Με ένα κομπιούτερ στο χέρι για να βάλουμε τη σωστή δόση!

Πρακτικής φύσεως προβλήματα και επιβάρυνση του περιβάλλοντος αναμένεται ότι θα
προκύψουν από μία ενδεχόμενη κατάργηση της βενζίνης σούπερ στη χώρα μας.
Βεβαίως, η ύπαρξη ειδικών προσθέτων αποτρέπει την προοπτική αχρήστευσης ενός
μεγάλου μέρους του στόλου των Ι.Χ., καθώς χάρη σε αυτά θα μπορούν να κινηθούν
με αμόλυβδη ακόμη και ηλικιωμένα μοντέλα που δεν διαθέτουν αντιρρυπαντική
τεχνολογία. Το πρόσθετα αποτελούν ενώσεις καλίου και νατρίου, οι οποίες
υποκαθιστούν τον μόλυβδο και τις λιπαντικές του ικανότητες στους παλαιούς κινητήρες.

Από τη φάση αυτή της απαγόρευσης της βενζίνης σούπερ έχουν περάσει ήδη
διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και δεν έλειψαν οι δυσκολίες στην πράξη.

Συνήθως τα πρόσθετα προσφέρονται σε συσκευασίες 150 ml έως μισού λίτρου, με
τη δοσολογία τους να διαφέρει από κατασκευαστή σε κατασκευαστή. Ενώ, για
παράδειγμα, Castrol, Shell και Aral προβλέπουν την ανάμειξη 1 ml προσθέτου ανά
λίτρο βενζίνης, η Esso απαιτεί 6,25 ml και η STP 2,5 ml για την ίδια ποσότητα
βενζίνης.

Με άλλα λόγια, ο καταναλωτής κινδυνεύει να χάσει τον… μπούσουλα αν θελήσει ή
αναγκαστεί να αλλάξει μάρκα. Εξάλλου, σε κάποιες περιπτώσεις απαιτούνται και
γερές μαθηματικές γνώσεις για τον υπολογισμό της ποσότητας προσθέτου που
πρέπει να βάλετε στη βενζίνη. Ασκήσεις του τύπου «όταν για ένα λίτρο βενζίνης
χρειάζονται 6,25 ml προσθέτου, στα 15 λίτρα βενζίνης που βάλαμε πόσο πρόσθετο
απαιτείται;» θα μας ξαναφέρουν νοερά στα μαθητικά θρανία, όμως δεν είναι
σίγουρο ότι θα τις λύσουμε και σωστά.

Στην περίπτωση που τελικά ισχύσει άμεσα η οδηγία της Ε.Ε., καλό θα ήταν να
ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Αυστρίας. Εκεί υπάρχουν στα βενζινάδικα
αντλίες με έτοιμο μείγμα βενζίνης και προσθέτων, οπότε δεν χρειάζεται να
πονοκεφαλιάζει ο οδηγός.

Αν πάντως τύχει και φουλάρετε το παλιό πιστό Ι.Χ. σας με αμόλυβδη και
αμελήσετε το πρόσθετο, μην πανικοβληθείτε. Η VW, για παράδειγμα, επιτρέπει τη
χρήση αμόλυβδης για όλα τα υδρόψυκτα μοντέλα της από το 1977 και μετά, ενώ για
την BMW ισχύει κάτι ανάλογο για τα μοντέλα μετά το 1986 και για τη Mercedes
μετά το 1983.

Όμως και οι υπόλοιποι κατασκευαστές υποστηρίζουν επίσημα ότι η συντριπτική
πλειοψηφία των παλαιότερων μοντέλων τους μπορεί να χρησιμοποιήσει αμόλυβδη
βενζίνη χωρίς να θεωρούν υποχρεωτικά τα πρόσθετα. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι
ειδικοί συνιστούν έναν έλεγχο και ρύθμιση των βαλβίδων ανά 10.000 χλμ., ενώ
συμβουλεύουν να αποφεύγεται το ζόρισμα του κινητήρα.

Οικονομική επιβάρυνση δεν πρόκειται να υπάρξει για τον τελικό καταναλωτή,
καθώς το κόστος του προσθέτου αντισταθμίζεται και με το παραπάνω από τη
χαμηλότερη τιμή της αμόλυβδης βενζίνης. Πιθανότερο θεωρείται μάλιστα και ένα
έστω μικρό οικονομικό όφελος.

Εκείνος που δεν θα βγει ωφελημένος θα είναι το περιβάλλον. Η ύπαρξη βενζολίου
στην αμόλυβδη ενοχλεί λίγο όταν το αυτοκίνητο είναι καταλυτικό. Στην περίπτωση
όμως των παλαιών Ι.Χ. η έλλειψη καταλύτη οδηγεί σε υψηλές εκπομπές βενζολίου,
που θεωρείται καρκινογόνο. Γι’ αυτό και στο εξωτερικό δόθηκαν κίνητρα στους
ιδιοκτήτες παλαιών αυτοκινήτων, ώστε να τα εφοδιάσουν με καταλύτες και να μη
μολύνουν υπέρμετρα την ατμόσφαιρα