Ρεάλ πολιτίκ

*Η ιστορία τού πώς έφθασε ο φετινός Ολυμπιακός να πρέπει να νικήσει τη
Ρεάλ στη Μαδρίτη για να συνεχίσει στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι άκρως διδακτική. Θα
μπορούσε να τη δει κανείς σαν μια παραβολή για τη διεθνή προσπάθεια του
ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά και, γενικότερα, για τα πιο πρόσφορα για την
επιτυχία μέσα στον αθλητισμό.

*Το μόνο για το οποίο δεν μπορούσε να κατηγορήσει κανείς την ομάδα του
Μπάγιεβιτς στην έναρξη της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου ήταν για έλλειψη
φιλοδοξίας. Σταθεροποιημένος στην κορυφή της Ελλάδας, ενθαρρυμένος από την
περσινή κατά βάση απρόσμενη (και γι’ αυτό, φοβούμαι, ανεπανάληπτη, τουλάχιστον
σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) ευρωπαϊκή πορεία και ενισχυμένος με δύο
παίκτες που θα επιθυμούσαν οι μισές ευρωπαϊκές ομάδες, ο Ολυμπιακός δικαίως
έκανε όνειρα. Η ύβρις του ήταν που ξέχασε πως αν όλα τα όνειρα
πραγματοποιούνταν θα παύαμε να ονειρευόμαστε.

*Η θέση ενός πολύ υψηλού στόχου πριν από τη βελτίωση των λεπτομερειών
που θα μπορούσαν να τον καταστήσουν εφικτό συνιστά έλλειψη ρεαλισμού και
ταπεινοφροσύνης, που πληρώνεται τόσο στην κοινωνική όσο και στην αθλητική ζωή.
Βέβαιοι ότι η ομάδα τους ήταν ήδη καλή, οι υπεύθυνοι του Ολυμπιακού ξέχασαν
μια καθοριστική λεπτομέρεια, που, λίγο καθυστερημένα, τους αποκάλυψε ο
Εγκέλαδος: μικρές αλλαγές, θεωρητικά προς το καλύτερο, σε ένα οικοδόμημα
μπορούν να προκαλέσουν απώλεια της ισορροπίας του.

*Αυτό ακριβώς δείχνει να έπαθε ο πρωταθλητής Ελλάδας και μόνο μια
μυθική (αν επιτευχθεί θα γίνει μύθος, τώρα όμως ακούγεται σαν παραμύθι) νίκη
μέσα στο Μπερναμπέου μπορεί, προσωρινά, να συγκαλύψει. Πέρα από τις
αγωνιστικές αδυναμίες, που όλοι εύκολα διαπιστώνουμε κατόπιν εορτής, οι
πραγματικοί φίλαθλοι θλίβονται με τη μείωση εκείνου του στοιχείου που σφράγισε
την περσινή πορεία: τη χαρά των παικτών να παίζουν μαζί.

*Από αυτή την άποψη, όσο κι αν ακούγεται βλάσφημο, ο Γκόγκιτς ταίριαζε
στη χημεία της ομάδας περισσότερο από τον Τζιοβάνι. Όχι ότι οι μεγάλοι παίκτες
καταλύουν αναγκαστικά τις συλλογικές ισορροπίες. Αλλά οι μεγάλοι παίκτες από
τους οποίους τα περιμένουμε όλα φυσικό είναι κάποια στιγμή να σπάσουν ­ και
τότε η ομάδα δείχνει τη γύμνια της. Το μυστικό είναι το αγωνιστικό καθήκον να
προκαλεί χαρά, όχι βάρος. Μυστικό που φαίνεται να κατέχει ο φετινός
Παναθηναϊκός στο μπάσκετ.

*Η πρόσφατη νίκη του επί μιας άλλης Ρεάλ είναι από πολλές απόψεις
παραδειγματική. Επιτεύχθηκε μέσα από το αβίαστο ξεδίπλωμα ικανοτήτων που ο
προπονητής άφησε να εκφρασθούν. Γέμισε ευφορία παίκτες και θεατές. Τίμησε με
τον καλύτερο τρόπο την παράδοση του Γκάλη και του Γιαννάκη. Και θύμισε στους
ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού ότι στον αθλητισμό δεν υπάρχουν θαύματα ­ όταν
βέβαια έχεις δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να τα αποφεύγεις.