ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η τροφή και ο χρόνος

Πληθαίνουν οι ενδείξεις πως στον τομέα της διατροφής η Φύση ανακτά ένα
μέρος από το έδαφος που της αφαιρέθηκε. Στις αγορές των δυτικών χωρών, αλλά
και στη χώρα μας, τα λεγόμενα βιολογικά προϊόντα έχουν πάψει να εμφανίζονται
σαν πειραματικά είδη και προσφέρονται στους καταναλωτές με όλη τη λάμψη που
τους δίνει η προέλευσή τους.

Από κάποιο πυρήνα γήινης, ανόθευτης δύναμης φαίνεται πως κατάγονται, κι αυτό
αρκεί για να διεγείρει στον αγοραστή τους την προσδοκία πως, δοκιμάζοντάς τα,
από τον ουρανίσκο του κάτι ακατάλυτο θα περάσει, μυστικά και απαλά.
Εξασθενημένη ­ πιο πολύ από τις φοβίες παρά από τις αρρώστιες της ­ η σύγχρονη
κοινωνία ανοίγει το στόμα της για λίγο χυμό ανανέωσης.

Είναι άραγε κι αυτό μια ακόμη μόδα; Το βέβαιο είναι ότι οι κυρίαρχες
προτιμήσεις και συνήθειες έχουν ρίζες ατσάλινες. Ρουσσωικού επομένως τύπου
επιστροφή στη φυσική ζωή ή μια εξέγερση στο όνομα της απλότητας και της
ολιγάρκειας, όπως τη φανταζόταν από το καλύβι του ο Θόροου, δεν νοείται.

Τουλάχιστον όμως έχει δημιουργηθεί τελευταία ένα αντίβαρο στη χημειοκρατούμενη
δίαιτα. Ένα τμήμα του πληθυσμού επιμένει να διαλέγει τρόφιμα με κριτήριο την
αγνότητα, κι αυτό το τμήμα μεγαλώνοντας θα μετακινείται από την κατηγορία των
λίγων εκκεντρικών, ασκητικών ή ιδιότροπων σ’ εκείνη μιας ισχυρής και σεβαστής
μειονότητας.

Το ερώτημα είναι αν, μαζί με τις αλλαγές στη διατροφή, αλλάξει και η σχέση μας
με το ρολόι. Γιατί δεν γίνεται να είναι κανείς οικολόγος στο φαγητό και
κουρδισμένη μηχανή στα υπόλοιπα.

Διαβάζουμε στον ξένο Τύπο πως το στοίχημα για μερικούς καταναλωτές είναι πώς
να κάνουν αποτοξίνωση στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Σε πέντε-έξι μέρες
πασχίζουν να γίνουν ελαφρείς και καθαροί κατακόρυφα, από το έντερο στο μυαλό
και αντίστροφα. Ρεκόρ ταχύτητας λοιπόν και εδώ. Υγιεινή πρώτα, κατόπιν αγώνας
δρόμου, τέλος ξανά προσπάθεια για υγιεινή.

Από τέτοιες αντιφάσεις, βέβαια, άλλο τίποτα στον σύγχρονο τρόπο ζωής, τον
τρόπο δηλαδή με τον οποίο όλοι τα θέλουν όλα. Να είναι, με άλλα λόγια, στο
πόδι νυχθημερόν, αλλά και να θέλουν την ηρεμία να τους σερβίρεται την ώρα που
θέλουν, αμέσως, και να την καταπίνουν βιαστικά αντί να τη μασάνε. Πρέπει να
ξέρει όμως κανείς να διαλέγει όχι μόνο τι τρώει, αλλά και πώς το τρώει.

Χρειάζεται να ειπωθεί τι ταιριάζει στην ήπια διατροφή; Φυσικό είναι να
αντιστοιχεί σ’ αυτήν ένας χρόνος αργός, όπου το κάθε συστατικό στο έδεσμα
αναγνωρίζεται και ανακαλείται στη (μέσω της γεύσης) μνήμη.

Το ίδιο φυσικό θεωρούσαν και οι αρχαίοι Κινέζοι να μη χρησιμοποιείται κατά την
ειρηνική ώρα της συνεστίασης το μαχαίρι, αφού αναπόφευκτα θα ξυπνούσε γύρω στο
τραπέζι την ανάμνηση διαμελισμών και φόνων.

Κάπου απόμερα, έλεγαν, πρέπει να τεμαχίζεται το κρέας, και είναι απολίτιστοι
οι Ευρωπαίοι που τρώνε «με ξίφη». Επίκαιρος και ευπρόσδεκτος ο σαρκασμός
εκείνος.

Ας γίνει υπόδειξη γενικότερη. Να μπαίνουν στις θήκες τους οι αιχμές της
έγνοιας και της έξαψης όταν το γεύμα ετοιμάζεται. Πάρτε βαθιά ανάσα, καθήστε.
Καλό είναι, καθώς το φαγητό σιγοψήνεται, ο εγκέφαλος να εξατμίζεται.

Ο Βασίλης Καραποστόλης είναι καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών.