30 Ερωτήσεις ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΜΠΑΣΚΕΤ

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τα παιδιά του.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Τους φίλους του.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τη γυναίκα του.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Τα ανθρώπινα λάθη.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙι: Την απληστία.

ΑΞΕΧΑΣΡΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Στην κόψη του ξυραφιού», του Σόμερσετ Μομ.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Ελληνική.

Τη νοοτροπία του νικητή που είχε αποκτήσει ως παίκτης την εφαρμόζει εδώ και
μία δεκαετία. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής φέτος στο Μαρούσι κάνει ένα νέο ξεκίνημα
και ήδη οδήγησε την ομάδα των βορείων προαστίων σε μία απο τις μεγαλύτερες
νίκες της ιστορίας του επί του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Δεν ξεχνά τα επιτυχημένα
χρόνια που δούλεψε στην περιφέρεια και το όνειρό του είναι να κατακτήσει και
έναν τίτλο ως προπονητής. Κάποια στιγμή θεωρεί πως θα έρθει και γι’ αυτόν η
ώρα να κοουτσάρει μια μεγάλη ομάδα.

ΕΡ.: Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.

ΑΠ.: Ναι, αλλά και τέλος καλό, όλα καλά.

ΕΡ.: Το Μαρούσι δεν τήρησε αυτό τον κανόνα.

ΑΠ.: Το χαστούκι, όμως, μας έκανε καλό.

ΕΡ.: Οι 6/6 νίκες κάλυψαν κάποια κενά;

ΑΠ.: Κάλυψαν τα πάντα.

ΕΡ.: Πόσο σας επηράσε η ήττα από τη Δάφνη;

ΑΠ.: Για μία βδομάδα έσπασαν τα νεύρα μας.

ΕΡ.: Με τι θα άλλαζες τη νίκη επί του ΠΑΟΚ;

ΑΠ.: Με νίκη επί άλλης μεγάλης ομάδας.

ΕΡ.: Τη θεωρείς από τις μεγαλύτερες στην καριέρα σου;

ΑΠ.: Θα ήταν εάν στο γήπεδο ήταν και ο κόσμος του ΠΑΟΚ.

ΕΡ.: Στόχος ή σωτηρία;

ΑΠ.: Πάντα βάζω υψηλότερους στόχους από τις δυνάμεις της ομάδας μου.

ΕΡ.: Στην Ευρώπη;

ΑΠ.: Θέλουμε να περάσουμε πρώτοι στον όμιλο.

ΕΡ.: Χωράνε δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη;

ΑΠ.: Είναι βαρύ το φορτίο.

ΕΡ.: Ο «Τίγρης» δαγκώνει;

ΑΠ.: Δαγκώνει και είναι και το χαρακτηριστικό του…

ΕΡ.: Η ομάδα της ζωής σου;

ΑΠ.: Ο Άρης του 1978-79.

ΕΡ.: Ως προπονητής;

ΑΠ.: Το Μαρούσι, αφού διαλέγω πάντα την ομάδα στην οποία είμαι.

ΕΡ.: Έχεις σκεφτεί ποτέ το μεγάλο βήμα;

ΑΠ.: Αυτός είναι ο απώτερος στόχος μου.

ΕΡ.: Η θητεία στην περιφέρεια τι σου πρόσφερε;

ΑΠ.: Η μεγαλύτερη προίκα, ακόμα και από τις επιτυχίες, ήταν οι καλοί
φιλοί και η αγάπη του κόσμου.

ΕΡ.: Έλληνες προπονητές.

ΑΠ.: Ικανότατοι.

ΕΡ.: Αδικημένοι στη χώρα τους;

ΑΠ.: Δυστυχώς. Πληρώνουν τον εργασιακό τους βίο ως παίκτες.

ΕΡ.: Δίνετε απάντηση στο γήπεδο;

ΑΠ.: Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους.

ΕΡ.: Γιατί οι ομάδες διαλέγουν ξένους;

ΑΠ.: Είναι η ψυχοσύνθεση του Έλληνα να θεωρεί ότι το ξένο είναι πιο
καλό.

ΕΡ.: Γιάννης Ιωαννίδης.

ΑΠ.: Φίλος, συγγενής και ο πιο επιτυχημένος Έλληνας προπονητής.

ΕΡ.: Όνειρό σου;

ΑΠ.: Ένας τίτλος και ως προπονητής.

ΕΡ.: Το ελληνικό μπάσκετ;

ΑΠ.: Βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

ΕΡ.: Τι του λείπει;

ΑΠ.: Η αγάπη για το άθλημα.

ΕΡ.: Πόσο μακριά είναι η ανάκαμψη;

ΑΠ.: Θα γίνει και αυτό.

ΕΡ.: Παίκτης ή προπονητής;

ΑΠ.: Παίκτης.

ΕΡ.: Οι ευθύνες που βαραίνουν περισσότερο;

ΑΠ.: Στον προπονητή που έχει να κουμαντάρει όλους τους παίκτες, τη
διοίκηση και τους φιλάθλους.

ΕΡ.: Νοσταλγείς άλλες εποχές;

ΑΠ.: Η αρχή μου είναι να μην κοιτώ ποτέ πίσω.

ΕΡ.: Ντούσαν ‘Ιβκοβιτς;

ΑΠ.: Ο καλύτερος ξένος που δούλεψε ποτέ στην Ελλάδα και πρόσφερε στο
ελληνικό μπάσκετ.

ΕΡ.: Αξέχαστη στιγμή;

ΑΠ.: Πολλές ξεχωριστές, χαράς και λύπης. Οι πρώτες ξεχνιούνται πιο
εύκολα.

ΕΡ.: Μετά το μπάσκετ τι;

ΑΠ.: Η οικογένειά μου και οι φίλοι.

ΕΡ.: Διαιτησία;

ΑΠ.: Τελευταία έχει κάνει άλματα. Άρχισε να τους βλέπει όλους με το
ίδιο μάτι.