Διακόσιοι άνδρες στις… διαταγές της κυρίας λοχαγού
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
7 λεπτά  |
|
Καμιά διαφορά στο να διοικεί άνδρες ή γυναίκες δεν βρίσκει η Υπολοχαγός |
Υπάρχουν δυο-τρία πράγματα που δεν «επιτρέπεται» να κάνουν οι γυναίκες στον
Στρατό: να πιλοτάρουν αεροπλάνο, να υπηρετήσουν σε υποβρύχιο ή να οδηγήσουν
τανκ. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις όμως, η κατάκτηση και των τελευταίων
«ανδρικών» οχυρών στον Στρατό και γενικότερα στα Σώματα Ασφαλείας είναι απλώς
θέμα… χρόνου. Ήδη υπηρετούν σε πλοία, επιδιορθώνουν αεροσκάφη και διοικούν λόχο.
Περισσότερες από 6.000 γυναίκες υπηρετούν σήμερα στον Στρατό Ξηράς, στην
Αεροπορία και το Ναυτικό, ενώ αξιοσημείωτη είναι η παρουσία τους και στην
Ελληνική Αστυνομία.
«Τι δεν μπορούν να κάνουν οι γυναίκες; Μα, ναι βέβαια, θα σας πω αμέσως», λέει
αυθόρμητα ο υψηλόβαθμος ανωνύμως βέβαια αξιωματικός του Ναυτικού για να
ανακαλέσει δευτερόλεπτα μετά: «Τώρα που το θέσατε το ζήτημα και το σκέπτομαι,
πρέπει να παραδεχθώ πως δεν… υπάρχει! Ίσως μόνο να χρειάζεται βοήθεια λόγω
σωματικής διάπλασης, για παράδειγμα στο λύσιμο-δέσιμο πλοίου ή στην
άρμοση-λύση μηχανών. Η επιστήμη και τα πειράματα, πάντως, έχουν δείξει ότι οι
γυναίκες αντέχουν γενικά περισσότερο από τους άνδρες, αν για παράδειγμα ο
άνδρας έχανε το αίμα που χάνει κάθε μήνα η γυναίκα με την έμμηνο ρύση θα ήταν
σίγουρα στο… κρεβάτι».
Το τελευταίο «προπύργιο» που κατέρριψαν οι γυναίκες, τουλάχιστον στο Ναυτικό,
είναι το δικαίωμα να υπηρετούν σε πλοία. Στη φρεγάτα «Αδρίας» η ύπαρξή τους
είναι αισθητή και η συνύπαρξη αρμονική, αν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται
τουλάχιστον. Άλλωστε, στον ιδιαίτερων απαιτήσεων χώρο του πλοίου δοκιμάζεται
με τον πλέον σκληρό τρόπο η συνύπαρξη ανδρών-γυναικών: «Κάνουν τις ίδιες
βάρδιες και σε ασκήσεις τα καταφέρνουν μια χαρά με τις 40ωρες υπηρεσίες χωρίς
κανένα απολύτως πρόβλημα. Και μιλάμε για περιπτώσεις όπου έχουμε έξι γυναίκες
και 177 άνδρες, χρειάζεται να συνεργάζονται άψογα, γιατί το πλοίο απαιτεί
αυξημένη πειθαρχία και επαγγελματισμό, αλλιώς δεν δουλεύει τίποτα».
Μεταφέροντας την ισότητα των δύο φύλων στην Αεροπορία και τον Στρατό Ξηράς, οι
λέξεις «ταμπού» είναι «όπλα» και… ιπτάμενες. «Όχι, γυναίκες στο Πεζικό δεν
θα δούμε ακόμα, γιατί αν βάλουμε γυναίκες αξιωματικούς στα Όπλα, δηλαδή
Πεζικό, Τεθωρακισμένα, Πυροβολικό, Διαβιβάσεις, Μηχανικό, θα εξελιχθούν με
τους βαθμούς κανονικά σαν τους άνδρες, δηλαδή θα έχουμε γυναίκα ταξίαρχο, θα
έχουμε γυναίκα επικεφαλής επιλαρχίας. Όμως οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν
πόλεμο! Είναι πιο συναισθηματικές από τους άνδρες, κλαίνε εύκολα και γενικά
είναι έξω από τη φύση τους ο πόλεμος». Αυτή είναι μια από τις πλέον
χαρακτηριστικές αντιλήψεις για τον ρόλο των γυναικών στον Στρατό Ξηράς, ο
οποίος ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του για γυναίκες σε επιτελικές μεν,
«γραφείου δε» ειδικότητες. Υπάρχουν βεβαίως ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως πχ. η
υπολοχαγός που μέχρι πρότινος διοικούσε λόχο 200 ανδρών στα Τρίκαλα και
κάποιες ακόμα στη Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων. Όμως η αντίληψη μέχρι στιγμής
είναι «μακριά από τα Όπλα».
