ΤΖΟΝΙ ΡΟΤΖΕΡΣ Δεν είχα χρήματα ούτε για βενζίνη

Η ΜΗΤΕΡΑ του, επαγγελματίας δασκάλα του τένις, ήθελε να τον δει να ασχολείται
με αυτό το ευγενές σπορ. Ο πατέρας του, λάτρης του μπέιζμπολ, του είχε δείξει
το δρόμο για το ποιο άθλημα να ακολουθήσει. Όμως το πιο εύκολο για να παίξει ο
5χρόνος Ρότζερς στην αυλή του σπιτιού του, στο Φούλερτον της Καλιφόρνια, ήταν
το μπάσκετ και ο πατέρας του του έκανε δώρο μία μπασκέτα.

«Αρχίζοντας τα σουτ από τα πέντε μου ήταν λογικό να αγαπήσω το μπάσκετ. Λίγο
αργότερα το μπέιζμπολ δεν άντεχα να το βλέπω ούτε στην τηλεόραση και είχα ήδη
αποφασίσει πως το μπάσκετ θα είναι το μέλλον μου».

Όταν έπαιξε για πρώτη φορά με τους φίλους του στο δρόμο (το «Streetball» είναι
πολύ διαδεδομένο στην Αμερική) βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αφού οι λευκοί δεν
έχουν τη φήμη των μαύρων στο μπάσκετ.

«Αν φοβηθείς, τότε δεν έχεις τύχη. Εγώ μπήκα από την αρχή δυνατά και έτσι με
δέχτηκαν. Σίγουρα με κοιτούσαν περίεργα, αλλά οι καλύτεροί μου φίλοι ήταν
μαύροι. Αυτό που δεν άντεχα ήταν όταν έχανα το νικητήριο σουτ. Τότε όποιος το
έχανε, είχε την γκρίνια των φίλων του όλη τη μέρα και αυτό ήταν αφόρητο (γέλια)».

Πολλές φορές στο γήπεδο ο Ρότζερς «μιλάει» στη μπάλλα. Αυτό τον κάνει υπερπολύτιμο για την ομάδα του. Πάνω απ’ όλα είναι ένας παίκτης που αγωνίζεται για το σύνολο

Ο Ρότζερς έχει δει την ταινία «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν» και του
θυμίζει πολύ τα παιδικά του χρόνια στα ανοιχτά γήπεδα της Αμερικής. «Απλά τότε
δεν παίζαμε με στοιχήματα, τουλάχιστον εγώ, αφού δεν είχα μία στην τσέπη.
Άλλωστε δεν μπορούσα ούτε το αμάξι να πάρω από το σπίτι, αφού δεν είχα χρήματα
για βενζίνη».

Στο κολέγιο

Μετά ακολούθησαν τα κολεγιακά χρόνια σε Στάνφορντ και Καλιφόρνια Ιρβάιν («τότε
μας προκαλούσαν στα διαλείμματα 35χρόνοι, αλλά τους κερδίζαμε εύκολα λόγω
καλύτερης φυσικής κατάστασης»), μέχρι που ήρθε η στιγμή των ντραφτ.«Θυμάμαι
πως τη μέρα που θα ανακοινώνονταν τα ντραφτ είχα πάει στο κτήμα της γιαγιάς
μου γιατί ήθελα να μείνω μόνος μου και να ακούσω από το ραδιόφωνο τα
αποτελέσματα. Όταν άκουσα πως είχα γίνει ντραφτ στους Σακραμέντο, τρελάθηκα.
Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ». Στο ΝΒΑ δεν έπαιξε πολύ (τόσο στο
Σακραμέντο όσο και στο Κλίβελαντ) και όταν ήρθαν οι άνθρωποι της Ρεάλ από τη
Μαδρίτη και του είπαν να δοκιμάσει για λίγο την Ευρώπη δεν αρνήθηκε.

«Ήθελα να παίξω»

«Με ενδιέφερε πάνω από όλα να παίξω και γι’ αυτό είπα το “ναι”. Την Ευρώπη την
ήξερα μόνο από τον χάρτη, ενώ αγνοούσα την ιστορία της Ρεάλ. Όταν με πήγαν
στην αίθουσα τροπαίων, κατάλαβα…», λέει ο Τζόνι Ρότζερς που δεν
εντυπωσιάστηκε από τα τρόπαια, αλλά από έναν συμπαίκτη του, τον Ντράζεν Πέτροβιτς.

