ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κατευόδιο στη μικρή Αντιγόνη

«Ελάτε, άρχοντες της Θήβας, να δείτε τη στερνή βασιλοπούλα, τι παθαίνω και από
ποιους, επειδή τίμησα την ευσέβεια». Τα τελευταία λόγια της Αντιγόνης στη
γνωστή τραγωδία του Σοφοκλή μού ήρθαν πάλι στην άκρη των χειλιών, τα ψιθύρισα,
στη μνήμη της Πόπης. Ποιος την έμαθε ποτέ, πέρα από τους λίγους που ευτύχησαν
να τη γνωρίσουν στα χρόνια της δικτατορίας και τους μαθητές της αργότερα, όταν
δίδασκε στο σχολείο… Μικρόσωμη η Πόπη της Φιλοσοφικής Ιωαννίνων, ένα κορίτσι
με κοντά μαλλιά και σπίθες στα μάτια, ανέτοιμη αλλά και αποφασισμένη όταν την
έσυραν στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, το διαβόητο ανακριτικό τμήμα της στρατιωτικής αστυνομίας
της χούντας. Ένα παιδόπουλο, ανάμεσα σε αρχιβασανιστές και αισχρολόγους ΕΣΑτζήδες.

Εκείνο το παιδόπουλο τραγουδούσε! Βλαστήμιες, βρισιές, ανθρώπινη ταπείνωση,
τίποτε δεν την άγγιζε. Εκείνοι βυσσοδομούσαν γύρω της, χορός κολασμένων, η
Πόπη τραγουδούσε και οχύρωνε την ύπαρξή της με όλα τα απαγορευμένα τραγούδια,
ένα κορίτσι που περπατάει στο σκοτάδι, σαν αχτίδα φωτός για όλους τους
κρατούμενους στα κελιά της απομόνωσης και των βασανιστηρίων.

Η Πόπη έφυγε τις προάλλες, αθόρυβα, όπως πορεύτηκε από τότε. Δεν το έμαθα
έγκαιρα. Για κατευόδιο της, ένα τραγούδι.