Ξανθές ανταύγειες

* Η αρχή της φετινής αγωνιστικής περιόδου διαθέτει ένα αίνιγμα με βάρος
και ονοματεπώνυμο: Γιάννης Ιωαννίδης. Η επιστροφή του «ξανθού» στην ενεργό
δράση συνοδεύεται, μέχρι στιγμής, από αποτελέσματα, μέσα και έξω από το
γήπεδο, που αντιστρατεύονται τον μύθο του καλύτερου, κατά τους περισσότερους,
αλλά και πιο έντονου, για όλους, προπονητή που γνώρισε το ελληνικό μπάσκετ.

* Ο φετινός Ιωαννίδης μοιάζει με απλή, και μάλιστα ωχρή, αντανάκλαση
του παλιού εαυτού του. Όχι τόσο επειδή χάνει όπως δεν έχανε ποτέ, αλλά γιατί
απουσιάζει ή έχει μετασχηματισθεί με τρόπο που να καθίσταται αγνώριστο, το
μεγάλο χαρακτηριστικό του, αυτό που ακόμα και εκείνοι που τον μίσησαν ­ και
είναι πολλοί ­ δεν τόλμησαν ποτέ να αμφισβητήσουν: το πάθος του για τη νίκη.

* Η σαββατιάτικη ήττα από τον ΠΑΟΚ είναι αποκαλυπτική. Ο Ολυμπιακός
έχει ξαναταξιδέψει στο Αλεξάνδρειο, έχει ξαναϋπάρξει το κόκκινο πανί ενός
«λαού» που τρέφεται από το κλισέ τής αντιπαράθεσης Βορρά – Νότου, αιωνίως
ευνοημένων και μονίμως ­ παρά τα εκατομμύρια που ξοδεύουν ­ λούμπεν, έχει
ξαναδεχτεί μπουκάλια, έχει ξαναχάσει. Ποτέ όμως η ήττα του δεν έμοιαζε τόσο
σίγουρη πριν ακόμα τελειώσει το παιχνίδι, ακόμα και όταν το σκορ έδειχνε αμφίρροπο.

* Ο Ιωαννίδης έκανε ένα λάθος ανεξήγητο για κάποιον άνθρωπο με τη δική
του προσωπικότητα και ενστικτώδη, αυθεντική, γιατί αποκτημένη στο σχολείο του
δρόμου και του αγώνα, καλλιέργεια. Ξαναγύρισε κάπου από όπου είχε φύγει
επιτυχημένος. Όσο κι αν είχε δεθεί με τον Ολυμπιακό, τον οποίο έκανε
αυτοκρατορία μέσα σε ένα χρόνο και αυτός του το ανταπέδωσε, όσο κι αν είχε
πικραθεί που χάλασε τις σχέσεις του (δηλαδή, για τον Ιωαννίδη, το συναίσθημα)
με τη διοίκηση, δεν είχε πια τίποτα να κερδίσει και τα πάντα να χάσει
προσπαθώντας να αναβιώσει το παρελθόν.

* Όπως ήρθαν τα πράγματα, για έναν προπονητή με τις περγαμηνές του, δυο
δρόμοι φαίνονταν λογικοί, εφόσον δεν ήθελε να κλείσει την καριέρα του: το
εξωτερικό ή η Εθνική. Εφόσον αντιστάθηκε στην πρώτη βασίλισσα της καρδιάς του,
τον Άρη, όφειλε στον εαυτό του να μην παρασυρθεί και από τα θέλγητρα της δεύτερης.

* Ήρθε στη συνέχεια και μια σειρά περίεργων επιλογών παικτών που δεν
ταίριαζαν στη νοοτροπία του, και ο Ολυμπιακός παρουσιάζει φέτος ένα πρωτόγνωρο
θέαμα: μια ομάδα ασύνδετη, χωρίς ψυχή και δυνάμεις και ένας προπονητής σχεδόν
απαθής, που ψάχνει να πιστέψει πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του. Οι διάφοροι
Χόλιγουντ δεν φθάνουν ούτε στο δαχτυλάκι του πρώιμου Ζάρκο και οι Αντεμενσάδες
δεν είναι ποτέ προτιμότεροι από τους Μπακατσιάδες. Εντυπωσιάζει που η ξανθιά
γάτα δεν το κατάλαβε εγκαίρως και τώρα τρέχει πίσω από τη σκιά της.