Στην Αεροπορία, η εικόνα είναι θετική: η παρουσία των γυναικών κατ’ αρχήν στις
Σχολές Ικάρων και στη ΣΤΥΑ έχει ανεβάσει το επίπεδο. «Όταν είχες χίλιους
άνδρες και τώρα έχεις και άλλες χίλιες γυναίκες, τα μόρια αυξάνονται, άρα
μπαίνουν οι καλύτεροι», λένε αξιωματικοί της Αεροπορίας. Τι γίνεται όμως με
τις ιπτάμενες; «Αργά ή γρήγορα θα έχουμε γυναίκες ιπτάμενες, ως εκπαιδεύτριες
ίσως στην αρχή. Όχι γιατί δεν θα τα βγάλουν πέρα με μια αερομαχία πάνω από το
Αιγαίο, αλλά για παράδειγμα, φανταστείτε, όπως συνέβη στον πόλεμο του Κόλπου,
να πιαστεί αιχμάλωτος γυναίκα;».
Πέντε χρόνια στο Σώμα των Αλεξιπτωτιστών
 |
|
«Όταν πέφτεις με το αλεξίπτωτο είναι σαν να τα έχεις όλα δικά σου», λέει η |
Όλα άρχισαν όταν η Αναστασία Μανούρη από τα Ιωάννινα, 27 χρόνων σήμερα, ήταν
στην Γ’ Λυκείου και έδωσε εξετάσεις για τις Στρατιωτικές Σχολές. «Ήταν πάντα
αυτό που ήθελα να κάνω», αναφέρει η Αναστασία. Το διάστημα μετά την εκπαίδευση
στο Γουδί βρήκε την Αναστασία στη Μυτιλήνη, όπου έμεινε πέντε μήνες
υπηρετώντας στον Στρατό Ξηράς. Στη Μυτιλήνη έγινε και η πρώτη «γνωριμία» με τα
αλεξίπτωτα. «Έβλεπα τους αλεξιπτωτιστές και αποφάσισα ότι ήταν αυτό που ήθελα
να ακολουθήσω στον Στρατό. Αυτό με ώθησε να δώσω εξετάσεις για τη Σχολή
Αλεξιπτωτιστών», λέει η Αναστασία. Το τρέξιμο, οι έλξεις και οι κάμψεις ήταν
οι αθλητικές δοκιμασίες στις οποίες αγωνίστηκε η Αναστασία για να περάσει στη
Σχολή. Τα πράγματα όμως έγιναν πιο δύσκολα όταν ξεκίνησε η εκπαίδευση που
κράτησε ένα μήνα. Η Αναστασία Μανούρη θυμάται πως «ήμασταν στο πόδι από το
πρωί μέχρι το βράδυ, με το τρέξιμο και τις ειδικές ασκήσεις για τα
αλεξίπτωτα». Πέντε πτώσεις με το αλεξίπτωτο έπρεπε να πραγματοποιήσει η
Αναστασία, όπως και όλοι οι συνάδελφοί της, για να πάρει το πτυχίο της εκπαίδευσης.
Στο διάστημα των πέντε χρόνων που έμεινε στο Σώμα των Αλεξιπτωτιστών πήρε
μέρος σε διάφορες ασκήσεις, με ελληνικές αλλά και με ξένες ομάδες. Και, όπως
αναφέρει, «ό,τι κάναμε ήταν εντυπωσιακό. Έχω κάνει νυχτερινές πτώσεις, με
φόρτο ή χωρίς». Η αντιμετώπιση από τους άνδρες συναδέλφους ήταν, όπως λέει η
Αναστασία, «πολύ καλή. Εκπαιδεύτηκα μαζί με άλλες δύο γυναίκες. Οι άνδρες της
ομάδας με αντιμετώπιζαν πάντα με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Σίγουρα περνούσε από
το μυαλό τους το γεγονός ότι έκανα κάτι που πολλοί άνδρες δεν θα μπορούσαν να
το καταφέρουν».
Εδώ και περίπου δύο χρόνια η Αναστασία υπηρετεί στο Πυροσβεστικό Σώμα. «Ένας
από τους βασικούς λόγους που εγκατέλειψα τον Στρατό ήταν οι μεταθέσεις. Αν
συνέχιζα να είμαι στον Στρατό, θα έπρεπε να αποκλείσω τη δημιουργία
οικογένειας, πράγμα που δεν ήθελα».