«Ήταν εκπληκτικός παίκτης. Δεν είχε μόνο ταλέντο, αλλά δούλευε και πολύ
σκληρά. Ήταν παίκτης-πρότυπο για όλους και δίπλα του έμαθα πολλά». Στην Ευρώπη
και κυρίως στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έμαθε και την… πίεση που δεν
υπήρχε στο ΝΒΑ. «Μου αρέσει ειλικρινά, αφού σου δίνει τη δυνατότητα να νιώσεις
πιο έντονα το παιχνίδι. Βέβαια, όταν πέφτουν και αντικείμενα, όπως γίνεται σε
κάποια γήπεδα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, τότε είναι δύσκολα τα πράγματα».

Τίτλος στον Πειραιά

Τόσα χρόνια στην καριέρα του, έχει κατακτήσει μόλις δύο κύπελλα και μάλιστα το
πρώτο του ήταν στον Πειραιά με τη Ρεάλ Μαδρίτης (στον αξέχαστο τελικό του
Κυπελλούχων το 1989 στο ΣΕΦ, όταν νίκησαν 117-113 την Καζέρτα). Την ίδια
χρονιά πήρε και το Κύπελλο Ισπανίας αλλά έχασε λόγω τραυματισμών, μεταξύ των
οποίων και ο δικός του, το πρωτάθλημα από την Μπαρτσελόνα.

«Δεν αισθάνομαι άτυχος επειδή δεν έχω πάρει Πρωταθλητριών ή πρωτάθλημα σε
κάποια από τις χώρες που έπαιξα.

Στον Παναθηναϊκό νιώθω πως θα το πετύχω, ίσως να πάρω μαζεμένους τους
τίτλους. Ελπίζω να δανειστώ λίγο από την ικανότητα του κόουτς Ομπράντοβιτς στο
να κατακτά τρόπαια (γέλια)». Τον ελεύθερο χρόνο του τον αφιερώνει στην
οικογένειά του, αλλά θα έχει περισσότερο καιρό για χαλάρωμα όταν τελειώσει την
καριέρα του. Αν και ακόμα δεν έχει αποφασίσει πότε θα το κάνει.

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Δεν με ήθελαν στην ομάδα

Πολλές φορές μετά από κάποιο δύσκολο παιχνίδι ο Τζόνι Ρότζερς ηρεμεί με τη μουσική. Αριστερά εικονίζεται με τον Ντράζεν Πέτροβιτς στον αξέχαστο τεικό του κυπελλούχων το 1989 στην Αθήνα. Δίπλα του έμαθε πολλά, και κατέκτησε και τους μοναδικούς τίτλους του ως τώρα.

«ΟΧΙ, ποτέ δεν είχα καμία πρόταση από τον Ολυμπιακό. Λυπάμαι, γιατί πέρασα
εκεί δύο χρόνια πολύ καλά, άσχετα εάν δεν συνδυάσθηκαν και με κάποια
επιτυχία». Όταν μιλάει για τον Ολυμπιακό ο Τζόνι Ρότζερς μένει στις καλές
αναμνήσεις με τους συμπαίκτες του και με τον κόουτς Ίβκοβιτς, όπως λέει. Όμως,
ίσως περίμενε κάποια πρόταση από τους «ερυθρολεύκους». «Ποτέ δεν απαίτησα
διετές συμβόλαιο. Απλώς δεν είχα καν πρόταση και δέχτηκα με ικανοποίηση αυτήν
του Παναθηναϊκού. Όμως είχα δώσει τον πρώτο λόγο στην πρώην ομάδα μου και
περίμενα στη Βαλένθια τηλεφώνημα. Το μοναδικό που δέχτηκα ήταν για να τους
βοηθήσω να βρουν τον Ομπέρτο, που είχε μείνει στην Ισπανία! Στον Ολυμπιακό δύο
χρόνια, πιστεύω ότι αξίζαμε τουλάχιστον έναν τίτλο, ιδιαίτερα την περασμένη
χρονιά, όταν φθάσαμε τόσο στο φάιναλ φορ όσο και στον τελικό του πρωταθλήματος
έχοντας μάλιστα πλεονέκτημα έδρας. Δυστυχώς, στο φάιναλ φορ παίξαμε με την πιο
απρόβλεπτη ομάδα, τη Ζαλγκίρις, και χάσαμε. Θεωρώ πως τόσο την Κίντερ όσο και
την Τίμσυστεμ Μπολόνια θα την είχαμε κερδίσει, κάτι που κάναμε άλλωστε στους
αγώνες των ομίλων. Προσωπικά είχα την ίδια άσχημη εμπειρία στο φάιναλ φορ της
Κωνσταντινούπολης το 1991, όταν με τη Φίλιπς Μιλάνο είχαμε παίξει στον
ημιτελικό με την άγνωστη για μας Παρτιζάν, ενώ στον άλλο ημιτελικό έπαιζαν οι
δύο ισπανικές που τις ξέραμε σαφώς καλύτερα».

