ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα!

Και… η σεζόν αρχίζει. Με τη γιορτή των Δημήτρηδων, η αυλαία των
χειμωνιάτικων γιορτών ανοίγει. Λατρεύω αυτή την εποχή. Με το σκοτάδι να
καλύπτει ενωρίς την ημέρα ηρεμώντας τα πάθη του καλοκαιριού, με τη βροχούλα να
καταλαγιάζει τη σκόνη στα πεζοδρόμια και στις ψυχές μας.

Να τρέχουμε ­ με τα γλυκά στο χέρι ­ να μπούμε στο αυτοκίνητο, για να
γλιτώσουμε από το ξαφνικό πρωτοβρόχι. Να βγάζουμε από τις νάιλον σακούλες τα
καμηλό παλτά και να εξετάζουμε με κριτικό μάτι τα βραδινά φορέματα. Με τα
τηλέφωνα να βουίζουν επί ώρες στις επίμαχες ημερομηνίες, τα λουλουδάδικα να
διανυκτερεύουν, τα πάρτι να διεκδικούν μια στριμωγμένη θέση ανάμεσα στα Σαββατόβραδα.

Θυμάμαι νοσταλγικά άλλες εποχές, που τέτοιες ημέρες γιορτής τα ασημικά, τα
κρύσταλλα και τα σκαλιστά έπιπλα καθαρίζονταν με σχολαστικότητα, τα καλύμματα
έβγαιναν από τις βελούδινες πολυθρόνες και το σπίτι άνοιγε πανηγυρικά από το
πρωί. Το κουδούνι της πόρτας χτυπούσε ασταμάτητα από καλόδεχτους επισκέπτες
χωρίς προηγούμενη πρόσκληση, οι δίσκοι με τα σοκολατάκια, τα λικέρ και τα
«φοντάν» πήγαιναν κι έρχονταν, τα ταψιά μπαινόβγαιναν στον φούρνο. «Χρόνια
πολλά διά την ονομαστικήν σας εορτήν…», «να χαίρεσθε την οικογένειαν…»…

Η γλυκιά αυτή συνήθεια χάθηκε ­ μαζί με τις παλιές ελληνικές ταινίες και τις
πολιτικές πορείες. Ο απόηχος, όμως, αυτής της εορταστικής εποχής ­ ευτυχώς ­
παραμένει, σπάζοντας τη φθινοπωρινή μελαγχολία και προετοιμάζοντάς μας για το
χριστουγεννιάτικο θαύμα.

Χρόνια πολλά Νίκο, Κατερίνα, Στέλιο, Βάσω. Ό, τι επιθυμείς Σπύρο, Χριστίνα,
Ανδρέα, Γιάννη… Και του χρόνου…