«Το βασικότερο σε αυτή τη δουλειά είναι η συνεργασία με τους υπόλοιπους της
ομάδας», αναφέρει η Αναστασία Μανούρη και συνεχίζει πως «η συμπεριφορά των
ανδρών συναδέλφων απέναντί μου είναι πολύ καλή, δεν έχω αντιμετωπίσει κανένα
πρόβλημα μέχρι στιγμής». Παρ’ όλ’ αυτά, η σωματική διάπλαση της Αναστασίας,
που έχει ύψος 1,64 μ., της δημιουργεί μερικές δυσκολίες στον χειρισμό των
εργαλείων. «Με δυσκολεύει περισσότερο η ψαλίδα στη διάσωση. Γενικά όμως τα
καταφέρνω. Εξάλλου είναι απαραίτητο να διατηρούμε καλή τη φυσική μας κατάσταση
με άθληση και προσεκτική διατροφή».
Οι κυρίες της φρεγάτας «Αδρίας»
 |
|
«Είναι οι άνδρες που προσαρμόστηκαν στη δική μας παρουσία και όχι εμείς», |
Η Μαρία Πετμεζά ήταν 24 χρόνων όταν αποφάσισε να καταταγεί στο Πολεμικό
Ναυτικό. Και ήταν ανάμεσα στις 30 πρώτες γυναίκες, οι οποίες εισχώρησαν στον
μέχρι τότε ανδροκρατούμενο αυτόν χώρο.
Στο Γουδί και στο Στρατόπεδο Παλάσκα «ήταν η πρώτη φορά που γυναίκες έμπαιναν
σε στρατιωτικό σώμα».
Τα πρώτα χρόνια στο Ναυτικό ήταν αρκετά δύσκολα. «Δεχόμασταν αρκετά καψώνια
από τους άνδρες συναδέλφους», λέει η ίδια. «Ήταν πολύ αμήχανοι απέναντί μας».
Η εν πλω εμπειρία ήταν καταλυτική. Η Μαρία Πετμεζά είναι σήμερα ανθυπασπιστής
στη φρεγάτα «Αδρίας». «Εδώ κατάλαβα τη διαφορά. Όσο ήμουν στις υπηρεσίες ξηράς
τα πράγματα δεν ήταν τόσο αυστηρά. Αλλά πάνω στο πλοίο, δεν μπορώ να διανοηθώ
ότι θα μιλήσω στον κυβερνήτη, για παράδειγμα, χωρίς να μου απευθύνει τον λόγο.
Η ιεραρχία τηρείται με μεγάλη αυστηρότητα».
Το Πολεμικό Ναυτικό ήταν, ίσως, και ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στο
να μη δημιουργήσει οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, «αν ο χρόνος γύριζε πίσω, εγώ
πάλι το Ναυτικό θα επέλεγα».
Για την επιλογή της δεν μετανιώνει ούτε η ανθυποπλοίαρχος ιατρός Κατερίνα
Παπακωνσταντίνου από τον Πτελεό Βόλου, που εδώ και έξι περίπου μήνες εργάζεται
ως γιατρός στην ίδια φρεγάτα. Η πτυχιούχος της Σχολής Στρατιωτικής Ιατρικής
στη Θεσσαλονίκη πέρασε το 1991. Τότε ήταν 14 κοπέλες, ανάμεσα σε 700 άνδρες!
«Το γεγονός ότι υπήρχαν 14 κοπέλες δεν άρεσε καθόλου σε κάποιους και το
έδειχναν. Πολλές φορές μάλιστα μας το έλεγαν και ξεκάθαρα».
Οι σχέσεις με τους άνδρες συναδέλφους και… συνταξιδιώτες «είναι πολύ καλές
τώρα πια. Η αμηχανία, πάντως, είναι μάλλον περισσότερη από τη δική τους πλευρά
παρά από τη δική μας. Έχουν πια προσαρμοστεί και συνήθισαν τη γυναικεία
παρουσία πάνω στο πλοίο».
Η Ευγενία των… F-4
Η Ευγενία Σταθακοπούλου είναι 22 ετών και το επάγγελμά της μάλλον δεν είναι
τόσο συνηθισμένο. Η Ευγενία είναι μηχανικός τηλεπικοινωνιών και έχει τον βαθμό
του σμηνία στην Πολεμική Αεροπορία. Εδώ και έναν, περίπου, χρόνο είναι στο
συνεργείο αυτόματης πλοήγησης της Αεροπορικής Βάσης στην Ανδραβίδα και, όπως
λέει η ίδια, «είναι κάτι που με συναρπάζει. Εξάλλου, πάντα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό».
Η συνύπαρξη με τους άνδρες συναδέλφους της είναι πολύ καλή. «Από την αρχή η
συνεργασία μας ήταν πολύ καλή. Δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα. Αντίθετα και οι
ίδιοι οι άνδρες συνάδελφοι θέλουν να δώσουν έμφαση στο γεγονός ότι τώρα πια
είναι και γυναίκες ανάμεσά τους», λέει η Ευγενία, η οποία ήταν στην πρώτη
σειρά γυναικών που αποφοίτησαν από τη Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών Αεροπορίας.
Google news
