε κι άλλους τις τελευταίες ημέρες. Τον
Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο, γιατί για πρώτη φορά εφησύχασε ο απαιτητικός και
τελειοθήρας προπονητής του, και τον Ολυμπιακό στο μπάσκετ, γιατί έβαλε τον
δικό του προπονητή πάνω από τους παίκτες του. Τον ιστορικό, όπως λέγεται,
Πανιώνιο, γιατί δημιούργησε κλίμα ευφορίας με μεταγραφές ονομάτων και δεν
φρόντισε να δημιουργήσει τα αποθέματα για την αντιμετώπιση της αγωνιστικής
κρίσης που, όπως κάθε χρόνο, θα ερχόταν κάποια στιγμή. Και τώρα ο κατήφορος
μοιάζει χωρίς τέλος.

* Τη σιγουριά της, εξαιτίας μιας νίκης που επιτεύχθηκε κατά το ήμισυ
εκτός αγωνιστικών χώρων, πλήρωσε, σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο (που
διστάζω ακόμα αν πρέπει να χαρακτηρίσω αθλητικό) η ομάδα της Φεράρι, και ο
Έντι Ιρβάιν. Η συλλογική νίκη εδώ δεν είναι ο τίτλος των κατασκευαστών, αλλά η
τελική κατάταξη των οδηγών. Το ότι στο κεφάλι βρέθηκε πάλι ένας Φινλανδός που
κλαίει δημοσίως, δίνει μια χρήσιμη πινελιά ανθρωπιάς.