[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πενία πολιτικών θέσεων και έλλειψη προτάσεων για τα (υπαρκτά) προβλήματα της
χώρας και των πολιτών της αναδεικνύεται από τη σπουδή της αξιωματικής
αντιπολίτευσης να εντρυφήσει με μονομανία στην αναζήτηση σκιών ­ ή ακόμα και
ανομιών ­ στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος από την κυβέρνηση.

Βέβαια, η ουσιαστική ανυπαρξία προγραμματικών διαφορών για τους τρόπους
άσκησης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας υποχρεώνει από τα πράγματα την
αξιωματική αντιπολίτευση στην αναζήτηση άλλων πεδίων για να πείσει το εκλογικό
σώμα ότι ευαγγελίζεται κάτι το διαφορετικό. Έτσι, η Ν.Δ. εκτός από την
επισήμανση διαδικαστικών και διαχειριστικών διαφορών σε σχέση με την κυβέρνηση
στερείται στην καθημερινή πρακτική εναλλακτικών προτάσεων και θέσεων. Με
συνέπεια να αναζητεί το διαφορετικό στην αναπαλαίωση μεθόδων και πρακτικών της
προηγούμενης δεκαετίας, όπως είναι η επίκληση σκανδάλων ή «σκανδάλων».

Ανεξάρτητα από τη βασιμότητα ή όχι των αιτιάσεών της, η αντικατάσταση των
πολιτικών θέσεων και προτάσεων από εισαγγελικού τύπου καταγγελίες ή
αποκαλύψεις μετατρέπει την πολιτική σε πεδίο δυσώδους αντιπαράθεσης. Ιδιαίτερα
μάλιστα όταν ανταλλάσσονται με την κυβέρνηση υπαινιγμοί και αιχμές για
εξαρτήσεις και συναλλαγές που δηλητηριάζουν τον δημόσιο βίο και προκαλούν στην
κοινή γνώμη απαρέσκεια για τους θεράποντες της πολιτικής.

Και αυτός είναι ο κίνδυνος όταν η πολιτική υποκαθίσταται από αστυνομικού ή
εισαγγελικού τύπου δραστηριότητες που αφήνουν πολλά περιθώρια για παρεξηγήσεις
και παραχαράξεις.

Άλλωστε, για ένα κόμμα που ορέγεται την εξουσία δεν αρκεί μόνο ο καταγγελτικός
λόγος για να πείσει, αλλά απαιτείται και η προβολή συγκεκριμένων θέσεων και
προγραμμάτων. Στην περίπτωση όμως της Ν.Δ. φαίνεται ότι επικρατεί το πρώτο εις
βάρος του δεύτερου.

Το γενικότερο όμως πολιτικό κλίμα διαστρεβλώνεται, όταν ο κυβερνητικός
αντίλογος στις καταγγελίες της Ν.Δ. περί διαπλοκών, εξυπηρετήσεων κ.τ.λ.
περιορίζεται ουσιαστικά στην επιστροφή αυτών των καταγγελιών με αναφορές ή
υπαινιγμούς για εξαρτήσεις της Ν.Δ. από τα ίδια ­ ή άλλα ­ (επιχειρηματικά
κ.τ.λ.) συμφέροντα. Όμως, η τακτική αυτή σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να
αποτελέσει επιχείρημα για τη διαφάνεια και την αντικειμενικότητα των
κυβερνητικών χειρισμών ούτε εξαφανίζει το πρόβλημα εφόσον βέβαια αυτό υπάρχει.