Στο Μόναχο με τον Ολυμπιακό, ο Τζόνι ένιωθε στη διάρκεια του αγώνα με τη
Ζαλγκίρις πως η ομάδα του δεν μπορούσε να «γυρίσει» το ματς. «Κάναμε ό,τι
περνούσε από το χέρι μας, αλλά δεν ήταν δυνατόν να ανατρέψουμε το εις βάρος
μας σκορ. Επιμένω, πάντως, πως πέρυσι παίξαμε καλό μπάσκετ και αξίζαμε έναν
τίτλο», λέει ο Τζόνι.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ

Το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου

Μετά το γήπεδο ο Τζόνι Ρότζερς παίζει με τους Τζόσουα και Τζόρνταν. Το πιο γλυκό παιχνίδι

ΜΙΑ ΖΩΗ μέσα σε ένα αεροπλάνο, ο Τζόνι Ρότζερς όχι μόνο δεν βαρέθηκε τα
ταξίδια, αλλά περιμένει με αγωνία στο τέλος της καριέρας του να συνεχίσει να
ταξιδεύει για δύο χρόνια ακόμα!.

«Άλλο να ταξιδεύεις με την ομάδα και να πηγαίνεις κατευθείαν στο ξενοδοχείο
και από εκεί στο γήπεδο και πάλι πίσω. Εγώ θέλω να γυρίσω τον κόσμο με τη
γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Να δω κάποια πράγματα που δεν είχα την ευκαιρία
να δω ως παίκτης, αλλά και να χαρώ το ταξίδι ως τουρίστας, ανέμελος και
ήρεμος. Θα επιλέξω την Ευρώπη που τη γνώριζα παλιά μόνο από τον… χάρτη, αλλά
τώρα την έχω λατρέψει», λέει ο Τζόνι που σίγουρα ένας από τους σταθμούς του θα
είναι η Ντίσνεϊλαντ, αφού λατρεύει τους δύο γιους του, τον Τζόσουα και τον Τζόρνταν.

«Είναι δύο υπέροχα παιδιά που μαζί με τη γυναίκα μου Πιούρι αποτελούν το πιο
σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Με στηρίζουν σε ό,τι κάνω και είναι πάντα
κοντά μου. Η σύζυγός μου με έχει μάθει και όταν πάω σπίτι ύστερα από ήττα με
παρηγορεί, ενώ πριν από τα μεγάλα παιχνίδια δεν με πιέζει και με αφήνει να
αυτοσυγκεντρώνομαι. Δεν συμβαίνει βέβαια το ίδιο με τα παιδιά», λέει γελώντας
ο Ρότζερς που επηρεάστηκε από τον Μάικλ Τζόρνταν στο όνομα του μεγάλου του γιου.

«Μου άρεσε πάντα ο Τζόρνταν, αλλά το θεωρούσα και ωραίο όνομα. Οι γιοι μου
είναι απίθανοι, αλλά δεν είναι σε θέση ακόμα να καταλαβαίνουν τα συναισθήματά
μου, ύστερα από μία ήττα. Έτσι όταν πάω πεσμένος στο σπίτι, αυτοί θέλουν όπως
πάντα να παίξουμε και δεν καταλαβαίνουν τίποτε».

Τη γυναίκα του ο Ρότζερς τη γνώρισε στην Ισπανία και μάλιστα στην αγαπημένη
του πόλη, τη Βαλένθια, όπου και παντρεύτηκαν.

Πάντως μετά το τέλος της καριέρας του και αφού περάσει τα δύο χρόνια
ταξιδεύοντας, δεν θέλει να φύγει μακριά από το μπάσκετ. «Ίσως ασχοληθώ με την
προπονητική. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ να δουλέψω κυρίως με νέα παιδιά και έτσι
να μη χάνω και την επαφή με το μπάσκετ, που είναι για μένα ένα πολύ σημαντικό
κομμάτι της ζωής μου», λέει ο Αμερικανός που ακόμα δεν έχει πάντως αποφασίσει
το πότε θα σταματήσει.