ΔΡΟΜΟΙ

Με τον ερχομό…

… του φθινοπώρου, το Βισύ βιάζεται να «κουκουλωθεί». Τα φώτα και ο θόρυβος
σβήνουν στα κτίριά του. Με ένα θερμός στο χέρι, οι τελευταίοι γέροι σέρνουν
στους δρόμους τα αρθριτικά τους και στέκονται στην ουρά για λίγο «θαυματουργό
νερό». Η Εταιρεία των Φίλων του Ναπολέοντα Γ’ αναγγέλλει την τελευταία της
συνεδρία. Η δημοτική βιβλιοθήκη αναγγέλλει μια έκθεση για τους λυκανθρώπους.
Μολονότι έχουν περάσει πενήντα χρόνια, το Βισύ δεν έχει καταφέρει να αποδιώξει
το «κτήνος» που σέρνεται ακόμη στην πόλη, κυριεύει τις ψυχές και ­ κυρίως ­ τα
πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ο δήμαρχος της πόλης στη «Φιγκαρώ»: «Φτάνει πια με
το Βισύ. Τι θέλετε να κάνουμε; Δεν είμαστε όλοι κληρονόμοι του Πετέν!». Το
Βισύ δεν θέλει πια τον συνταυτισμό με το καθεστώς του στρατάρχη. Προτιμάει να
μιλάει ο κόσμος μόνο για τις πηγές του.

«Κατόπιν αιτήματος…

… του Προέδρου της Δημοκρατίας, αναλαμβάνω σήμερα τον έλεγχο της Γαλλικής
Κυβέρνησης. Βέβαιος για τη συμπάθεια του αξιοθαύμαστου στρατού μας, που
πολέμησε ηρωικά για να διατηρήσει τη μακρά στρατιωτική μας παράδοση εναντίον
αριθμητικά και τεχνικά υπέρτερου στρατού, τηρώντας έτσι με την υπέροχη
αντίστασή του τις δεσμεύσεις μας προς τους συμμάχους μας. Βέβαιος ότι έχω την
έγκριση των βετεράνων που είχα την τιμή να διοικώ. Βέβαιος ότι έχω την απόλυτη
εμπιστοσύνη του λαού, αφιερώνω τον εαυτό μου στη Γαλλία για να απαλύνω τον
πόνο της. Έτσι, με βαριά καρδιά σας διατάσσω να παύσετε πυρ από σήμερα. Απόψε
ρώτησα τον εχθρό αν είναι έτοιμος να διαπραγματευτεί με στρατιώτες που
πολέμησαν έντιμα για τους όρους της ανακωχής. Είθε όλοι οι Γάλλοι να
συσπειρωθούν γύρω από την κυβέρνηση της οποίας ηγούμαι σε αυτούς τους
δύσκολους καιρούς και να συγκρατήσουν την οδύνη τους ακουλουθώντας μόνο την
καρδιά τους στο πεπρωμένο του έθνους τους! Φιλίπ Πετέν (φωτό), 16 Ιουνίου 1940»..1

Η κατάρα…

… του στρατάρχη κυνηγάει ακόμη την πόλη της Ωβέρνης. Δεν καταλαβαίνει κανείς
γιατί ο άνθρωπος που συνεργάστηκε με τους ναζί επέλεξε ένα μέρος τόσο
κοσμοπολίτικο για να στήσει το καθεστώς του. Όμως το επέλεξε. Και έτσι,
σήμερα, κανείς στο Βισύ δεν μπορεί να κοιτάξει την Ιστορία καταπρόσωπο. Όταν
οι σελίδες της είναι χρυσές, είναι εύκολο να τις γιορτάζεις. Μα όταν είναι
μαύρες, δεν υπάρχει παρά μόνο η σιωπή. Στο Βισύ δεν υπάρχει ένα μουσείο που να
δείχνει και τις δύο ιστορικές όψεις της πόλης, όπως, ας πούμε, το μουσείο της
Ατλάντα, που υπήρξε το επίκεντρο του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου.

Ο δήμαρχος…

… δεν θα τολμούσε να διακινδυνεύσει κάτι που θα μπορούσε να ξυπνήσει τους
νοσταλγούς, να θεωρηθεί «συγχωροχάρτι», προσπάθεια αποκατάστασης. «Η πόλη
παρουσιάζει υστέρηση μνήμης», λέει στην εφημερίδα «Λε Μοντ» ο ιστορικός Πασκάλ
Φρανετί. «Υπάρχει μια αποκόλληση από την εθνική μνήμη. Ήταν μια περίοδος που
όλοι θέλουν να ξεχάσουν. Άλλωστε, το 1940, ο Πετέν ήταν δημοφιλής στο Βισύ…»
Τη λήθη επιδιώκει και η πρόταση που κατέθεσε ο τοπικός βουλευτής Ζεράρ Σαράς
στη Βουλή να αποδεσμευτεί η πόλη από το κακό παρελθόν της: να πάψουν πια οι
Γάλλοι να μιλούν για «καθεστώς του Βισύ», όταν αναφέρονται στην εποχή του Πετέν.